พระองค์ไร้ใจ ใยข้าต้องทน

ณ หอเยว่เชียง

“ท่านอ๋องขอรับ ทางนี้ขอรับ” บุรุษรูปร่างสูงปราดเปรียวสวมใส่อาภรณ์ชุดดำสีเรียบใบหน้าเรียบนิ่งในมือถือกระบี่ มองปราดเดียวก็สามารถรับรู้ได้ว่าเป็นชาวยุทธ เดินตรงเข้ามาเทียบข้างรถม้าที่ติดตราสัญลักษณ์ตำหนักฉือเหอ เพียงสัญลักษณ์นี้ก็สามารถบ่งบอกฐานะสูงส่งของผู้ที่นั่งมาในรถได้เป็นอย่างดี เมื่อท่านอ๋องผู้มีรูปโฉมโดดเด่นงามสง่าประดุจเซียนจุติมาเยือนหอบุปผชาติ มีหรือว่าจะไม่เป็นจุดเด่นหรือที่สนใจของผู้คน

“อืม” เจิ้งหนานเพียงขานรับในคอก่อนจะเดินลงจากรถด้วยท่วงท่าปกติหากแต่กลับแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์ของชนชั้นสูงออกมาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาพยัคฆ์คู่งามเรียบนิ่งประดุจดั่งสายน้ำ ยามก้าวเดินท่วงท่างามสง่ายากนักที่ผู้คนทั่วทั้งหอบุปผชาติทั้งบุรุษและสตรีที่จะทอดถอนสายตาจากท่านอ๋องรูปงามไปได้ และทันทีที่เขาปรากฏตัวขึ้นเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าบรรดาแขกในหอเยว่เซียนก็ดังขึ้นในทันที แต่เจิ้งหนานก็มิได้ใส่ใจเขาเดินตรงไปยังห้องลับชั้นสามอย่างเคยชิน ด้วยเพราะทุกซอกทุกมุมของหอแห่งนี้เขาล้วนสืบจนกระจ่างแน่ชัดว่ามิได้มีสิ่งใดแอบแฝง และสตรีเช่นเว่ยฟางเฟยจะมิได้มาหลอกลวงท่านย่าของตน สตรีที่กล่าวอ้างบุญคุณเพื่อใช้จวนของเขาหลบลี้ภัยต้นเหตุนั้นเพราะบิดายักยอกสมบัติหลวงถูกจำคุก หากไม่ได้บารมีของท่านย่าช่วยไว้เกรงว่าป่านนี้นางคงมิได้สุขสบายนั่งกินนอนกินอยู่ในจวนของเขาเสียหรอก นางช่างมีความสามารถจริง ๆ ที่ทำให้เขาไม่ถูกชะตาและนึกชังได้แม้ได้ยินเพียงชื่อ สตรีที่เก่งแต่ยั่วยวนบุรุษ แต่วันนี้ได้มาเห็นว่ากิจการที่อาศัยความสามารถข้อนี้ของนางไปได้ดีก็นับว่าเจ้าตัวรู้จักใช้ปัญญาอยู่บ้าง

“ท่านอ๋องเชิญขอรับ” อวี๋เฟิงหลิง โหวน้อยแห่งจวนอวี๋เฟิงหลิง เมื่อเห็นว่าสหายที่ตนนัดพบได้มาถึงก็รีบเอ่ยต้อนรับอย่างอารมณ์ดี

“หึ!” เจิ้งหนานเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนพร้อมดวงตาวาวระยับสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาของอีกฝ่ายก็ถึงกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะใช้มือสะบัดอาภรณ์เพียงเล็กน้อยแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม ไยเขาจะไม่รู้ว่าสหายผู้นี้กำลังมองหาผู้ใด คงมิพ้นกาฝากคนงามของตำหนักตนกระมัง

“นายท่าน วันนี้ช่างเป็นเกียรติที่ท่านทั้งสองมาเยือนหอเยว่เซียนยิ่งนักเจ้าค่ะ วันนี้ไม่ทราบว่านอกจากอาหารชั้นเลิศ สุราชั้นดีแล้ว นายท่านเอ่อ...ต้องการสิ่งใดด้วยรึไม่ ฮึ ๆ คือข้าน้อยหมายถึงสาวงามซักคน รึสองคนดีเจ้าค่ะ” ผู้ดูแลหอบุปผชาตินามว่าซูเซียงรีบปรี่เข้ามาต้อนรับแขกสุดพิเศษของร้านที่นายหญิงแจ้งไว้ในวันนี้

“ไม่ล่ะ แล้วเอ่อ นายหญิงของเจ้าเล่า” เฟิงหลิงรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมดวงตาที่เปล่งประกายระยับอย่างมีความหวัง

“ขออภัยนายท่าน วันนี้นายหญิงของข้าไม่สบายเล็กน้อยวันนี้จึงกลับไปพักผ่อน มิได้ออกมาต้อนรับด้วยตนเองเจ้าค่ะ แต่นายหญิงฝากข้ามาดูแลพวกท่านอีกที หากขาดเหลือสิ่งใดสามารถเรียกข้ารึเด็ก ๆ ในร้านได้ทุกเมื่อนะเจ้าคะ”  ซูเซียงเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นี่ไม่ใช่คราแรกที่บรรดาเหล่าลูกค้าบุรุษถามหานายหญิงของตน ด้วยนายหญิงนั้นรูปโฉมงดงามเย้ายวนใจเพียงนั้น มีหรือบุรุษใดจะไม่ลุ่มหลง เพียงนายหญิงส่งยิ้มให้เหล่าบุรุษพวกนั้นก็ไม่รีรอที่จะมอบของกำนัลล้ำค่าให้แก่นางเสียแล้ว ถึงกระนั้นแม้รูปโฉมจะงดงงามเย้ายวนเพียงใดก็ไม่อาจสามารถใช้มันกับท่านหนานจวิ้นอ๋องได้ เป็นที่รู้ ๆ กันทั่วทั้งเหลียนโจวว่าท่านอ๋องนั้นมิได้พึงใจนักที่ท่านย่าของตนนั้นให้นางมาพำนักที่ตำหนักของพระองค์