Masuk“เรื่องราวในตอนนั้นท่านจำมาได้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ?”หวงหยางหมิงทำท่าครุ่นคิด “อืมมม คราแรกข้าก็ลืมเลือนไปบ้าง เพราะพวกเรายังเด็กทั้งคู่ มาจำได้ตอนที่เห็นเจ้ากำลังช่วยเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกจับตัวไป และข้าก็ไปช่วยเจ้าได้ทันพอดี” เซียวเหม่ยอิงฟังและนึกตามคำพูดของสามี ดวงตางามเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คน
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของเรา ช่างพูด และกล้าขอผู้ชายแต่งงานตั้งแต่เด็กเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด ฮ่าฮ่าฮ่า” หวงหยางหมิงหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นกับการกระทำของบุตรสาว มันเหมือนว่าเขาย้อนเวลากลับไปตอนที่เซียวเหม่ยอิงทำกับเขาในตอนนั้น สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน เหมือนกันจริง ๆ“ทะ ท่านพี่ ท่านหมายควา
วันนี้บรรยากาศภายในจวนของหวงหยางหมิงเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น หวงจื่อหานอยู่รับประทานอาหารกับหลาน ๆ ของเขาอย่างมีความสุข หลังจากที่รับประทานอาหารและส่งหลานเข้านอนเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลากลับจวนตนเอง“ท่านพ่อนอนค้างที่จวนข้าก็ได้นะขอรับ”“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าก็รู้นิว่าข้ามีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”
“แล้วเหตุใดท่านถึงไม่เคยอธิบายให้ข้าฟังบ้างเลย”“ทั้งจวนมีแต่คนของหนิงซู ต่อให้พูดในที่ลับก็มีคนของนางแอบฟังอยู่ดี เฮ้อ ข้ายอมรับผิดที่ข้าเห็นแก่ตัว ที่เห็นอำนาจดีความถูกต้อง” ที่เขามาในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวแต่อย่างใด มันเป็นความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจมานานเกือบยี่สิบปี อีกอย่างอดีตผ่านมันมาแ
“ท่านพี่ ท่านปู่คือผู้ใดหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวแม่อธิบายให้ฟังเอง พวกเราเข้าไปในเรือนกันดีกว่า” เซียวเหม่ยอิงหันไปมองสามีอย่างรู้หน้าที่ นางจูงมือบุตรชายและบุตรสาวเข้าไปในเรือน เพื่อให้สามีของนางได้พูดคุยกับบิดาตามลำพัง หลังจากที่เซียวเหม่ยอิงได้พาลูก ๆ เข้าไปในเรือนแล้ว หวงหยางหมิงก็นั่งรอคนที่ก
“เจ้าคิดจะมีลูกกี่คนกัน?” องค์รัชทายาทเหลียงซินเผงอดถามสหายตนเองไม่ได้ เพราะหลังจากที่เซียวเหม่ยอิงคลอดบุตรคนแรกไปไม่ทันไร ตอนนี้สหายตัวดีของเขากำลังมีบุตรคนที่สองแล้ว “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ เพราะเรื่องนี้กระหม่อมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ กระหม่อมเพียงทำตามความต้องการฮูหยินตนเองเท่านั้น” คำตอ
ขณะที่เซียวเหม่ยอิงได้จัดการชายชุดดำทั้งสามคนเรียบร้อยแล้ว นางก็รีบพาองค์หญิงออกจากจุดนี้ทันที แต่ยังไม่ทันไรก็โดนชายชุดดำอีกกลุ่มมาขวางไว้เช่นเดิม คราวนี้เซียวเหม่ยอิงไม่รีรอใด ๆ นางรีบใช้กำไลยิงใส่พวกนั้นจนหมด“ระวังตัวด้วย นางเป็นวรยุทธ” คนที่ถูกเซียวเหม่ยอิงยิงใส่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยากลำบากเนื่อ
“ท่านแม่ทัพขอรับ ข้าเจอสิ่งที่ท่านให้ตามหาแล้วขอรับ” จางชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด โชคดีเหลือเกินที่ต่อจากนี้ไปไม่ต้องถูกท่านแม่ทัพมองด้วยสายตาน่ากลัวอีกแล้ว จางชิงรีบยื่นสิ่งที่พวกเขาตามหามานานนับปีให้นายของตนทันที หวงหยางหมิงเองก็ดีใจไม่ต่างหลังจากที่ได้ชินจางชิงพูด ที่ผ่าน
เซียวเหม่ยอิงเช็ดตัวให้สามีตัวเองอย่างเบามือ โดยยังไม่มีการปริปากพูดแต่อย่างใด ทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัด แม้แต่หวงหยางหมิงเองยังรับรู้ได้ ต่อให้นางปรนนิบัติเขาเหมือนอย่างเคย แต่ก็รับรู้ได้ถึงความต่าง“อิงเอ๋อร์” หวงหยางหมิงเรียกฮูหยินด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“นานหรือยังเจ้าคะ?”"..." หวง
“สตรีนางนี้น่ะรึที่ปฏิเสธหยางหมิง คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดกัน ช่างโง่เง่าอย่างแท้จริง” มุมปากเหลียงซินเผิงยกขึ้นเล็กน้อย เขาได้ให้คนไปสืบความเป็นมาของสตรีที่หวงหยางหมิงให้ความสนใจถึงขั้นขอสมรสพระราชทานจากเสด็จพ่อด้วยตนเอง รวมทั้งเรื่องของนางก็ได้รับรายงานเช่นกัน'เซียวลี่หง นอกจากเจ้าจะไม่สำนึกในสิ่







