MasukShare
ตอนที่ 9 ช่างน่าชังเสียจริง
Tanggal publikasi:
2025-02-02 10:00:42‘ด่าได้เร้าใจมาก’
“ข้าดูแลตัวเองได้น่า”
“ลงไปกับข้า”
“ก็ได้ ว๊าย! เหตุใดไม่ให้ข้าเดินลงบันไดไปเล่า”
“ข้ายังมีงานต้องทำมัวชักช้ามันเสียเวลา”
เมื่อทั้งคู่ลงมาอย่างปลอดภัยแล้วเจ้าเมืองเล่ออานก็รีบเข้ามาหาพวกเขาทันที
“ท่านอ๋อง พระชายา”
“ท่านคือ?...”
“เขาคือเจ้าเมืองเล่ออานนามว่าหวังตี๋เฟย”
“ดีใจที่ได้พบท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ”
“ขอบพระทัยที่เป็นห่วงเป็นใยชาวเมืองเล่ออานมากพ่ะย่ะค่ะ”
เยว่หลิงได้เพียงแค่ส่งยิ้มให้เขาเพราะถูกหลี๋อ๋องจ้องมองอยู่ไม่วางตา
“ท่านมีอะไรจะพูดกับข้างั้นหรือ”
“มีสิมีแน่แต่ไว้หลังจากข้ากลับมา เจ้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้รู้หรือไม่ว่าจะโดนอะไร”
เยว่หลิงไม่สนใจที่เขาขู่ไม่ทันจะตอบโต้เขาไปก็ได้ยินเสียงบุรุษผู้หนึ่งตะโกนเรียกหลี๋อ๋องเสียก่อน
“ท่านเจ้าเมืองหมอหญิงผู้นั้นต้องการสนทนากับท่านขอรับ”
“เอ๋ ตอนนี้เลยหรือ”
“ใช่ขอรับ”
“เอ่อ เช่นนั้นท่านอ่อง”
“ข้าจะไปกับท่านด้วย”
“เอาอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“อืมไปกันเถอะ”
หวังตี๋เฟยเดินไปรอพวกเขายังหน้าประตูเมืองแล้วส่วนหลี๋อ๋องที่กำลังจะเดินตามไปก็ต้องหยุดเดินไปเสียก่อน
“เจ้ามากับข้า”
“เอ๋ ข้าหรือ”
“ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะก่อเรื่องอีกให้อยู่ในสายตาข้านี่แหล่ะดีแล้วตามมาเร็วเข้า”
“ก็ได้เพคะท่านอ๋อง”
‘เฮ้อ…เวรกรรมอะไรของข้ากันเนี่ย’
“ท่านอ๋อง”
ยังไม่ทันที่เขาจะออกเดินไปสมทบกับเจ้าเมืองเล่ออานก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเอาไว้เสียก่อน
'อะไรนักหนากันนะ’
เสียงหวานใสของสตรีนางหนึ่งเรียกหลี๋อ๋องเอาไว้เมื่อเยว่หลิงหันไปมองก็ถึงกับงุนงง
‘ฉางอิ๋นเซียนหรือมาได้อย่างไรกัน?’
“เจ้ามาที่นี่ทำไม”
“หม่อมฉันได้ยินว่าท่านอ๋องต้องเดินทางมาที่นี่
เพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงไม่นานก็ต้องมาที่นี่อีกแล้ว ในฐานะที่หม่อมฉันเป็น..”
เยว่หลิงเอียงคอเล็กน้อยกับคำพูดสองแง่สองง่ามของนางเมื่อครู่แต่ก็ไม่ได้พูดสอดแทรกขึ้นมาแต่อย่างใด
“ในฐานะที่หม่อมฉันเคยเป็นสหายวัยเยาว์ของท่านอ๋องก็รู้สึกเป็นห่วงท่านอ๋องเล็กน้อยเพคะจึงแอบตามมา”
“จริงหรือนี่เจ้าช่างเป็นสตรีที่จริงใจเสียจริง ท่านอ๋องมีมิตรย่อมดีกว่าศัตรูท่านว่าหรือไม่เพคะ”
หลี๋อ๋องไม่ได้ตอบนางแต่อย่างใดเพราะไม่มั่นใจที่นางถามนั้นเป็นเพราะนางอย่างรู้จริงๆหรือเพียงแค่ประชดเขาเท่านั้น
“แล้วเจ้ามากับใครงั้นหรือแม่นางฉาง”
“ข้ามาเพียงลำพัง”
“ว้าวจริงหรือนี่ สตรีที่เรียบร้อยอ่อนหวานเช่นเจ้าเหตุใดถึงกล้าเดินทางมาที่นี่เพียงลำพังกันล่ะ”
“แต่เท่าที่ข้าจำได้ เจ้าเองก็แอบตามข้ามาเหมือนกันนะ”
หลี๋อ๋องพูดขัดนางขึ้นมาทันใด ทว่าเยว่หลิงกลับไม่สนใจที่เขาพูดประชดนางสักเพียงนิด
“นั่นไม่เหมือนกันข้าเป็นชายาของท่านต่อให้ทหารของท่านเห็นข้าพวกเขาก็ไม่กล้าไล่ข้ากลับ อีกอย่างท่านก็รู้ว่าข้านั้นมีมิตรสหายที่สามารถปกป้องข้าได้ แต่นาง…”
“นางอะไร”
“นางเป็นคนรักของท่านใช่หรือไม่หากเกิดอะไรขึ้นกับนางท่านจะไม่เสียใจหรือ”
เยว่หลิงกระซิบกับเขาเบาๆโดยไม่ให้ฉางอิ๋นเซียนได้ยิน
“เหลวไหล”
หลี๋อ๋องรีบปฎิเสธนางทันที ฉางอิ๋นเซียนไม่รอช้ารีบเข้ามาคล้องแขนหลี๋อ๋องเอาไว้
“ท่านอ่องข้าได้ยินว่าท่านจะไปตรวจชาวบ้าน เช่นนั้นพาข้าไปด้วยนะเพคะ”
“ไม่ได้ ที่นั่นมีโรคระบาดจะพาเจ้าไปได้อย่างไร”
“พระชายายังไปได้เลย”
“นางเป็นชายาของข้าหากเกิดอะไรขึ้นข้าย่อมรับผิดชอบไหว แต่เจ้าไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้าข้าไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบนั้นได้”
“ท่านอ๋อง หากว่านางอยากไปจริงๆก็ให้นางไปเถอะเพคะ เพียงแต่อย่าก่อความวุ่นวายก็พอ”
เยว่หลิงพูดจบก็เดินหนีพวกเขาออกมาทันทีก่อนจะเดินไปสมทบกันกับเจ้าเมืองเล่ออานที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
หลี๋อ๋องที่เห็นว่านางเริ่มแสดงความเอาแต่ใจออกมาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วรีบเดินตามนางไปด้วยความรวดเร็ว
ฉางอิ๋นเซียนที่เห็นว่าหลี๋อ๋องตามใจพระชายาผู้นี้เป็นอย่างมาก ในใจของนางก็เริ่มร้อนเป็นไฟความอิจฉาประทุขึ้นมาในนั้นเงียบๆ
“ท่านอ๋องข้าต้องขออภัยด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยไม่รู้ว่าพระชายาจะมาที่นี่ด้วยจึงไม่ได้เตรียมรถม้าเอาไว้รถม้าที่มีก็ใช้ขนเสบียงยาและอาหารไปที่หุบเขาแล้ว”
“ไม่เป็นไร”
“รถม้าของข้าอย่างไรล่ะ”
“พระชายารถม้าที่ท่านนั่งมานั้นล้อของมันพังแล้วเพคะยังต้องซ่อมอีกนานเลย”
“อะไรกัน แล้วท่านมีม้าอีกกี่ตัวล่ะเอามาให้ข้าที”
“จะหาเพิ่มให้เสียเวลาทำไมเจ้าก็ไปกับข้าอย่างไรล่ะ”
“ท่านอ๋อง แล้วหม่อมฉันล่ะเพคะ”
“หืม”
เยว่หลิงหันไปมองฉางอิ๋นเซียนทันที
‘นี่นางตั้งใจจะนั่งม้าตัวเดียวกับสามีของข้าสินะถึงได้ถามเช่นนั้น ช่างน่าชังเสียจริง!’
“ข้าจำได้ว่าเจ้าขี่ม้าเป็นนะฉางอิ๋นเซียน”
หลี๋อ๋องกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เวลานี้ใจของเขาจดจ่ออยู่ที่ผู้ป่วยที่หุบเขาเหอหนานนั่นแล้วไม่อยากจะเสียเวลาไปอีกแม้เพียงนิด
“คือว่า…”
“ท่านอ๋องข้าน้อยขอมอบม้าของข้าให้แม่นางผู้นั้นนะพ่ะย่ะค่ะส่วนข้าจะขึ้นม้าอีกตัวแทน พวกเรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะมืดค่ำไปเสียก่อน”
“อืม”
เยว่หลิงที่ยืนกอดอกมองดูฉางอิ๋นเซียนอยู่นั้นเป็นต้องตกใจผวาเข้ากอดแขนของเขาแน่นส่วนฉางอิ๋นเซียนเองก็เบิกตากว้างทันใดที่เห็นภาพตรงหน้า
หลี๋อ๋องที่ขึ้นควบม้าของเขาแล้วเอี้ยวตัวใช้แขนแกร่งของเขาเพียงข้างเดียวโอบเอวของเยว่หลิงไว้แน่นแล้วโอบอุ้มนางขึ้นไปนั่งซ้อนด้านหน้าของเขาทันที นางมองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกอิจฉายิ่งนัก
‘สักวันเถอะเจ้าจะต้องหายไปจากโลกนี้ไปตลอดกาล เยว่เหวินหลิง!’
Bab terbaru
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 24 บทส่งท้าย-ความวุ่นวายที่ไม่มีใครคิดเบื่อ
-สองเดือนถัดไป-หลังจากพระชายาฉินรักษาโรคระบาดไปจนหมดสิ้นแล้ว พวกนางก็มาปักหลักอยู่ที่จวนหลี๋อ๋องกันต่อโดยยังไม่มีกำหนดเดินทางกลับแคว้นเป่ยฉีแต่อย่างใดจวนหลี๋อ๋องของเขาเวลานี้นั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ความรู้สึกอบอุ่นที่เขาไม่ได้พานพบมานานมากแล้วเอ่อร้นออกมาไปทั่วทั้งจวน“จะว่าไปแล้วพอนึกๆดูข้าก็ไม่คาดคิดว่าจุดจบของนางจะเป็นเช่นนี้เลย วันนั้นข้าอุตส่าห์ช่วยนางเอาไว้แล้วแท้ๆก็นึกว่าฮ่องเต้จะอภัยโทษนางได้”“เจ้าใจอ่อนเกินไปแล้วหลิงเอ๋อโทษของนางนั้นร้ายแรงยิ่งนักไม่อาจเลี่ยงได้ หนึ่งชีวิตของนางที่ต้องตายไปเทียบไม่ได้กับชีวิตของชาวบ้านหลายคนที่ต้องตายจากฝีมือของนางหรอกนะ”“แต่นางช่างเป็นสตรีที่รักมั่นเสียจริงทีแรกข้าก็นึกว่านางมีใจให้ท่านเสียอีก”“เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้นกันล่ะ”“ก็เห็นนางตามติดท่านอย่างกับอะไรดีข้าเกือบหึงท่านไปแล้วไหมล่ะ”
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 23 งานแต่งหลี๋อ๋อง
วันเวลาผ่านไปเพียงไม่นานก็มาถึงวันแต่งงานของหลี๋อ๋องกับท่านหญิงเยว่หลิงเพราะเป็นโอรสที่ฮองเฮาเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กนางจึงลงมือจัดเตรียมงานแต่งนี้อย่างยิ่งใหญ่ด้วยพระองค์เองเยว่เหวินหลงพี่ชายฝาแฝดของนางได้จัดซื้อจวนขนาดใหญ่เอาไว้ให้ผู้เป็นน้องสาวโดยเฉพาะและจัดหาอุปกรณ์ของใช้ราคาแพงทุกชนิดยัดเข้าไปในจวนหลังใหญ่หลังนั้นส่วนอ๋องฉินนั้นแม้จะแสดงออกว่าไม่ได้ตื่นเต้นกับงานแต่งนี้แต่อย่างใด แต่คนใกล้ชิดเช่นองค์รักษ์คนสนิทของเขาต่างก็รู้กันว่าเวลานี้ท่านอ๋องของพวกเขานั้นตื่นเต้นแทบจะนั่งไม่ติดอยู่แล้ว ใจของเขาคงไปอยู่ที่งานแต่งนั้นไปแล้วกระมังชุดแต่งงานของเยว่หลิงนำมาจากเป่ยฉีโดยเฉพาะ ชุดแต่งงานที่มีฝีมือการปักประณีตหรูหราอย่างที่สุดเป็นฝีมือของท่านแม่ของนางนั่นเองเมื่อถึงวันแต่งงานพิธีแต่งงานอันยิ่งใหญ่ของเมืองต้าหลี่ถูกจัดขึ้นในจวนหลี๋อ๋องเจ้าสาวคือท่านหญิงเยว่หลิงผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับนางฟ้าส่วนเจ้าบ่าวคือหลี๋อ๋ององค์ชายสี่ของฮ่องเต้ฮุ่ยถิงแคว้นต้าหลี่ แขกเหร
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 22 ประลองยุทธ์
-จวนหลี๋อ๋อง-“ท่านพี่ มีคนคนหนึ่งอยากรู้จักท่านเจ้าค่ะ”“ใครหรือ?”ฉินอ๋องที่กำลังเบื่อหน่ายที่ลูกน้องของเขาสองคนนั้นไม่เอาไหนเสียเลย ฝึกวรยุทธ์ได้ไม่นานก็บ่นว่าปวดหลังบ้างล่ะ เจ็บเข่าบ้างล่ะ อายุไม่มากเท่าไหร่เหตุใดบ่นเป็นตาแก่เช่นนั้นกันเขาหันไปมองก็เห็นลู่เหยียนซินที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับบุรุษรูปร่างสมส่วนนั้นอยู่ ดูเหมือนนางจะสนทนากับคนผู้นั้นกันอย่างออกรสมากจนลมหึงเริ่มพัดโชยมาทันใด“เอ่อท่านอ๋องข้าว่าควรจะบอกท่านพ่อของข้าก่อนดีหรือไม่”“ไม่เป็นไรหรอกน่า เสด็จพ่อของข้าน่าจะรับมือได้”“ท่านอย่าไว้ใจเขาสิ ท่านพ่อข้าขี้หึงมากนะท่านไม่รู้หรือ”“อะไรนะ?”หลี๋อ๋องหันไปมองฉินอ๋องที่เวลานี้ใบหน้าของเขาบึ้งตึงมากขึ้นเรื่อยๆ หรือจะจริงดังที่เยว่หลิงกล่าวเมื่อครู่ ท่านอ๋องผู้นี้หึงพระชายาของเขาอยู่หรือนี่&lsqu
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 21 บทลงโทษ
-เช้าวันถัดไป-ขบวนรถม้าของหลี๋อ๋องมุ่งหน้ากลับเข้าเมืองหลวงตั้งแต่เช้าตรู่“เหตุใดพวกเราไม่ไปกับนาง”“ท่านพี่ปล่อยให้นางจัดการอะไรเองบ้างเถอะเพคะ เพียงแค่ลูกของเราปลอดภัยแล้วก็ดีแล้วไม่ใช่หรือที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนางเถอะ”“แต่ว่าข้า”“เมื่อคืนท่านยังไม่เข้าใจอีกใช่หรือไม่”เสียงเข้มดุดันของนางทำให้อ๋องฉินหยุดพูดทันทีแม้เขาจะห่วงบุตรสาวเพียงคนเดียวมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจขัดใจผู้เป็นภรรยาได้ในเวลานี้‘แม่เสือเช่นนางคงได้กัดคอเขาตายอย่างแน่นอน’อ๋องฉินยืนมองส่งเยว่หลิงที่หน้าประตูเมืองพร้อมกับองค์รักษ์คู่ใจ ชิงอีและเฟยหยาจนขบวนรถม้านั้นหายลับไปจากสายตาของพวกเขา-เมืองหลวงต้าหลี่-เมื่อมาถึงวังหลวงหลี๋อ๋องก็รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับฮ่องเต้ทุกอย่าง ฮ่องเต้ทำ
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 20 สุราเป็นเหตุ
-จวนหลี๋อ๋อง-เมื่อเหตุการณ์สงบลงหลี๋อ๋องก็เชิญอ๋องฉินและพระชายาฉินมาพักที่จวนเจ้าเมืองด้วยกัน แม้ตอนแรกพระชายาฉินจะปฎิเสธไปแต่อ๋องฉินผู้เป็นสามีของนางกลับตอบตกลงไปเสียอย่างนั้นทั้งคู่เวลานี้กำลังนั่งจ้องมองใบหน้ากันไปมา ด้วยฤทธิ์สุราที่ดื่มเข้าไปนั้นทำให้หลี๋อ๋องกล้าที่จะพูดคุยกับบิดาของเยว่หลิงมากขึ้น“ข้าต้องขออภัยท่านอ๋องด้วยนะขอรับ ข้าไม่รู้จริงๆว่าท่านคือท่านพ่อของนาง”ฉินอ๋องที่ได้ยินดังนั้นก็ชายตามองไปยังว่าที่ลูกเขยของเขาแม้จะหมั่นใส้เขาไม่น้อยแต่ลูกสาวของเขาก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นพระชายาไปแล้ว ข้าวสารไม่รู้กลายเป็นข้าวสุกไปแล้วหรือยังเช่นนั้นก็ทำได้แค่ยินยอมไปก่อนเท่านั้น“นางบอกว่าเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เพียงนางคนเดียวที่ทำเช่นนั้นก็แสดงว่ายังมีคนอยู่เบื้องหลังอีก อย่างน้อยก็ช่วยชาวบ้านไปได้แล้วอย่างหนึ่งที่เหลือคงต้องเป็นหน้าที่ของท่านอ๋องแล้วนะเพคะ”“พระชายาไม่ต้องเป็นห่วง ข้า
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 19 จับกุมคนร้าย
“นี่ก็ใกล้ยามโหย่ว (17.00-19.00น.) แล้วเหตุใดนางถึงไม่กลับมาเสียที”“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“มีอะไร”“ดูนั่นสิพ่ะย่ะค่ะ”หลี๋อ๋องเหลือบไปมองตามที่หลี่จิ่งกำลังชี้นิ้วไปที่อะไรบางอย่าง บางสิ่งบางอย่างที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดมิดเขาเห็นเพียงดวงตาที่แดงฉานนั้นกำลังจดจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่ หลี่จิ่งแม้จะหวาดกลัวอยู่ภายในใจแต่เขาก็รีบเข้ามายืนขวางอยู่ด้านหน้าของหลี๋อ๋องทันที สิ่งมีชีวิตที่มีเพียงดวงตาที่แดงฉานนั้นจดจ้องมาที่หลี๋อ๋อง เขาเคยเห็นมัน!จ้านจ้านเมื่อเห็นว่าพวกเขาเหมือนจะกลัวมันแล้วมันก็รีบเดินออกมาจากที่ซ่อนทันใด สีหน้าและแววตาของมันดูเหมือนจะภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่สามารถขู่ให้พวกเขากลัวได้“จ้านจ้านงั้นหรือ”“เอ๋ ท่านอ่องนั่นไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของพระชายาหรอกหรือ”“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”จ้านจ้านเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขาก่อนจะยืดตัว
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 8 ไปเมืองเล่ออาน
การเดินทางไปเมืองเล่ออานใช้เวลาเพียงสองวันเท่านั้นเพราะระยะทางที่ไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงนัก จึงทำให้ฮ่องเต้เป็นกังวลเรื่องโรคระบาดที่กำลังเกิดขึ้นนี้เป็นอย่างมากจึงมีรับสั่งให้หลี๋อ๋องไปจัดการควบคุมด้วยตัวเองระหว่างการเดินทางหลี๋อ๋องควบม้าไปด้านหน้าขบวนส่วนรถม้าที่บรรจุห่อยาและเสบียงนั้นอยู
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 7 จวนอ๋องที่ไม่เหมือนเดิม
ยามเหม่า (05.00-07.00น.)เมื่อคืนนี้กว่าหลี๋อ๋องจะหลับตาลงได้ก็เป็นเวลาเกือบยามสามแล้ว (23.00-01.00น.) เป็นเหตุให้เช้านี้เขาตื่นสายกว่าทุกวัน เมื่อหันไปมองเตียงของนางกลับพบเพียงความว่างเปล่าหลังจากลุกได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของหลี่จิ่งองค์รักษ์คนสนิทของเขาร้องเรียกที่หน้าประ
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 6 เข้าเมือง
-เจ็ดวันผ่านไป-ขบวนกองทัพของหลี๋อ๋องเคลื่อนพลจากชายแดนเหนือกินเวลาไปสิบสองวันเต็มๆ ในที่สุดก็เข้าสู่เมืองหลวงต้าหลี่ ระหว่างการเดินทางกลับในครั้งนี้เขาไม่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอะไรเช่นนี้มาก่อนเหมือนกับครั้งนี้เลย‘นี่เขาคิดถูกหรือไม่นะที่นำนางกลับมาด้วย สตรีผู้นี้ไม่ว่
ชะตารักองค์หญิงแสนซน ตอนที่ 5 ถูกลักพาตัว Part2
ซือเยว่ได้แต่ยืนไว้อาลัยให้ชุดที่เขาเพิ่งได้มาใหม่ นางเป็นใครเขาก็ไม่เคยรู้จักมาก่อนช่างกล้ามาอาเจียนใส่เขาได้อย่างไรกัน เมื่ออาเจียนจนหมดแรงเยว่หลิงก็เมาหลับไปบนโต๊ะอาหารนั้นโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกเลย“เฮ้อ เจ้านี่มันช่างแตกต่างจากสตรีที่ข้าเคยพบเสียจริง” เขาค่อยๆถอดเสื้อออกอย่างเบามือด้ว
Anda juga akan menyukai
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.2K Dibacaร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.8K Dibacaลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม187.3K Dibacaบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.5K Dibacaขอฝ่าบาท…โปรดไว้ชีวิต
Selena67 Dibacaอดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย
ม่านอวี้1.5K Dibacaเกิดใหม่เป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก
แคลร์ออสติน425 Dibacaหวางเฟยตัวร้าย จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin141 Dibaca
