คืนสู่วัยเยาว์

เสียงนกร้องยามเช้าแว่วเข้ามาเบาๆ คล้ายบทเพลงสวรรค์ที่แสนห่างไกล ลมเช้าพัดผ่านม่านบางสีขาวขลิบทองพลิ้วไหวไปตามแรงลมราวกับกำลังเริงระบำด้วยความร่าเริง หอบเอากลิ่นดอกเหมยที่เพิ่งเริ่มผลิบานเข้ามาแตะจมูก หอมอ่อน ๆ แบบที่ห่างหายไปนานนัก

ไป๋เยว่ลืมตาช้า ๆ เปลือกตาหนักอึ้งแต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก นางหายใจติดขัดก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างตกใจ หยาดเหงื่อซึมเต็มขมับ มือเรียวกำผ้าห่มแน่นราวกับยังฝันร้ายอยู่

"นี่ไม่ใช่ฝัน"

นางพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงยังฟังดูล่องลอยคล้ายไม่ใช่โลกของความจริง

สายตากวาดไปรอบห้องนอน เรือนสี่เหลี่ยมหลังเล็กในสวนรองของจวนสกุลไป๋ ผนังไม้ทาด้วยยางต้นสนยังใหม่ไร้รอยผุ ตู้เครื่องหอมมุมห้องยังวางขวดเครื่องประทินผิวไว้ครบชุด กระจกสีทองบนโต๊ะยังมีรอยนางขีดเล่นไว้ตอนเด็ก

กลิ่นหอมของชาเขียวอ่อน ๆ ลอยมาจากด้านนอกใกล้เข้ามาทุกที ตามด้วยเสียงฝีเท้าคุ้นเคยของหญิงวัยกลางคน

"คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของนาง ไป๋เยว่หันมองตามเสียง ในหัวใจของนางตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

"แม่นมหวัง"

ประตูไม้เปิดออก แม่นมหวังที่เคยจากไปตั้งแต่ปีที่นางอายุสิบเจ็ดปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ ร่างอวบเล็ก ใบหน้ายิ้มแย้มแม้มีริ้วรอยประปราย เสื้อผ้าเรียบสะอาดตามแบบสตรีรับใช้ประจำตัวคนโปรด

ไป๋เยว่ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุด ดวงตาสั่นไหวราวกับพายุหมุน นางยื่นมือแตะใบหน้าของแม่นมช้า ๆ ราวกับเกรงว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะหายไปจากชีวิตนางอีกครั้ง

"คุณหนู เป็นอะไรไปเจ้าคะ"

แม่นมหวังถามเสียงแผ่ว รีบเข้ามาพยุงนางขึ้น

"เมื่อคืนฝันร้ายหรือ สีหน้าท่านซีดจนข้าตกใจ"

"ปีนี้ เป็นปีใด"

"คุณหนู"

หญิงชราเลิกคิ้วด้วยความงุนงง ไป๋เยว่เอ่ยถามอีกครั้ง มือของนางสั่นน้อย ๆ อย่างมิอาจควบคุม

"ข้าถามว่า ตอนนี้เป็นปีใด"

แม่นมหวังตอบคำถามอย่างสุภาพ แล้วมองใบหน้าคุณหนูด้วยความแปลกใจ

นี่เป็นปีที่นางอายุครบสิบหกปี ทุกอย่างยังไม่เริ่ม ยังไม่มีการแต่งตั้งองค์รัชทายาท ขึ้นสู่ตำแหน่งเป็นทางการ บิดายังมองนางเป็นเบี้ยตัวสำคัญ และหัวใจของนางยังไม่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

ไป๋เยว่ใจเต้นแรงอีกครั้ง ริมฝีปากแห้งผาก มือข้างหนึ่งเผลอกำชายเสื้อเอาไว้แน่น

นางย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ

สายตาคู่เดิมที่เคยแน่วแน่และแข็งกร้าวในวาระสุดท้ายสั่นคลอนด้วยหลากอารมณ์ระคนกัน ทั้งหวาดหวั่นทั้งปลื้มปิติจนแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่

"นี่คือโอกาสสุดท้าย"

เสียงแผ่วเบาที่แม่นมหวังไม่ได้ยินเอื้อนเอ่ยจากริมฝีปากบาง ราวกับกำลังสาบานต่อฟ้าดิน

"สวรรค์ให้โอกาสข้า ข้าจะไม่ให้สูญเปล่า ไม่ยอมเดินซ้ำทางเดิมแม้แต่ครึ่งก้าว"

สายตาของนางได้เปลี่ยนไปแล้ว จากหญิงสาวผู้งดงาม เย่อหยิ่งและขาดการไตร่ตรองในชาติก่อน กลายเป็นหญิงสาวผู้ตื่นจากฝันร้ายและถือดาบแห่งสติปัญญา

ไป๋เยว่หลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

ลมหายใจที่มีกลิ่นชา ดอกเหมย และกลิ่นของอิสรภาพ

ภายในห้องครัว เสียงเตาไฟแตกลั่นเบา ๆ ขณะที่น้ำชาอุ่นจนเดือด หยดน้ำในกาไม้ไผ่ขาวไหลลงปะทะกับถ้วยหยกอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมของใบชาฤดูใบไม้ผลิอบอวลทั่วห้อง ก่อนจะมีคนยกออกไป

ไป๋เยว่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้หอมใต้หน้าต่าง มือจับผ้าห่มบางแน่นคล้ายต้องการยึดเหนี่ยวสติ เสียงฝีเท้าของแม่นมหวังดังเข้ามาใกล้ ก่อนวางถาดน้ำชาไว้เบื้องหน้า นางกลับออกไปเมื่อครู่แล้วเดินเข้ามาอีกรอบ

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านแน่ใจว่าไม่ป่วยหรือฝันร้ายอะไรใช่หรือไม่ ข้าจะไปตามหมอมาดูให้ดีหรือไม่เจ้าคะ"

น้ำเสียงของหญิงชรานุ่มนวลแต่แฝงความห่วงใยอย่างแท้จริง

ไป๋เยว่ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนยิ้มจาง ๆ

"ไม่จำเป็นหรอกแม่นม ข้าเพียงฝันเห็นเรื่องบางอย่างที่ข้าไม่อาจลืม"

นางยกถ้วยชาขึ้นแนบริมฝีปาก ก่อนจิบเบา ๆ รสชาติขมอ่อนปลายลิ้นสะกิดบางอย่างในใจให้พลันนึกย้อนกลับไป

ภาพในห้วงความทรงจำผุดขึ้นอย่างไม่อาจห้าม

กลิ่นคาวเลือดในห้องพระชายาเอกเสียงร้องโหยหวนของสตรีที่หมดสิ้นศักดิ์ศรี คำพูดเย็นเยียบของรัชทายาทที่ก้องอยู่ในโสตประสาทของนางแจ่มชัด

"คนอย่างเจ้า เป็นได้แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น ไป๋เยว่"

ดวงตาของนางสั่นไหวเล็กน้อยขณะคิดถึงตอนที่ตนเคยตบหน้าน้องสาวร่วมมารดาเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ และตอนที่เคยดูแคลนบ่าวไพร่ผู้ซื่อสัตย์เพียงเพราะไม่พอใจคำสั่งของมารดา ทุกเรื่องราวกลายเป็นเงาทะมึนในอดีตที่ไม่มีวันย้อนกลับมาแก้ไข

แต่ตอนนี้ นางได้เริ่มต้นใหม่แล้ว

"แม่นม"

ไป๋เยว่วางถ้วยชา แววตากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง

"ข้าฝันไปว่า อีกสองปีข้างหน้าที่เรือนข้างของพี่ใหญ่โดนไฟไหม้"

แม่นมหวังทำหน้างุนงง

"คุณหนูคงคิดมากเกินไปเจ้าค่ะ"

นางถามคำถามนี้ขึ้นมา

"มันจะมีสิทธิ์เกิดขึ้นได้หรือไม่"

แม่นมหวังส่ายหน้าพูดออกมาให้นางสบายใจ

"ไม่มีเรื่องเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ"

ไป๋เยว่เม้มริมฝีปากแน่น นางจำได้เรื่องนั้นเกิดขึ้นตอนที่นางอายุสิบแปดปี เพลิงครั้งนั้นไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ หากแต่เป็นแผนของมารดานาง เพื่อกำจัดบุตรชายที่เป็นภรรยาเอกของบิดา

"ข้าเข้าใจแล้ว"

เสียงของนางเย็นลงเล็กน้อย เอ่ยขึ้นกับแม่นมหวัง

"ต่อจากนี้ หากมีเรื่องใดผิดปกติ ขอให้แม่นมช่วยบอกข้าโดยไม่ต้องผ่านท่านแม่ ข้าต้องการรู้ด้วยตัวเอง"

แม่นมหวังนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

"เจ้าค่ะ ถึงข้าจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูจึงเปลี่ยนไปนักในชั่วข้ามคืน แต่หากเป็นความประสงค์ของท่าน ข้าจะยึดถือไว้เหนือสิ่งอื่นใด"

ไป๋เยว่หันไปมองหญิงชราเบื้องหน้า แววตานางอ่อนลง

"ข้าฝันอีกเรื่องว่าท่านตายแทนข้า ข้าไม่อาจลืมมันไปได้"

นางเอ่ยออกมารู้สึกเสียใจลึก ๆ ภายในแววตายังคงหม่นเศร้า

แม่นมหวังเลิกคิ้วสูง ถึงก่อนหน้านี้คุณหนูจะก้าวร้าว ดื้อรั้นและอวดดีแต่มั่นใจว่านางไม่มีความคิดเช่นนั้น

"ตายแทนหรือเจ้าคะ คุณหนูหมายความว่าอย่างไร อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะพักผ่อนมาก ๆ เถิด"

ไป๋เยว่เพียงยิ้มบาง ก่อนยกมือขึ้นแตะแขนอีกฝ่ายเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเป็นครั้งแรก

นางตั้งปณิธานในใจว่านางไม่ใช่ไป๋เยว่ที่ใครเคยรู้จักอีกต่อไป

สายลมอ่อนพัดผ่านม่านหน้าต่าง ไป๋เยว่มองออกไปด้านนอก เส้นผมยาวดำขลับของหญิงสาวสะบัดพลิ้วราวกับพัดพาอดีตที่หมองหม่นออกไป เหลือเพียงหญิงสาวผู้คืนชีพพร้อมความทรงจำและปณิธานอันแน่วแน่