ชะตารักองค์หญิงแสนซน

ชะตารักองค์หญิงแสนซน

last update最終更新日 : 2025-02-17
作家:  Jiulin完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
24チャプター
2.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

พระเอกเก่ง

รักคนเดียว

ท่านอ๋อง

พระชายา

การแต่งงานตามสัญญา

ราชวงศ์

หลี๋อ๋ององค์ชายสี่แห่งแคว้นต้าหลี่เพราะความเก่งกาจวรยุทธ์ล้ำเลิศกว่าองค์ชายคนอื่นๆ เขาจึงได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่กุมอำนาจทหารทั้งหมดในแคว้นต้าหลี่ แม้จะขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมแต่เหล่าสตรีในต้าหลี่ต่างก็อยากแต่งเป็นชายาของเขาทั้งนั้น มีหรือที่คนอย่างเขาจะสนใจ ก็คงจะมีแต่นางเท่านั้นที่เขายอมโอนอ่อนให้ องค์หญิงน้อยตัวแสบผู้นั้น เยว่เหวินหลิงหรือเฟยหลิงจวิ้นจู่ บุตรสาวที่เกิดจากอ๋องฉินเยว่เหวินหมิงอนุชาของฮ่องเต้แคว้นเป่ยฉี นางจะทำเช่นไรเพื่อสงบศึกสงครามที่จะกำลังจะเกิดขึ้นระหว่างสองแคว้นในครั้งนี้ * * * * * "ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายสี่ผู้นี้เป็นคนที่โหดเหี้ยมมากทั้งยังเย็นชาไม่มีหัวใจ หากข้าแต่งกับเขาไปจะมีความสุขได้อย่างไรกัน" "เช่นนั้นข้าจะแต่งแทนท่านเอง" "เสด็จอาจะยอมหรือ" "ไม่ว่าข้าต้องการสิ่งใดท่านพ่อย่อมไม่มีทางขัดขวาง" "แล้วหลี๋อ๋อง.." เยว่เหวินหลิงส่ายหน้าให้นางก่อนจะยิ้มบางๆไร้ซึ่งคำตอบใดๆออกจากริมฝีปากเรียวงามนั้น 'อย่างองค์ชายสี่หลี๋อ๋องน่ะหรือจะหยุดนางได้ ไม่มีวันนั้นหรอก'

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 บทนำ

شموع معطّرة، شمبانيا، وبتلات ورد… كل شيء جاهز!

تمشّت هايلي عبر غرفة النوم.

التصق فستان حريري قرمزي بمنحنيات جسدها، منسدلاً حتى كاحليها، بشقّ جريء يكشف عن لمحة من ساقها النحيلة.

في الخلفية، عزفت لحنٌ هادئ، يدفعها للاستسلام للإرهاق الذي خلّفه يوم كامل من التحضير.

امتزجت رائحة الياسمين واللافندر في الهواء، وكانت الرغبة في النوم تشتدّ مع كل دقيقة تمضي.

لكن النوم كان مستحيلاً. فمنذ تسعة وعشرين يوماً، وهي تترقّب وتستعدّ لهذه الليلة.

نادراً ما كان ليام يعود إلى المنزل.

تزوّجا منذ ثلاث سنوات، لكن علاقتهما لم تكن أكثر من تعايش بعيد.

كان زوجها دائماً منشغلاً بعمله، بالكاد يجد وقتاً لها. الدليل الوحيد على علاقتهما كان تلك العلاقة الحميمة التي يتشاركانها مرة واحدة في الشهر.

الليلة كانت ذكرى زواجهما الثالثة.

بما أنها إحدى الليالي القليلة التي يقترب فيها ليام منها، فكل شيء يجب أن يكون مثالياً.

لو أنه عاد إلى المنزل الآن. كانت رحلة العمل يُفترض أن تنتهي. أخبرته مساعدته أن طائرة ليام هبطت منذ ساعة.

هل طرأ أمر طارئ في شركته يستوجب اهتمامه؟

بملل، جلست هايلي على حافة السرير وتناولت هاتفها.

دخلت إلى حسابها على وسائل التواصل الاجتماعي لتمضية الوقت، وأملها يتلاشى تدريجياً إلى كآبة مع مرور الدقائق.

سجّلت هايلي الدخول إلى قناة إخبارية كانت تبثّ دوماً أخبار نجوم المدينة وكبار رجال الأعمال والشركات.

كانت هذه إحدى الطرق التي اعتادت بها على متابعة أخبار زوجها. مع ذلك، شكّت أنهم سينشرون أي شيء عنه. فشركته نادراً ما تتورّط في فضيحة.

وفجأة، ظهر خبر يتعلّق بشركة "إن كيه إنتربرايز"، شركة زوجها.

بحماس، نقرت هايلي على الخبر؛ "وليام ناش، الرئيس التنفيذي الشهير لشركة إن كيه إنتربرايز، يدخل فندقاً برفقة حبيبته الغامضة، العلاقة تنكشف"

وليام؟

ليامها؟

وقفت هايلي، وعيناها معلّقتان بشاشة هاتفها، والصدمة وعدم التصديق يستوليان عليها. وغضب أيضاً حين رأت صورة زوجها وهو يدخل فندق "إيدن سويتس" الشهير، وذراعه ملتفّة حول خصر امرأة.

وحين انكشف وجه المرأة، تدفّقت أفكار كثيرة في ذهن هايلي دفعة واحدة.

عدم تصديق، خوف، وريبة.

ليا!

الفتاة التي تشبه كثيراً ليزا، حبيبة ليام السابقة.

كانت ليا مجرّد موظفة استقبال في "إن كيه إنتربرايز" حتى لاحظ ليام يوماً أوجه الشبه بينها وبين حبيبته السابقة.

ولم يمضِ أسبوع حتى رقّاها إلى منصب سكرتيرة.

انتشرت في ذلك الوقت إشاعات بأن وليام ناش معجب بسكرتيرته،

إشاعات وجدت هايلي صعوبة في تصديقها. قد يكون ليام بارداً وغير رومانسي معها، لكنها لم تكن تظنّه نوع الرجل الذي يخون، ناهيك عن خيانته مع سكرتيرته.

لكن ما قصة هذا الخبر؟

لا بدّ أن ليام ذهب إلى الفندق برفقة سكرتيرته لبعض الصفقات التجارية، أليس كذلك؟

ومع ذلك، ما معنى إمساكه بخصر ليا؟

كان الغرق في الحيرة عديم الجدوى. اتصلت هايلي برقمه.

لم يردّ على الهاتف، ما زاد من قلقها. وفي محاولتها الثالثة، ردّ أخيراً.

"ما الأمر؟" تمتم صوته العميق المثقل بالتعب عبر الهاتف.

تنفّست هايلي بعمق، متمالكة مشاعرها. "ليام، أين أنت؟ اليوم ذكرى زواجنا الثالثة، أتذكر؟"

"وماذا في ذلك؟" من نبرته اللامبالية، لم تستطع هايلي إلا أن تتخيّله يُدير عينيه ضجراً. "لن أعود إلى المنزل. نامي وحدك."

رغم علمه بما تريده، رفضها بقسوة، وصوته خالٍ من أي ندم، كلكمة موجعة لكبريائها.

وفجأة، جاء صوت أنثوي، ناعم ومُغرٍ، عبر الهاتف. "ويلي، أنا عطشى."

ويلي؟

حتى هايلي لم يُسمح لها بمناداته بهذا الاسم.

كان فعلاً برفقة امرأة!

في هذه الساعة، كان زوجها برفقة امرأة، يا للعنة!

أصدر الهاتف صفيراً. لقد أنهى المكالمة.

في ذهول، وقعت عينا هايلي على الزينة؛ ثمرة تعبها. انهارت على السرير، وأفكارها تدور وذلك الصوت يتردّد في أذنيها.

ليا.

كان ذلك صوت ليا.

ماذا كان يحدث؟ هل أساءت قراءة عدم اهتمام ليام بها على أنه جزء من شخصيته الباردة؟

هرب النوم من عيني هايلي، وجفّ حلقها فجأة. توقت لأي شيء يُلهيها عن الأفكار المحيّرة والمؤلمة، فجرعت الشمبانيا، آملة أن تغسل حزنها.

لماذا كان يحبّ إيذاء مشاعرها؟

في الأوقات التي لم يعد فيها إلى المنزل، هل كان فعلاً برفقة سكرتيرته كما قالت الإشاعات؟

تحرّكت هايلي في منتصف الليل، نعسانة ومدركة تماماً ليدين قويتين تتحسّسان فستانها.

وجدت ليام منحنياً فوقها، يحاول خلع ملابسها. رمشت هايلي بعينيها. أُفّ! لماذا كانت تحلم بهذا الرجل الذي لا يعرف سوى تحطيم قلبها؟

ومع ذلك، حين لامست أصابعه جسدها، انتشر قشعريرة على بشرتها، وتأوّهت.

"مهلاً، انتظر…" أوقفته هايلي، وصوتها أجشّ من البكاء، لا تزال تريد التأكّد إن كانت تحلم.

ابتسم ليام بخبث. "اتصلتِ بي مرة أخرى. أليس هذا من أجل هذا؟"

احمرّ وجه هايلي خجلاً.

لقد عاد. ربما أساءت الفهم مجدداً.

"اشتريت لك هديتنا بمناسبة ذكرى زواجنا. أتريد رؤيتها؟" سألته.

"ممل." راح يطبع قبلاته على رقبتها، ساحباً ثوب نومها للأسفل.

"أم، ليام…"

ومضت نظرة انزعاج في عينيه حين قاطعته مجدداً.

ابتلعت هايلي ريقها، مستجمعة شجاعتها، شاكرةً للزجاجة الكاملة من الشمبانيا التي أفرغتها في معدتها. "هل… هل يمكنك ألا ترتديه الليلة؟"

توقّف ليام.

ثقبت عيناه الداكنتان قلبها، وتجمّد تعبير وجهه.

أصبح الجو خانقاً وموحشاً، وانقطع نفسها حين دفعها بعيداً عنه.

"أنتِ دائماً موافقة على أن أرتدي الواقي." صوته القاتم جعلها ترتجف. "لماذا ليس الآن؟"

تقوقعت هايلي عند رأس السرير، خجلى ومحمرّة الوجه.

نظرت إلى الأسفل. "إنها جدّتك. تتحسّر كل يوم لأننا لم ننجب طفلاً بعد."

"جدّتي، هاه؟" سخر منها، مثبّتاً عينيه عليها بنظرة حادة. "بل الأصحّ أنك يائسة لإنجاب طفل لتحتفظي بلقب السيدة ناش في هذه العائلة!"

تفوّه فمه بالسمّ.

كبتت هايلي دموعها وأحكمت قبضة يديها، والمرارة في كلماته تنتشر من قلبها وتُخدّر كيانها بالكامل.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Nok Vorlalath
Nok Vorlalath
นำมาของเรื่องพ่อแม่(อ๋องฉิน)...
2026-01-22 15:38:46
0
0
24 チャプター
ตอนที่ 1 บทนำ
“ท่านอ๋องยามนี้สงครามชายแดนเหนือก็สงบลงแล้ว ท่านจะกลับเมืองหลวงเลยหรือไม่”“ไม่ล่ะ ข้ายังไม่อยากกลับไปตอนนี้”“แต่ฮองเฮาเรียกท่านกลับแล้วไม่ใช่หรือ ทรงส่งสาส์นมาด้วยองค์เองเช่นนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องด่วน”“จะมีเรื่องเร่งด่วนอะไรกัน ข้าว่านะเรื่องที่ฮองเฮาทรงเป็นกังวลคงมีอยู่เพียงเรื่องเดียว”“เจ้าก็คิดเหมือนข้างั้นหรือ”แม่ทัพประจำชายแดนเหนือนามว่าเหอจินเยี่ยนและที่ปรึกษาทางการทหารนามว่าซือหนานกง สองสหายคนสนิทของหลี๋อ๋องกำลังแลกเปลี่ยนความคิดกันไปมาโดยไม่สนใจว่าหลี๋อ๋องจะฟังพวกเขาอยู่หรือไม่หลี๋อ๋องที่กำลังพินิจจดหมายที่ฮองเฮาส่งมาอยู่นั้นเมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นไปมองทันที“ท่านอยู่เพียงในสนามรบมาร่วมเจ็ดปีเต็มแล้วสตรีข้างกายก็ไม่มีซักคนองค์ชายคนอื่นๆต่างก็มีพระชายาเป็นของตนเองแล้วทั้งนั้น แต่ท่านกลับมีเพียงความว่างเปล่าฮองเฮาเป็นห่วงท่านก็ไม่แปลก”“จะแปลกก็ตรงที่พระนางปล่อยให้ท่านเหงามานานหลายปีถึงเพียงนี้ แต่เพิ่งจะคิดขึ้นได้ว่าควรที่จะหาชายาให้ท่านในเวลานี้เนี่ยนะ”“ต้องมีอะไรซักอย่างสิ”“เจ้าคิดมากไปหรือไม่”“พวกเจ้าหยุดเถียงกันเสียที พรุ่งนี้ข้าจะกลับเมืองหลวง” หล
続きを読む
ตอนที่ 2 เป็นพรหมลิขิตหรือนางลิขิต
“ออกไปให้หมดยกเว้นเจ้า!”“!” “ใครกันหรือ” บรรดาสาวงามที่ยืนอยู่ภายในกระโจมต่างก็หันมองกันไปมาด้วยความที่ไม่รู้ว่าหลี๋อ๋องนั้นหมายถึงใครสายตาของเขามองส่งไปยังสตรีนางหนึ่งผู้ที่ยืนอยู่ท้ายๆกระโจมเลยกระมัง'เหตุใดเขาถึงมองเห็นนางกัน'หญิงงามเหล่านั้นแสดงออกว่าไม่พอใจนางเป็นอย่างยิ่งเพราะรูปร่างที่อรชรของนางทั้งยังมีใบหน้าที่งดงามแม้จะคลุมผ้าไว้ครึ่งหน้าก็เถอะ เยว่หลิงเมื่อได้ยินที่เขาพูดก็โอดครวญภายในใจทันที‘ไม่น่าตามมาที่นี่เลย’“เดินออกมานี่”“ขะ ข้าหรือ”“ใช่ เจ้ามาที่นี่ไม่ใช่ว่ามาปรนนิบัติข้าหรอกหรือ”“คือว่าความจริงแล้วข้า”“เลือกเอาว่าจะปรนนิบัติข้าหรือพวกเจ้าทั้งหมดจะไปรับใช้เหล่าทหารของข้า”“อะไรนะ!”บรรดาหญิงงามเหล่านั้นต่างก็ตื่นตกใจเมื่อได้ยินที่เขาเอ่ยออกมา แม่ทัพเหอรีบต้อนหญิงงามเหล่านั้นออกจากกระโจมด้วยความรวดเร็วทิ้งไว้เพียงแค่เยว่หลิงที่ยืนขาสั่นงันงกอยู่ตรงหน้าเขาเพียงลำพังนางไม่แน่ใจเห
続きを読む
ตอนที่ 3 กลับเมืองหลวง
“เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วขอรับท่านอ๋อง”“ดี”สองสหายคนสนิทและสององค์รักษ์ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าหลี๋อ๋องอยู่นั้นก็เอาแต่จับจ้องใบหน้าของเขาอยู่ไม่วางตาแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรออกไป พลันประตูกระโจมของหลี๋อ๋องก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคน เหล่าบุรุษที่ยืนสนทนากันอยู่ตรงนั้นก็หันไปมองทันที“นั่นไม่ใช่สตรีจากหอนางโลมเมื่อคืนนี้หรอกหรือ เหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่กัน”“ข้าจะไปรู้หรือ”ตงหยางตอบหลี่จิ่งกลับด้วยเสียงอันเบาด้วยกลัวว่าท่านอ๋องของพวกเขาจะได้ยินเข้า เขาเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดสตรีผู้นี้ถึงยังอยู่ที่นี่เพราะเมื่อเช้าตรู่เขาเป็นคนส่งเหล่าคณิกาพวกนั้นขึ้นรถม้าเพื่อกลับเข้าไปในเมืองแล้วนั่นเองเยว่หลิงเดินออกมาจากกระโจมก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี๋อ๋อง ใบหน้าของนางตอนนี้นั้นช่างดูสดใสต่างจากท่านอ๋องของพวกเขาเสียจริง“ท่านปวดหลังหรือไม่ เอวของท่านยังอยู่ดีไหม”“อย่ายุ่งน่า”เหล่าสหายและองค์รักษ์ของเขาต่างก็ตาโตทันทีที่ได้ยินสิ่งที่สตรีผู้นั้นเอ่ยถามหลี๋อ๋องออกมาหลี๋อ๋องหันไปมองสตรีผู้นั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคืนเขายกเตียงนอนหนานุ่มของเขาให้นางส่วนตัวเขานั้นกลับต้
続きを読む
ตอนที่ 4 ถูกลักพาตัว Part1
‘ปวดหัวเสียจริง ให้ตายสิใครช่างกล้าทำกับข้าเช่นนี้กันนะ’เยว่หลิงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้วแต่เพราะความรู้สึกปวดหนึบที่ศรีษะทั้งสองข้างนั้นทำให้นางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก จนกระทั่งเปลือกตาบางของนางค่อยๆแย้มกระพริบขึ้นทีละนิดจนเริ่มมองเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจนนางยันตัวลุกขึ้นก่อนที่สายตานั้นจะเหลือบไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ห่างจากนางเพียงไม่ถึง 1 จิ้ง[1]วงหน้าของเขานั้นถูกล้อมรอบไปด้วยเส้นผมสีดำเงางาม นัยต์ตาที่เรียวยาวราวกับเหยี่ยวมีแก้วตาสีแดงสดพราวระยับดุจอัญมณี ดูลึกลับแต่สะกดสายตาให้หยุดมอง นางไล่สายตาไปทั่วร่างของเขาจนเจ้าของร่างนั้นเริ่มรู้สึกอึดอัดกับสายตาของนาง“เจ้าจะสำรวจข้าอีกนานไหม”“แล้วเจ้าเป็นใคร”“ไม่คิดจะกลัวข้าบ้างหรืออย่างไร”เยว่หลิงเอาแต่จ้องมองคนตรงหน้าก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากสร้างความประหลาดใจให้แก่บุรุษผู้นั้นเป็นอย่างมาก“หงอี้เข้ามาข้างในนี้ที”“ขอรับนายท่าน”สิ้นคำบอกกล่าวก็มีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาด้านในกระโจมด้วยความรวดเร็ว ลักษณะการเดินที่มั่นคงและคล่องแค
続きを読む
ตอนที่ 5 ถูกลักพาตัว Part2
ซือเยว่ได้แต่ยืนไว้อาลัยให้ชุดที่เขาเพิ่งได้มาใหม่ นางเป็นใครเขาก็ไม่เคยรู้จักมาก่อนช่างกล้ามาอาเจียนใส่เขาได้อย่างไรกัน เมื่ออาเจียนจนหมดแรงเยว่หลิงก็เมาหลับไปบนโต๊ะอาหารนั้นโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกเลย“เฮ้อ เจ้านี่มันช่างแตกต่างจากสตรีที่ข้าเคยพบเสียจริง” เขาค่อยๆถอดเสื้อออกอย่างเบามือด้วยกลัวว่ามือที่ใสสะอาดของเขาจะแปดเปื้อนอาหารที่นางอาเจียนออกมา“หงอี้!”“ขอรับ” หงอี้ที่ยังรออยู่นอกกระโจม เมื่อได้ยินเสียงเรียกของผู้เป็นนายก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้กับโต๊ะอาหารก็ถึงกับรีบปิดจมูกทันที‘กลิ่นอาเจียนนั้นมาจากไหนกัน หรือว่า!’“ไปเรียกสาวใช้มาจัดการต่อที”“ขอรับนายท่าน”เมื่อหงอี้ออกจากกระโจมไปแล้วเขาก็ลุกขึ้นก่อนจะช้อนตัวนางขึ้นไว้แนบอกแล้วอุ้มนางไปนอนบนเตียงของเขา“ให้ตายสิ จะขู่ให้เจ้ากลัวจนร้องไห้ขี้มูกโป่งเสียหน่อยแต่ดันกลับกันเสียได้ นอนเสียให้พอใจไปเลยข้าอุตส่าห์เสียสละเตียงนอนนุ่มนิ่มของข้าให้เจ้าเลยนะ”“เฮ้อ…นี่ข้าทำอะไรอยู่เนี่ย หลี๋อ่องชอบสตรีเช่นนี้ไปได้อย่างไรกันนะ”ข
続きを読む
ตอนที่ 6 เข้าเมือง
-เจ็ดวันผ่านไป-ขบวนกองทัพของหลี๋อ๋องเคลื่อนพลจากชายแดนเหนือกินเวลาไปสิบสองวันเต็มๆ ในที่สุดก็เข้าสู่เมืองหลวงต้าหลี่ ระหว่างการเดินทางกลับในครั้งนี้เขาไม่เคยรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอะไรเช่นนี้มาก่อนเหมือนกับครั้งนี้เลย‘นี่เขาคิดถูกหรือไม่นะที่นำนางกลับมาด้วย สตรีผู้นี้ไม่ว่าง่ายเฉกเช่นสตรีคนอื่นเลยจริงๆ’เมื่อเข้าสู่ประตูเมืองสองข้างทางนั้นนอกจากจะเต็มไปด้วยชาวบ้านที่ออกมายืนมุงดูพวกเขาแล้วก็ยังมีขบวนรถม้าของสตรีชั้นสูงถูกตกแต่งอย่างงดงามน่าจะมาจากหลายๆแคว้นด้วยกัน ต่างก็หยุดนิ่งอยู่บริเวณหน้าประตูเมืองเพื่อรอคอยเข้าสู่เมืองหลวงนั่นเองบรรดาองค์หญิงจากต่างแคว้นที่นั่งอยู่ในรถม้านั้นต่างก็เลิกผ้าม่านขึ้นเพื่อชื่นชมขบวนกองทัพของหลี๋อ๋อง แววตาของสตรีที่มองมาที่เขานั้นช่างหวานหยดเยิ้นเหมือนดั่งเจ้าหญิงที่ตกหลุมรักเจ้าชายอย่างไรอย่างไรนั้น‘เสน่ห์แรงเสียจริง’“ท่านอ๋อง นั่นเป็นขบวนรถม้าขององค์หญิงจากแคว้นต่างๆ มาเพื่อแต่งงานเจริญสัมพันไมตรีกับต้าหลี่ของเราพ่ะย่ะค่ะ”“ข้ารู้แล้ว”หลี๋อ๋องไม่ได้หยุดชื่นชมเหล่าสา
続きを読む
ตอนที่ 7 จวนอ๋องที่ไม่เหมือนเดิม
ยามเหม่า (05.00-07.00น.)เมื่อคืนนี้กว่าหลี๋อ๋องจะหลับตาลงได้ก็เป็นเวลาเกือบยามสามแล้ว (23.00-01.00น.) เป็นเหตุให้เช้านี้เขาตื่นสายกว่าทุกวัน เมื่อหันไปมองเตียงของนางกลับพบเพียงความว่างเปล่าหลังจากลุกได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของหลี่จิ่งองค์รักษ์คนสนิทของเขาร้องเรียกที่หน้าประตูห้อง“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“มีอะไร”“ท่านอ๋องมาดูนี่เร็วเข้า”‘คงไม่มีอะไรหรอกนะ’เมื่อเดินตามหลี่จิ่งมาจนถึงสวนอุทยานที่เขาลงทุนสร้างขึ้นมาด้วยตนเองนั้น ภาพตรงหน้าเกือบทำให้เขาแข้งขาอ่อนลงทันใด“ท่านอ๋องคือว่าข้าน้อยห้ามนางแล้วแต่ว่า….”หลี๋อ๋องหลับตาลงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้“เจ้าทำอะไรกับสวนของข้า!”“หืม ทำไมหรือ”“ยังจะกล้าถามอีก นั่นอะไร”“เอ๋ ท่านไม่รู้จักหมูหรอกหรือ ข้าว่ามันน่ารักออกนะเพคะ”“เจ้าปล่อยมันออกมาวิ่งเล่นในสวนของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร”“ข้าเห็นมันอยู่ตัวเดียว น่าจะเหงาจึงให้มันออกมาวิ่งเล่นก็เท่านั้น”“เยว่เหวินหลิง!”“ว่
続きを読む
ตอนที่ 8 ไปเมืองเล่ออาน
การเดินทางไปเมืองเล่ออานใช้เวลาเพียงสองวันเท่านั้นเพราะระยะทางที่ไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงนัก จึงทำให้ฮ่องเต้เป็นกังวลเรื่องโรคระบาดที่กำลังเกิดขึ้นนี้เป็นอย่างมากจึงมีรับสั่งให้หลี๋อ๋องไปจัดการควบคุมด้วยตัวเองระหว่างการเดินทางหลี๋อ๋องควบม้าไปด้านหน้าขบวนส่วนรถม้าที่บรรจุห่อยาและเสบียงนั้นอยู่ด้านหลัง พวกเขาจึงไม่ทันได้สังเกตว่าพระชายาแอบตามมาด้วยเมืองเล่ออานอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแคว้นต้าหลี่และแผ่นดินฝั่งตะวันออกนี้ก็อยู่ติดกับเขตแดนเหนือของแคว้นเป่ยฉีนั่นเองขบวนรถม้าของหลี๋อ๋องเริ่มเคลื่อนเข้าใกล้เมืองเล่ออานมากขึ้นเรื่อยๆ สองข้างทางนั้นมีแต่ความเงียบเหงาไม่คึกคักเหมือนครั้งที่เขาเคยมาเยือนเมื่อเจ็ดปีก่อน ในครั้งอดีตที่เคยรุ่งเรืองผู้คนที่มากหน้าหลายตากลับสูญสลายหายไปสิ้นเพราะโรคระบาดที่ไม่อาจยับยั้งได้ในครานี้เมื่อก้าวผ่านประตูเมืองไปแล้วชาวบ้านละแวกนั้นก็เริ่มทยอยกันออกมายืนเฝ้ามองดูกันเต็มทั้งสองข้างทาง หลี๋อ๋ององค์ชายลำดับที่สี่ของฮ่องเต้แคว้นต้าหลี่มาที่เมืองของพวกเขาช่างน่ายินดียิ่งนักเพราะน้อยครั้งมากที่จะเห็นคนในราชวงศ์ห่วงใยประชาชนและลงมาดูแลพว
続きを読む
ตอนที่ 9 ช่างน่าชังเสียจริง
‘ด่าได้เร้าใจมาก’ “ข้าดูแลตัวเองได้น่า”“ลงไปกับข้า”“ก็ได้ ว๊าย! เหตุใดไม่ให้ข้าเดินลงบันไดไปเล่า”“ข้ายังมีงานต้องทำมัวชักช้ามันเสียเวลา”เมื่อทั้งคู่ลงมาอย่างปลอดภัยแล้วเจ้าเมืองเล่ออานก็รีบเข้ามาหาพวกเขาทันที“ท่านอ๋อง พระชายา”“ท่านคือ?...”“เขาคือเจ้าเมืองเล่ออานนามว่าหวังตี๋เฟย”“ดีใจที่ได้พบท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ”“ขอบพระทัยที่เป็นห่วงเป็นใยชาวเมืองเล่ออานมากพ่ะย่ะค่ะ”เยว่หลิงได้เพียงแค่ส่งยิ้มให้เขาเพราะถูกหลี๋อ๋องจ้องมองอยู่ไม่วางตา“ท่านมีอะไรจะพูดกับข้างั้นหรือ”“มีสิมีแน่แต่ไว้หลังจากข้ากลับมา เจ้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้รู้หรือไม่ว่าจะโดนอะไร”เยว่หลิงไม่สนใจที่เขาขู่ไม่ทันจะตอบโต้เขาไปก็ได้ยินเสียงบ
続きを読む
ตอนที่ 10 น่าเสียดายที่เขาเลือกข้าไม่ใช่เจ้า!
เจ้าเมืองเล่ออานนำพาคนทั้งหมดมาที่หุบเขาเหอหนานซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของเมืองเล่ออาน ด้วยกลัวว่าโรคระบาดจะลามไปทั่วเมืองเขาจึงต้องนำผู้ป่วยมารักษาที่หุบเขาแห่งนี้แทนเพียงไม่นานก็ขึ้นเขามาถึงบริเวณที่ใช้รักษาคนที่ติดเชื้อ เยว่หลิงเดินตามพวกเขามาจนถึงกระโจมหลังหนึ่งที่เวลานี้บริเวณโดยรอบนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่นอนรักษาตัวกันเต็มไปหมด“ท่านหมอขอรับ ท่านเจ้าเมืองมาแล้ว”เยว่หลิงที่เดินตามพวกเขามาเมื่อมองเห็นแผ่นหลังของคนผู้หนึ่งก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาทันใด‘แผ่นหลังนั้นช่างคุ้นเคยเสียจริง’นางมองไปที่หมอหญิงผู้นั้นอีกครั้งด้วยความสงสัยแต่ท่านหมอผู้นั้นกลับไม่ยอมหันกลับมามองพวกเขาเสียที“ท่านอ่องขออภัยด้วย ข้าต้องรักษาบาดแผลของผู้เฒ่าผู้นี้ไม่สะดวกที่จะหันไปสนทนากับท่านในเวลานี้”“ไม่เป็นไรขอรับท่านหมอ ตงหยางเจ้าพาพระชายาไปนั่งรอทางนั้นก่อนข้าจะสนทนากับท่านหมอเสียหน่อย”“พ่ะย่ะค
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status