ขัดคำสั่งบิดา

หลังคืนเงียบงันผ่านพ้น ลมเย็นยามเช้าพัดพาเสียงกระซิบของไม้ไผ่บริเวณเรือนด้านตะวันออกเข้ามาอย่างนุ่มนวล

ไป๋เยว่นั่งนิ่งอยู่ริมระเบียง ดวงตาเหม่อมองหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบบัวในอ่างเคลือบข้างศาลา แม้ใบหน้าจะสงบนิ่ง หากแต่ภายในใจกลับหมุนคิดไม่หยุด

เหตุการณ์เมื่อคืนยังแจ่มชัดยิ่งนัก แผ่นแผนที่ลับ การปรากฏตัวของเงาดำ และการเคลื่อนไหวที่ไม่เปิดเผย หากแต่แฝงด้วยเจตนาดีที่ปฏิเสธไม่ได้

และเมื่อเช้านี้ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ปรากฏขึ้นหน้าประตูเรือน

หญิงสาววัยประมาณยี่สิบต้น ๆ ก้าวเข้ามาอย่างนอบน้อม ท่าทางมีกิริยาเรียบร้อยจนเกือบไม่สะดุดตา แต่สายตากลับเฉียบคมเกินกว่าบ่าวรับใช้ธรรมดา

"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู ข้าน้อยชื่อซูหลาน เพิ่งย้ายมาจากเรือนฝั่งตะวันตก แม่นมหวังให้มาช่วยดูแลส่วนอาหารและข้าวของ"

ไป๋เยว่เหลือบมองด้วยแววตาว่างเปล่า แต่ภายในกลับระวังตัวเต็มที่

'เป็นบ่าวรับใช้แต่ท่าทางมิใช่บ่าว นางอาจเป็นคนของเขา'

แต่แทนที่จะไล่หรือแสดงความระแวง นางกลับพยักหน้าเล็กน้อย

"ข้าชอบดื่มน้ำชาหอมอ่อนในยามเช้าหากเจ้าเลือกได้ดี ข้าจะยอมรับ"

ซูหลานโค้งให้อย่างนอบน้อม ก่อนถอยไปจัดน้ำชาโดยไร้คำถามเพิ่มเติม

ในแววตาไป๋เยว่ ปรากฏรอยยิ้มจางพลันนึกในใจ

'องค์ชายรองช่างรอบคอบยิ่งนัก'

เสียงเหล็กขูดฟันดาบดังกังวานจากสนามฝึกหน้าจวน ขณะที่บ่าวไพร่ต่างหยุดชะงักเมื่อเสียงม้าเร็วควบมาถึงประตูหน้า

ไม่นานนัก ขันทีจากในวังนำสารลับมาส่งให้ ไป๋เซิ่งเหยียนที่ยืนอยู่ตรงนั้นจึงรับเอาไว้ให้ บุรุษรูปร่างสูงสง่าผู้นี้เป็นบุตรชายคนโตของไป๋เหวิน เขามีตำแหน่งขุนนางฝ่ายขวาผู้เฉลียวฉลาดแต่มุ่งอำนาจเหนือสิ่งใดเช่นเดียวกับบิดา รับสารลับถือไว้ในมือขณะกำลังยืนมองการซ้อมฟันดาบที่เขาชื่นชอบเป็นการส่วนตัว

เขาอ่านจบในพริบตา แววตาวาววับด้วยความทะเยอทะยาน ก่อนออกคำสั่งเสียงกร้าว

"เรียกไป๋เยว่เข้ามา"

เรือนหลังของไป๋เยว่ บรรยากาศสงบถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้เร่งรีบมาบอกข่าว

แม่นมหวังหน้าเคร่งขึ้นมาทันที

"คุณหนู คุณชายใหญ่ให้ไปพบนายท่านเจ้าค่ะ บอกว่าเป็นคำสั่งด่วนจากวังหลวง"

ไป๋เยว่สบตานางครู่หนึ่งก่อนลุกขึ้น

"ในที่สุดก็มาถึง หมากตาแรกที่ท่านพ่อเริ่มใช้เพื่อลากข้าเข้าวังสินะ"

"เรื่องด่วน จะเป็นเรื่องดีหรือร้ายเจ้าคะ"

แม่นมหวังเอ่ยขึ้นมีท่าทางกังวล ไป๋เยว่ที่ยังสงบนิ่งจับมือของนางแล้วตบเบา ๆ

"ไม่มีเรื่องใดน่าห่วง วางใจได้"

จากนั้นนางก็มุ่งหน้าไปยังเรือนใหญ่ที่ไป๋เหวินรออยู่แล้ว

ภายในห้องโถงใหญ่ในเรือนของไป๋เหวิน กลิ่นธูปหอมอ่อนลอยตลบ

"เยว่เอ๋อร์ เจ้าคงโตพอจะเข้าใจแล้วว่าท่านพ่อย่อมต้องคิดเพื่อเจ้าก่อน"

น้ำเสียงของไป๋เซิ่งเหยียนเจือความเยือกเย็น

"รัชทายาททรงประทานโอกาสให้เจ้าเข้าเฝ้าในวัง ท่านพ่อหวังเพียงว่าเจ้าจะทำให้พระองค์โปรดปราน"

คำพูดเหมือนกล่าวด้วยความปรารถนาดี แต่ไป๋เยว่ได้ยินเพียงเสียงของการบีบบังคับและการแลกเปลี่ยนตำแหน่งด้วยชีวิตตน

ไป๋เหวินให้ไป๋เซิ่งเหยียนเป็นคนพูดแทนเขา

นางนิ่งไปเพียงครู่ สบสายตาของบิดาและพี่ชายใหญ่อย่างเยือกเย็น นางเบนสายตามองบิดาเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น

"ท่านพ่อ ลูกเป็นหญิงเพิ่งผ่านพ้นการปักปิ่นมาไม่นาน จะถวายตัวเช่นไรจึงจะเป็นที่โปรดปราน หากมีผู้ใส่ร้ายว่าเข้าหาผู้สูงศักดิ์อย่างไม่เหมาะสม ลูกอาจทำให้ตระกูลเสื่อมเสียด้วยซ้ำ"

ไป๋เหวินขมวดคิ้ว ก่อนกล่าวเสียงขุ่น

"หากเจ้าปฏิเสธครั้งนี้ เจ้าจะไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งอีก"

ไป๋เยว่ยังคงสงบ เสียงของนางเอ่ยขึ้นราบเรียบแต่มั่นคง

"ลูกไม่ปฏิเสธแต่ขอเลื่อนออกไปสามเดือน ให้ลูกได้เรียนรู้มารยาทให้เหมาะสมเสียก่อนย่อมไม่สายเกินไป หากรัชทายาทมีความเมตตาจริง ย่อมเข้าใจได้"

ไป๋เหวินนิ่งไป วาจาของนางแม้เป็นข้ออ้าง แต่ก็มิอาจหาข้อโต้แย้งได้ตรง ๆ

"ถึงเวลานั้นเจ้าอย่าผิดคำพูดก็แล้วกัน มิเช่นนั้นข้าคงต้องลงโทษเจ้า"

เขาเอ่ยขึ้นในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกดดันไม่ต่างจากไป๋เซิ่งเหยียนเมื่อครู่

"หากไม่มีเรื่องอื่นแล้วลูกขอตัวเจ้าค่ะ"

นางย่อกายคำนับอย่างอ่อนน้อมและนิ่งสงบ กิริยาท่าทางดูแตกต่างออกไปจนสังเกตเห็นได้ จากนั้นก็หมุนกายเดินกลับเรือน ในสมองเริ่มมีอีกเรื่องให้ครุ่นคิด

นางยังคงแน่วแน่ว่า ต้องยื้อลมหายใจเอาไว้ให้ได้ ยามใดที่แผนต่อไปสำเร็จ นางก็ไม่จำเป็นต้องตกเป็นหมากของใครอีก

คืนนั้นในเรือนของนางเงียบงัน ซูหลานยื่นชาดอกเหมยกลิ่นอ่อนให้ ไป๋เยว่นั่งเงียบ ๆ นางรับไว้หยิบขึ้นดื่มพลางครุ่นคิด

เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วทว่าในชาตินี้เลื่อนเข้ามาได้รวดเร็วขึ้น ท่านอัครเสนาบดีไป๋เหวินบีบบังคับบุตรสาวเข้าวังมิได้มีจุดประสงค์อื่น แน่นอนว่านางมิใช่พระสนมหรือชายารองแต่เป็นตำแหน่งพระชายาเอก เมื่อก่อนนางไม่อาจปฏิเสธข้อนี้ได้ เมื่อได้เข้าไปใช้ชีวิตในนั้นถึงได้รู้ตื้นลึกหนาบางว่าวังหลวงมิใช่สวรรค์อย่างที่ผู้อื่นเข้าใจ

นางต้องต่อสู้กับหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อรักษาอำนาจ ผลักไสผู้คนลงสู่ก้นเหวลึกเพราะความหลงตนมานับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายเมื่อกาลเวลาผันเปลี่ยนนางกลับกลายเป็นคนพ่ายแพ้เสียเอง

ไป๋เยว่ยืนยู่ริมหน้าต่างในเรือน เงยหน้าทอดสายตาไปยังพระจันทร์สุกสว่างเบื้องบนราวกับกำลังตั้งคำถามว่าสิ่งที่นางกำลังตัดสินใจจะนำพานางออกจากหลุมลึกนี้ได้หรือไม่

บิดาของนางไม่อาจโต้แย้งเหตุผลได้ก็จริงแต่ภายในสามเดือนที่นางบอกเอาไว้นางต้องจัดการให้เรียบร้อย มิใช่การเลื่อนเวลาแต่นางต้องไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับรัชทายาทหลี่หยวนเซินเป็นอันขาด

"ท่านพ่อกับพี่ใหญ่มีแผนการโดยใช้ข้าเดินหมากให้ ส่วนรัชทายาทก็ใช้ข้าเป็นเครื่องมืออีกที เมื่อเป็นเช่นนั้นข้าจะมัวลังเลไม่ได้"

มือเรียวกำแน่นภายใต้แขนเสื้อ หากนางรั้งรอทุกอย่างจะบานปลาย นางต้องหาวิธีจัดการให้รัดกุมและรอบคอบที่สุด

ไป๋เยว่เตรียมแผนการต่อไปภายในสามเดือนนี้เป็นเวลาไม่นาน นางจะไม่รับข้อเสนอของวังหลวงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้วเพราะไป๋เหวินคงไม่ยินยอม แต่นางจะทำให้รัชทายาทหมดความสนใจในตัวนาง นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้เป็นคนเช่นไร เขาชอบความแปลกใหม่และตื่นเต้น ความนิ่งสงบเยือกเย็นของนางดูจืดชืดและน่าเบื่อ เขาไม่ชอบสตรีท่าทางเช่นนี้

และนางต้องไม่เอนเอียงตามคำพูดของเขาหรือนิ่งเงียบเช่นในอดีต สองอย่างนี้จะทำให้รัชทายาทควบคุมนางไม่ได้โดยเฉพาะข้อโต้แย้งและคำปฏิเสธที่แนบเนียน หากเขาไม่พอใจอย่างมากเขาก็เหยียดหยามและดูถูกนางแต่ท้ายที่สุดเขาย่อมเบนความสนใจไปที่สตรีตระกูลอื่นแทน