มารดาไม่เคยมองเห็น

แสงแดดยามสายส่องลอดม่านโปร่งเข้าสู่เรือนใหญ่ของสตรีผู้เป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนสกุลไป๋ ทุกอย่างยังคงหรูหรา งามสง่า และเงียบงันเย็นชาดังเดิม แม้จะอยู่ท่ามกลางดอกไม้แย้มบานเต็มสวนเบื้องนอก แต่ภายในเรือนของไป๋ฮูหยินกลับไร้กลิ่นอายแห่งการมีชีวิต

ไป๋เยว่ยืนอยู่หน้าประตูเรือนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแผ่วช้า

นานเพียงใดแล้วที่นางไม่เคยก้าวเข้ามาด้วยความเต็มใจ ครั้งสุดท้ายที่มาหา ท่านแม่ ด้วยรอยยิ้มอาจจะเมื่อยังอยู่ในวัยเด็ก ที่ยังไม่เข้าใจว่าความรักจากมารดาคือสิ่งที่ไม่เคยตกถึงมือของนางเลย

บ่าวรับใช้เปิดม่านให้ แล้วถอยออกมาเงียบ ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินยังคงนิ่งเรียบ ไป๋เยว่เดินเข้าไปอย่างสงบทุกย่างก้าวแช่มช้าแต่มั่นคง

หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่หน้ากระจกมิได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง บ่าวรับใช้สาวกำลังหวีผมให้นางด้วยความระมัดระวัง

"เจ้ามาทำไม"

เสียงเรียบเย็นเอ่ยถามไม่มีแม้แต่คำขึ้นต้น

ไป๋เยว่โค้งตัวถวายคำนับอย่างเหมาะสม กล่าวเสียงอ่อนหวาน นอบน้อม

"ลูกมาเยี่ยมท่านแม่เจ้าค่ะ"

"เยี่ยม?"

ไป๋ฮูหยินหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อถือ

"หากเมื่อวานข้าไม่ฝันว่าฟ้าผ่าหน้าจวน ข้าคงไม่คิดว่าลูกสาวข้าจะมาเอ่ยถ้อยคำสุภาพได้ถึงเพียงนี้"

ไป๋เยว่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตานิ่งไม่หวั่นไหว

"ลูกคิดได้บางอย่างเจ้าค่ะ อยากขอท่านแม่ให้อภัยหากที่ผ่านมาลูกเคยดื้อรั้นหรือพูดจาไม่เหมาะสม"

ไป๋ฮูหยินหันมามองเป็นครั้งแรก ดวงตาคมวาวราวคมมีดพาดผ่านใบหน้าของบุตรสาว

"เหตุใดจึงเปลี่ยนไป"

ไป๋เยว่ยิ้มบาง ไร้ความรู้สึกขุ่นเคืองที่เคยมีในอดีต

"เพราะลูกอยากเป็นบุตรสาวที่ท่านแม่ไม่ต้องอับอายผู้อื่น"

"หรือเจ้าอยากได้สิ่งใด"

น้ำเสียงของนางยังคงไม่เปลี่ยน

ไป๋เยว่เม้มริมฝีปากแน่น นางเคยได้ยินคำนี้มากี่ครั้งแล้วในชีวิต

ทุกความหวังดีที่เคยมอบให้ เคยได้รับการตีความว่าต้องการผลตอบแทนอยู่เสมอ

ความรู้สึกชาชินจาง ๆ วูบผ่านหัวใจ นางบังคับตนเองให้ระบายรอยยิ้มแม้ในใจเจ็บหนึบ ถึงนางจะทำใจเอาไว้แล้ว ทว่าเมื่อเจอสถานการณ์จริงนางกลับใจนิ่งสงบได้ไม่นาน

"ไม่เจ้าค่ะ เพียงแค่อยากเป็นลูกที่ท่านแม่สามารถไว้วางใจได้"

ฮูหยินจ้องมองใบหน้าบุตรสาวที่เงียบขรึมกว่าที่เคย บรรยากาศภายในเรือนตกอยู่ในความเงียบงันอึดอัด

"หากเจ้าอยากทำเช่นนั้นจริงจงอย่าทำให้ข้าลำบากใจอีก"

เสียงของนางเย็นเฉียบ

"งานชมบุปผาเดือนหน้า เจ้าต้องไปร่วมกับข้าในนามบุตรสาวสกุลไป๋อย่าทำให้ข้าขายหน้า"

ไป๋เยว่ก้มศีรษะรับคำแม้รู้ว่าการไปออกงานย่อมหมายถึง การเปิดโอกาสให้รัชทายาทได้หมายตาตามแผนของบิดา

แต่ครั้งนี้นางจะไม่ใช่เด็กสาวโง่เขลาที่เคยถูกชักใยอีกต่อไป

"ลูกจะไม่ทำให้ท่านแม่ลำบากใจเจ้าค่ะ"

ไป๋ฮูหยินพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก่อนหันกลับไปมองเงาตัวเองในกระจก

ดวงตาของหญิงผู้นี้ยังคงมองไม่เห็นเลยว่าสายตาของบุตรสาวมิใช่ความอ่อนแออีกต่อไป แต่คือเงาเยือกเย็นของผู้ผ่านความตายมาแล้วหนึ่งครา

ตั้งแต่ไป๋เยว่ถือกำเนิดขึ้นมา ในใจของไป๋ฮูหยินมีแต่ความทุกข์ท่วมท้น ความหวังที่จะได้บุตรชายไว้สืบสกุลพังทลายลงไป นางจึงไม่แยแสบุตรสาวคนโต ทิ้งขว้างนางราวกับเป็นของชิ้นหนึ่งที่ใช้งานไม่ได้ ฮูหยินคนก่อนที่ตายจากไปยังมีบุตรชายไว้เป็นตัวแทนของนาง ใต้เท้าไป๋ยังเอาใจใส่เขายู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่นางกลับมีเพียงลูกสาวถึงสองคน

ไป๋เยว่กลายเป็นเด็กดื้อรั้น อวดดี ก้าวร้าวและทะนงตน ยิ่งโตเป็นสาวอุปนิสัยแย่ ๆ ของนางก็ยิ่งชัดเจน ทว่าวันนี้นางกลับพูดจาสงบเยือกเย็นทั้งที่สามวันก่อนนางยังอาละวาดทุบตีบ่าวรับใช้ที่ไม่ได้ดั่งใจ ความหวาดกลัวของผู้คนก็ยังไม่จางหาย

หลังจากออกจากเรือนมารดา แสงตะวันบ่ายเริ่มคล้อยต่ำ สาดแสงสีทองผ่านซุ้มไม้เลื้อยในจวน กลิ่นยาหอมจากห้องโถงของบิดาลอยแตะปลายจมูก จวนหน้าเงียบ จวนหลังเย็น เรือนของใต้เท้าไป๋ที่เคยอบอวลด้วยอำนาจ ยามนี้กลับเงียบขรึมราวรอคลื่นพายุใหม่จะถาโถม

ไป๋เยว่ยืนอยู่หน้าประตูเรือนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ต่างจากทุกครั้งที่เคยวิ่งเข้ามาอย่างไร้มารยาท

"เรียนนายท่าน คุณหนูใหญ่มาขอพบขอรับ"

เสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมีคำอนุญาตตามมาเบา ๆ

เมื่อย่างเท้าเข้าไปในห้องโถง แผ่นหลังสูงสง่าของชายวัยกลางคนผู้สวมอาภรณ์ขุนนางผู้ทรงอำนาจยังมั่นคงไม่เปลี่ยน ใต้เงาของม่านไม้ไผ่และกลิ่นหมึกเก่าในห้องหนังสือ เป็นภาพที่คุ้นตาของ บิดาผู้ไม่เคยรักใครนอกจากอำนาจ

"เจ้ามาทำไม เยว่เอ๋อร์"

เสียงเรียกชื่อของนางเหมือนจะมีความอบอุ่นแฝงอยู่บ้าง หากแต่สายตานั้นยังคงประเมินเหมือนกำลังวัดค่าหมากตัวหนึ่ง

ไป๋เยว่เดินเข้าไปคารวะอย่างอ่อนช้อย ก่อนกล่าวเสียงสงบ

"ลูกมาเพื่อขอบพระคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ที่ส่งยาและผ้าไหมมาให้เมื่อลูกป่วย"

ไป๋เหวินเลิกคิ้วเพียงเล็กน้อย

"เจ้าพูดจานุ่มนวลขึ้นกว่าเมื่อก่อนนักหรือว่าเจ้ากำลังหวังอะไร"

นางยิ้มบาง ตอบเสียงเรียบ

"หากลูกเคยทำให้ท่านพ่อผิดหวัง ลูกขอชดใช้ด้วยการทำตัวเป็นประโยชน์กับจวนต่อไปเจ้าค่ะ"

"งั้นหรือ เช่นอะไรบ้าง"

"เช่นใช้สายตาของสตรีจับตาศัตรูในคราบพันธมิตร ในงานการชมบุปผาเดือนหน้า"

ไป๋เหวินหัวเราะเบา ๆ

"เจ้าเองก็รู้ว่างานนั้นคือสถานที่ของเจ้าในการเลือกคู่ เจ้าไม่ปฏิเสธแล้วหรือ"

"ลูกไม่อาจขัดได้ หากนั่นคือพระบัญชาจากเบื้องบน"

ไป๋เยว่หลุบตาลงเล็กน้อย

"แต่หากท่านพ่ออนุญาตลูกขอจัดตำแหน่งโต๊ะนั่งของตนเองและน้องหญิงด้วยตนเอง"

ไป๋เหวินนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะหรี่ตา

"เพราะเหตุใด"

ไป๋เยว่หัวเราะเบา ๆ เสียงแผ่ว

"เพราะบางครั้งหากเราอยากให้เสือเห็นเราเป็นเพียงแมว เราต้องวางตนอยู่ห่างจากเหยื่อที่มันหมายตา มิใช่ใกล้เคียง"

ไป๋เหวินมองบุตรสาวอยู่นาน ราวกับเพิ่งเห็นนางในแง่มุมใหม่

"ดี ถ้าข้าอนุญาต เจ้าจะทำให้ข้าได้เห็นหรือไม่ว่าแมวตัวนี้มีเล่ห์กลมากพอจะเอาตัวรอดในวังหลวงได้"

"ลูกจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเจ้าค่ะ"

นางกล่าวเสียงเรียบ จากนั้นโค้งตัวถอยออกมา ในใจราวกับมีหมากซ้อนทับหลายชั้นกำลังเคลื่อนที่ช้า ๆ

นางจะเริ่มจากตำแหน่งที่นั่งในงานเลี้ยง แล้วจึงเป็นคำพูดคำจา ในท้ายที่สุดคือการหันเหของรัชทายาทไปสนใจสิ่งอื่นแทน

ก่อนหน้านี้นางดื้อรั้นไม่เชื่อฟังเพราะความเอาแต่ใจ เห็นเรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งไร้ประโยชน์จึงตอบปฏิเสธไป สร้างความโกรธเคืองให้ใต้เท้าไป๋เป็นอันมาก เขาถูกราชสำนักตำหนิจนต้องอับอายกับพฤติกรรมไม่เหมาะสมของบุตรสาว เป็นเหตุให้ช่วงสองวันมานี้เขาไม่พูดกับนาง

เรื่องราวในวังหลวงมีแต่ความซับซ้อนทว่าในอดีตนางก็ไม่อาจหลีกหนีไปได้ เมื่ออำนาจอยู่ในมือนางก็ใช้มันในทางที่ผิดมาโดยตลอด ครั้งนี้แตกต่างออกไปนางจะออกไปเผชิญหน้าอย่างกล้าหาญ รอบคอบ เดินตามความคิดของตนเองมิให้ผู้อื่นนำพาได้อีก