ตอนที่ 7 โองการฟ้า

จวนแม่ทัพมู่หรง

รถม้าหยุดลงหน้าจวนแม่ทัพมู่หรงอย่างเงียบเชียบไร้เสียงอึกทึก ประตูไม้สีเข้มถูกเปิดออกโดยบ่าวรับใช้ที่ก้มศีรษะต่ำกว่าปกติ ไม่มีใครกล้าสบตาบุรุษที่ก้าวลงจากรถม้าราวกับสัมผัสได้ถึงไอเย็นของโทสะที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของผู้เป็นนาย

แม่ทัพมู่หรง ก้าวลงจากรถม้าโดยไม่กล่าวคำใด เสื้อคลุมทหารยังไม่ทันได้ผลัดเปลี่ยน เขาเดินตรงเข้าสู่เรือนหลักด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าเชื่องช้ากว่าทุกวัน... คล้ายกำลังแบกภูเขาที่มองไม่เห็นไว้บนบ่า

ภายในห้องโถง หลี่ซื่อ ฮูหยินใหญ่ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว นางลุกขึ้นทันทีที่เห็นสามี แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นไหวด้วยความกังวล

“ท่านพี่…ท่าน กลับมาช้าผิดปกติ…” นางเอ่ยเบา ๆ 

แม่ทัพใหญ่ไม่ตอบในทันที เขาทรุดกายลงนั่งตรงข้าม แม้แสงแดดยามบ่ายจะสาดส่อง แต่ภายในห้องโถงรับรองกลับมืดสลัวด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เขาหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ 

กริ๊ก

เสียงฝาถ้วยชากระทบกันดังขึ้น เมื่อเขาวางมันลงอย่างแรง มือหยาบกร้านที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วนกำพนักเก้าอี้ไม้จันทน์แน่น จนมันส่งเสียงประท้วงเอี๊ยดอ๊าดแผ่ว ๆ

หลี่ซื่อกำชายแขนเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ราชสำนักวันนี้…ไม่ราบรื่นหรือเจ้าคะ” 

“ฮองเฮา” เขาเอ่ยเพียงสองพยางค์

“ทรงเร่งเรื่องการอภิเษกเข้ามาแล้ว...” เขาเอ่ยเสียงต่ำพร่า 

“นางประกาศเรื่องการอภิเษก กลางท้องพระโรงต่อหน้าขุนนางนับร้อย”

มือของหลี่ซื่อชะงักงันทันที นางเริ่มใจคอไม่ดี 

 “ท่านพี่... เป็นความจริงหรือเจ้าคะ หมายความว่า…” นางไม่พูดต่อ เริ่มสูดลมหายใจเข้า ช้า…ลึก

  “เซียนเอ๋อร์ของเราจะต้องอภิเษกกับ... อ๋องติ้งจริงๆ หรือเจ้าคะ” นางถาม ทั้งที่คำตอบเริ่มชัดเจนในใจ 

“ใช่” 

คำตอบสั้นๆ นั้นตกลงกลางห้อง ไม่ดัง ทว่าหนักหน่วง ดุจทุบด้วยค้อนเหล็ก กับพยักหน้าครั้งเดียว ตัดทุกความหวัง หลี่ซื่อหลับตาลงชั่วครู่อย่างขมขื่น ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น นางสูดลมหายใจลึก แล้วจึงเอ่ยอย่างช้า ๆ 

“ท่านพี่... ท่านคิดว่านี่คือวาสนา หรือคือการกลั่นแกล้งกันแน่ ท่านพี่คิดว่า…เหมาะแล้วหรือ”

คำถามนั้นไม่ใช่คำถามธรรมดา หากเป็นการท้าทายความคิดของบุรุษผู้เป็นเสาหลักตระกูล 

หรงอู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน ฉายชัดถึงแววหนักอึ้ง 

“ไม่เหมาะ...” คำตอบสั้น กระชับ และเด็ดขาด 

“ไม่เหมาะอย่างยิ่ง อ๋องติ้งผู้นั้นมีดีเพียงชาติกำเนิด แต่นิสัยกลับเหลวไหลไร้แก่นสาร ไร้การควบคุมตนเอง สำราญเกินไป วันๆ ขลุกอยู่กับสุราและนารี ถูกคนเยาะหยันตราหน้าว่าไร้ค่าในสายตาราชสำนัก...” เขากล่าวต่อ เสียงยังคงดูแคลน

“ฮองเฮาทรงเห็นตระกูลมู่หรงเป็นเพียงเบี้ยในมือ ประกาศกลางท้องพระโรงต่อหน้าขุนนางนับร้อย ไม่เปิดโอกาสให้ข้าทูลทัดทานแม้เพียงครึ่งคำ เซียนเอ๋อร์ของข้า... หยกขาวแห่งตระกูลมู่หรง กลับต้องถูกส่งไปปรนนิบัติโอรสไร้ค่าของนาง นี่มันไม่ใช่การให้เกียรติ แต่มันคือการ ตบหน้า ข้ากลางที่แจ้งชัดๆ” เขาคำราม

 “ท่านพ่อ ท่านแม่”

ทันใดนั้น ประตูด้านข้างเปิดออกช้า ๆ มู่หรงเซียน ก้าวเข้ามาด้วยท่วงทาสง่างามทว่าใบหน้ากลับซีดเซียว นางค้อมกายเล็กน้อย ก่อนทรุดกายคุกเข่าลงแทบเท้าบิดา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังเท้าของเขา

“ท่านพ่อ... ข้าไม่แต่งเจ้าค่ะ ใครๆ ก็รู้ว่าอ๋องติ้งไร้ความสามารถเพียงใด ถึงแม้เขามีสิทธิ์ในบัลลังก์โดยชอบธรรม แต่อ๋องขี้เมาผู้นั้นมีสิทธิ์โดนปลดได้ทุกเมื่อ เขายังมักมากในกาม ตระกูลมู่หรงของเราภักดีต่อแผ่นดินมาชั่วชีวิต หากวันใดฮ่องเต้สิ้น คนเช่นเขาจะรักษาหัวของตัวเองไว้ได้หรือเจ้าคะ ลูกไม่อยากฝังชีวิตไว้ในสุสานที่ชื่อว่าตำหนักอ๋องติ้งเจ้าค่ะ”

 “เซียนเอ๋อร์ เจ้าลุกขึ้นก่อน” ฮูหยินใหญ่ รีบประคองบุตรสาวขึ้น พลางมองสามีด้วยสายตาละคนความหวัง

คำพูดของบุตรสาวทำให้หรงอู่สะอึก ความทะเยอทะยานที่ถูกจุดประกายขึ้น

“เช่นนั้น...เซียนเอ๋อร์ ในสายตาเจ้า หากมีทางเลือก เจ้าคิดว่า…ผู้ใดคือผู้ที่ควรค่าแก่การเป็นเขยตระกูลมู่หรง”

มู่หรงเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาสุกใสเด็ดเดี่ยว ก่อนจะเอ่ยชื่อ

“อ๋องหย่ง... เจ้าค่ะ” เพียงสองพยางค์ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป ชื่อที่เอ่ยมา ทุกคนในห้องต่างคิดตรงกันอยู่แล้ว

หรงอู่ หรี่ตาลงเล็กน้อย “องค์ชายรอง…เยล่วี่เฉิง”

“เจ้าค่ะ…ท่านพ่อ” มู่หรงเซียนกล่าวเรียบ 

 “อ๋องหย่ง...เขาฉลาดล้ำลึก สุขุม ไม่แสดงอารมณ์พร่ำเพรื่อ” นางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง 

“ขุนนางฝ่ายบุ๋นให้การยอมรับ ฝ่ายทหารไม่ระแวง เขาไม่ถูกดูแคลน และที่สำคัญ...และที่สำคัญ…ภายภาคหน้าอาจได้เป็นรัชทายาทแทนอ๋องติ้ง เพียงเท่านี้ตำแหน่งแม่ของแผ่นดินก็ย่อมตกเป็นของผู้ที่มีตำแหน่งชายาองค์รัชทายาท ท่านพ่อมีกำลังกองทัพในมือ อ๋องหย่งย่อมมองเห็นค่าของตระกูลมู่หรง อนาคตลูกย่อมมีวาสนานั่งเคียงบังลังก์มังกรมากกว่า แต่หากแต่งออกไป…กับอ๋องติ้ง ลูกอาจได้เป็นเพียงเครื่องประดับประทังเกียรติ ได้มาเพียงตำแหน่งชายาเอก เท่ากับว่า ลูกจะเป็นได้แค่หมากที่ไม่มีวันได้เดินอีก”

หลี่ซื่อพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง นางรีบกล่าวเสริมทันที “ท่านพี่... เซียนเอ๋อร์พูดถูก ข้าเห็นด้วยกับลูก หากต้องผูกสัมพันธ์กับราชวงศ์.. เหตุใดจึงไม่ใช่ อ๋องหย่ง ทุกวันนี้ในท้องพระโรง ใครๆ ก็เห็นว่าเขามีความสามารถเพียงใด ทั้งสุขุม ฉลาดหลักแหลม และเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮา หากต้องเดิมพันครั้งใหญ่ เราควรเลือกผู้ที่ยังมีอนาคตให้ก้าวต่อ หากเซียนเอ๋อร์ได้เป็นชายาอ๋องหย่ง ตระกูลมู่หรงของเราจึงจะเรียกว่ามีเกราะคุ้มภัยที่แท้จริง ไม่ใช่ผู้ที่ถูกตราหน้าว่าผุพังตั้งแต่ยังไม่ขึ้นแท่น”

หรงอู่ นิ่งเงียบไปนานแสนนาน แววตาเขาสลับระหว่างความกังวลและความทะเยอทะยาน 

“อ๋องหย่ง...ผู้นั้น สายตาที่เขามองข้าในท้องพระโรงวันนี้เต็มไปด้วยการดึงดูดใจ ข้ารู้ว่าเขามีใจอยากดึงตระกูลมู่หรงไปเป็นฐานอำนาจ แต่โองการของฮองเฮานั้นดุจขุนเขา ใครจะกล้าพลิกลิ้น”

แม่ทัพใหญ่ค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงชั่วครู่ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตานั้นนิ่ง เย็น และตัดสินใจแล้ว

“แต่หมากบนกระดาน ไม่จำเป็นต้องเดินตามคำสั่งคนวางเสมอไป” เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยือก