แผนร้ายเริ่มต้นใหม่

ท้องฟ้าครึ้มเทาในยามบ่ายส่งกลิ่นฝนโชยแตะจมูก เมฆดำเริ่มก่อตัวเหนือหลังคาวังหลวง สายลมเย็นพัดวูบอย่างแปลกประหลาด ทำให้กลีบบุปผาที่โรยอยู่บนลานหินเบื้องหน้าปลิวหมุนวนราวภาพฝันชวนหวาดระแวง

ไป๋เยว่ยืนอยู่ใต้ศาลาหลังน้อยของสำนักศึกษาสตรีในวังชั้นนอก สวมชุดสีเขียวอ่อนเรียบสง่า ใบหน้านิ่งเรียบเหมือนผิวน้ำสงบ ทว่าดวงตากลับทอดมองไปยังร่างหนึ่งที่นั่งหัวเราะร่าเริงอยู่กับกลุ่มหญิงสาวสูงศักดิ์อีกฝั่งอย่างแฝงพิษสง

"เซี่ยอวิ๋นเยียน"

นางพึมพำชื่อนี้ออกมา

แม้ในชาติก่อนจะเป็นแค่องค์หญิงผู้อ่อนแอ ดูไร้เดียงสาสำหรับผู้อื่นแต่เบื้องหลังคือสตรีที่อำมหิตผู้ร่วมมือกับรัชทายาทซ้อนแผนมากมาย หนึ่งในนั้นคือการใส่ร้ายนางด้วยคดีลอบวางยา ทำให้ถูกถอดยศ โดนเนรเทศไปยังชายแดนอยู่นานถึงสามปี

ผู้ที่แสร้งเป็นเพื่อนแท้แต่กลับแทงข้างหลังจนถึงแก่ชีวิต

แม้วันนี้จะกลับมาอยู่ในร่างเด็กสาว แต่แววตาที่แฝงความริษยาและท่าทีจงใจเข้าหาอำนาจของนางยังไม่เคยเปลี่ยน

"คุณหนูไป๋ องค์หญิงเซี่ยอยากนัดพูดคุยด้วยหลังเลิกเรียนเจ้าค่ะ"

เสียงสาวใช้ของอีกฝ่ายเอ่ยเรียบ ๆ

ไป๋เยว่คลี่ยิ้มจาง ริมฝีปากแดงราวกลีบบุปผาสีอ่อนหวานขยับช้า ๆ

"ข้าไม่ว่าง"

สาวใช้ชะงัก นางไม่ได้กล่าวเสียมารยาท หากแต่การปฏิเสธตรงเช่นนี้ไม่ใช่นิสัยของคุณหนูไป๋ในอดีต ที่ต้องการมิตรสหายสนิทเป็นเชื้อพระวงศ์อยู่แล้ว หากเป็นเมื่อก่อนนางคงไม่รีรอการนัดหมายครั้งนี้ ทว่ายามนี้นางรู้ซึ้งแก่ใจดีว่ามีสิ่งใดรออยู่ข้างหน้า

พลบค่ำเรือนของไป๋เยว่แสงโคมลู่ลมไหว ซูหลานวางถาดผลไม้ลงเบื้องหน้า สีหน้าเคร่งเครียด

"คุณหนูเจ้าคะ วันนี้มีคนจากตระกูลเซี่ยเข้าออกเรือนนายท่านหลายรอบ ดูเหมือนจะสนิทกับองค์หญิงรอง"

ไป๋เยว่หลับตาลงช้า ๆ ความรู้สึกเย็นเยียบไล่ขึ้นจากกลางอก นางเข้าใจถึงเจตนาขององค์หญิงได้ทันที

"เจ้าเดินหมากได้เร็วขึ้นเซี่ยอวิ๋นเยียนแม้ไร้ซึ่งอำนาจเช่นเมื่อก่อน"

นางลุกขึ้น เดินไปยังโต๊ะตำราที่วางแผนไว้ล่วงหน้า แล้วหยิบกระดาษขึ้นมาขีดเขียนช้า ๆ

แผนภาพตารางความสัมพันธ์เริ่มปรากฏ เส้นเชื่อมโยงระหว่างเซี่ยอวิ๋นเยียน รัชทายาท เรือนรองของตระกูลไป๋ถูกลากโยงเข้าหากัน

นางไม่มีทางให้เซี่ยอวิ๋นเยียนวางหมากสำเร็จเป็นครั้งที่สองแน่

คืนนั้นเอง ฝนโปรยลงบางเบา ร่างของเด็กสาวยืนใต้ชายคา มือจับพัดเอาไว้แน่น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ปรากฏในความมืด

ซูหลานปรากฏตัวพร้อมจดหมายฉบับหนึ่งในมือ

"องค์ชายรองทรงฝากให้ท่านอ่านก่อนเข้านอน"

ไป๋เยว่รับมา ดวงตาแวววาวเล็กน้อย

'ข่าวภายในตระกูลเซี่ย การคิดคบลับ ๆ เริ่มเปิดเผยแล้ว'

นางเงยหน้ามองเม็ดฝนโปรยจากปลายชายคา แววตามุ่งมั่นในบางสิ่งบางอย่าง

'หากพวกเจ้าวางหมาก ข้าก็จะล้มหมากทั้งกระดาน'

ในเงามืดเบื้องสูงของกำแพงวัง องค์ชายรองยืนใต้เงาไผ่ ดวงตาเย็นสงบ

"แม้นางจะไม่จดจำข้า แต่ข้ารู้ดีว่านางไม่ใช่เด็กสาวโง่เขลาเช่นเดิมอีกต่อไป"

เสียงทุ้มนั้นเบาราวสายลมกระซิบ

มือเขาพลิกสาส์นลับในมืออย่างแผ่วเบา สัญญาณเริ่มเล็งเป้าหมายไปยังเซี่ยอวิ๋นเยียน ผู้ที่จิ่นเหวินก็ไม่เคยไว้วางใจเช่นกัน

เช้าวันถัดมา

กลิ่นดอกเหมยที่ปลูกไว้รอบเรือนหอมอ่อนจางลอยมาตามลมหนาวต้นฤดู ซูหลานเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบในเรือน พร้อมกล่าวเสียงเบา

"คุณหนูเจ้าคะ องค์หญิงเซี่ยมาที่จวนเจ้าค่ะ บอกว่าเอาของขวัญมาเยี่ยมเยียน"

ไป๋เยว่เงยหน้าขึ้นจากตำรา รอยยิ้มที่มุมปากบางเบา ขณะที่นางลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม นับเป็นเรื่องน่าแปลกที่องค์หญิงผู้สูงส่งเดินทางมาหาคุณหนูถึงจวนขุนนางแทนที่จะส่งสาส์นมาเชิญไปพบที่ตำหนัก

"มาเองเลยหรือ เชิญเข้ามา"

ภายในเรือนชั้นในเซี่ยอวิ๋นเยียนเดินเข้ามาอย่างนุ่มนวล สวมชุดผ้าแพรปักลายเมฆสีชมพูอ่อน มือประคองกล่องไม้หอมชั้นดีด้วยท่าทีสนิทสนม

"เยว่เอ๋อร์ ข้าได้ยินว่าเจ้าไม่ค่อยสบายในช่วงก่อนหน้านี้ จึงนำของดีมาให้"

กล่องไม้หอมค่อย ๆ เปิดออก ด้านในเป็น หยกเขียวลายเมฆา ที่ดูแวววาวผิดธรรมดา พร้อมกล่องเครื่องหอมจากต่างแคว้น

ไป๋เยว่ยิ้มบาง ไม่แตะต้องของในกล่องแม้ปลายนิ้ว

"ของดีถึงเพียงนี้ องค์หญิงหวงแหนไม่ใช่หรือเพคะ เหตุใดถึงคิดถึงหม่อมฉันได้"

นางเอ่ยเสียงเบาแต่เยือกเย็น เหมือนพูดเล่น แต่แฝงไว้ด้วยคมดาบบางเฉียบ

เซี่ยอวิ๋นเยียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน

"ข้าเห็นเจ้าค่อนข้างเงียบเหงาในช่วงนี้ จึงอยากมาอยู่เป็นเพื่อน ไม่ดีหรือ หลังจากหมดเวลาเรียนเจ้าก็มุ่งตรงกลับจวน จะแวะพูดคุยกันบ้างก็ไม่ได้"

ไป๋เยว่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นแนบริมฝีปาก ดวงตาทอดมองร่างอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย

"ความเงียบเหงา บางครายังปลอดภัยกว่าความวุ่นวายที่แฝงอยู่ในรอยยิ้ม หม่อมฉันเพียงแต่อยากกลับมาทบทวนตำราเท่านั้น"

นางวางถ้วยลงเบา ๆ แล้วกล่าวต่อโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง เซี่ยอวิ๋นเยียนยิ้มค้างก่อนรีบปรับสีหน้า

"ข้าก็แค่คิดถึงเจ้าว่าก่อนหน้านี้ยิ้มง่าย พูดจาสดใส ไม่ใช่เยียบเย็นเช่นตอนนี้"

"อาจเป็นเพราะหม่อมฉันเติบโตแล้วกระมัง"

ไป๋เยว่ยิ้มบาง ดวงตายังสงบนิ่ง

"เติบโต"

เซี่ยอวิ๋นเยียนพึมพำ สายตาลอบจับจ้องราวจะหาความผิดแปลก แต่กลับสะดุดที่แววตาของไป๋เยว่ เพียงมองผ่าน ๆ ก็รู้ได้ว่ามันไม่ใช่ดวงตาของผู้ไม่รู้อะไรอีกต่อไป ทั้งคู่พูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยคไป๋เยว่ก็เดินไปส่งเซี่ยอวิ๋นเยียนขึ้นเกี้ยวกลับ

เมื่อเซี่ยอวิ๋นเยียนจากไป ซูหลานเดินเข้ามาใกล้พร้อมกล่องไม้หอมที่ปิดสนิท เอ่ยถามความเห็นจากนาง

"คุณหนู ของพวกนี้จะทำอย่างไรเจ้าคะ"

"เก็บไว้ในห้องชั้นล่าง ห้ามให้ใครเข้าใกล้โดยไม่สวมถุงมือ และบอกแม่นมหวังให้ส่งคนไปตรวจสอบสูตรของเครื่องหอมนี้โดยละเอียด"

นางไม่อาจวางใจสตรีสูงศักดิ์เมื่อครู่ดวงตาของไป๋เยว่ฉายแววเย็นเยียบก่อนกล่าวเสียงเบา

"ในอดีต ข้าหลงคิดว่านางคือเพื่อนแท้ แต่ตอนนี้ นางแค่ซ้ำรอยเดิมเพียงแต่เร็วขึ้นเท่านั้น"

ใต้แสงจันทร์เหนือเรือนนอก วงเงาลับแห่งสายลับของรัชทายาทรายหนึ่ง กำลังเฝ้าดูเรือนของไป๋เยว่อย่างเงียบงัน

อีกมุมหนึ่งในเงามืด ชายหนุ่มในชุดขุนนางนิ่งเงียบยืนมองทิศเดียวกัน แววตาลุ่มลึกและจับตาเหตุการณ์โดยไม่แสดงตัว

"นางเปลี่ยนไปมาก แต่ข้าไม่ปล่อยให้นางรับมือเพียงลำพังอีก"

องค์ชายรองจิ่นเหวินเริ่มเคลื่อนไหวอย่างจริงจังเช่นเดียวกัน