ตอนที่ 5 เริ่มรุก

หวั่นถงพักฟื้นอยู่หลายวันจนไอแห่งไสยเวทแทรกซึมสมานร่างกายจนเข้าที่ เมื่อความเจ็บปวดจางหาย นางก็ไม่คิดจะแสร้งนอนซมเป็นผักต้มให้เสียเวลา หญิงสาวลุกขึ้นยืนบิดกายไล่ความเมื่อยขบ ท่วงท่ากระฉับกระเฉงผิดกับสตรีที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาด ๆ

เมื่อไร้ความเจ็บปวดที่คอยเหนี่ยวรั้ง ใจของนางก็คล้ายจะโบยบินตามไปด้วย ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยแบกไว้ในวันที่ลมหายใจรวยรินถูกแทนที่ด้วยความสดใสประหลาด ราวกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาได้รับน้ำค้างยามเช้าจนชูคอขึ้นอีกครั้ง

นางอุ้มบุตรชายไว้แนบอก ทอดมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างรักใคร่พลางสูดกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ เข้าปอดด้วยความชื่นใจ นางหอมแก้มเด็กน้อยฟอดใหญ่หนึ่งที ก่อนจะส่งคืนให้แม่นมหลิวที่ยืนรออยู่ด้วยรอยยิ้ม

“ฝากแม่นมหลิวด้วยนะ”

แม่นมหลิวรับคำอย่างกระตือรือร้น อุ้มคุณชายสามออกไปราวกับอุ้มทองคำล้ำค่า เมื่อบานประตูเปิดออก ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง หวั่นถงปรายตามองชิงยวนที่กำลังพับผ้าอยู่มุมห้อง ริมฝีปากสีระเรื่อคลี่รอยยิ้มบาง... รอยยิ้มแฝงความหมายบางอย่างที่ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

“เจ้าเป็นคนของผู้ใด?” เสียงนั้นราบเรียบ ทว่ากลับมีพลังบางอย่างกดทับจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหยุดหมุน

ชิงยวนชะงักกึก ปลายนิ้วที่จับผ้าแข็งค้าง แววตาเริ่มเลื่อนลอยด้วยฤทธิ์คาถาสะกดใจเพียงเบาบางที่หวั่นถงพ่นใส่ไปพร้อมคำพูด “บ่าว... บ่าวเป็นคนของฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”

“หึ... แล้วที่นี่ยังมีมดมีแมลงของฮูหยินน้อยอีกหรือไม่?” หวั่นถงถามพลางหยิบกระจกขึ้นมาส่องสำรวจความงามของตนเองอย่างอารมณ์ดี เมื่อใจมันฟู ร่างกายก็ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นมาทันตาเห็น

ชิงยวนส่ายหน้าช้า ๆ “บ่าวเองก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ”

“เอาเถอะ ต่อไปนี้เจ้าเปลี่ยนเจ้านายใหม่เสีย... เป็นคนของข้า ทำทุกอย่างให้เป็นปกติเหมือนเดิม ทว่าสิ่งใดที่จะคาบข่าวไปบอกฮูหยินน้อย ต้องมาผ่านหูผ่านตาข้าเสียก่อน เข้าใจไหม?”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ”

นอกจากชิงยวนแล้ว ในเรือนยังมีเสี่ยวจู่บ่าวจิปาถะอีกคน หวั่นถงเรียกนางเข้ามาหยั่งเชิงเพียงไม่กี่คำก็รู้ซึ้งถึงไส้ถึงพุง... เสี่ยวจู่คือคนของฮูหยินใหญ่หลิ่วซูหยา ทว่าเป็นพวกประเภท ‘รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี’ ตราบใดที่ไม่มีเรื่องฟ้าถล่มดินทลาย นางก็เลือกจะปิดปากเงียบเพื่อความสงบสุข

หวั่นถงเอนกายพิงหมอนพลางหมุนปอยผมเล่นอย่างผ่อนคลาย เรือนนี้ก็นับว่าอยู่อย่างปลอดภัยได้ ทว่าการจะก้าวขึ้นไปนั่งเหนือหัวพวกที่เคยคิดจะฆ่านางนี่สิ... น่าสนุกกว่าเยอะ!

รุ่งเช้า

หวั่นถงตัดสินใจออกไปรับลมชมวิวหน้าเรือนเสียหน่อย นางเดินทอดน่องชมสวน แสงแดดอุ่น ๆ และกลิ่นดอกไม้ทำให้จิตใจเบิกบานขึ้นจนอยากจะร้องเพลงออกมา สองขาที่เคยก้าวไม่ออกบัดนี้กลับมามั่นคงและเบาสบายอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

ทว่าเดินไปได้ไม่เท่าไหร่ นางก็พบกับสตรีผู้หนึ่งที่กำลังเดินนวยนาดกลับมาจากเรือนใหญ่ อนุสาม ตู้เหลียนอิน ผู้มีรูปโฉมบอบบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ท่าทางสุภาพเรียบร้อยจนน่าทะนุถนอม หวั่นถงชะลอฝีเท้าลงแล้วย่อกายคารวะตามมารยาท

“อนุสาม”

ตู้เหลียนอินชะงัก แววตาประหลาดใจวูบขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะปั้นยิ้มหวานหยด “อนุสี่...” นางเอ่ยเสียงนุ่มละมุน “หลายวันก่อนได้ยินว่าเจ้าตกเลือดหนัก ข้าตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเยี่ยม กลัวจะไปทำให้เรือนของเจ้าวุ่นวายเสียเปล่า”

ปากพูดจาปราศรัย แต่สายตาของตู้เหลียนอินกลับสำรวจหวั่นถงตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นสีหน้าที่ดูสดใส เปล่งปลั่ง และกิริยาที่ดูมั่นคงผิดกับคนเพิ่งรอดตายมาหมาด ๆ นางก็อดแปลกใจไม่ได้ “ทว่า... ดูสีหน้าเจ้าวันนี้ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะเคยเจ็บหนักถึงเพียงนั้น”

หวั่นถงยิ้มตอบด้วยแววตาพราวระยับ “อาจเพราะข้าวาสนาดีมั้งเจ้าคะ หมอเก่ง ยาดี ซ้ำยังมีลูกชายมาคอยให้กำลังใจ ร่างกายเลยฟื้นเร็วผิดคาด... ทำให้อนุสามต้องเป็นห่วงเสียแล้ว”

ตู้เหลียนอินพยักหน้ายิ้ม ๆ แม้จะอยู่เรือนเดียวกันแต่ต่างปีกและต่างใจ เมื่อประลองฝีปากกันพอหอมปากหอมคอ นางก็ขอตัวเดินจากไปอย่างสำรวม

หวั่นถงยืนมองแผ่นหลังบางนั้นพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ชิงยวน เจ้าพอรู้ไหมว่าอนุสามผู้นี้มีผู้ใดหนุนหลังบ้าง?”

ชิงยวนขมวดคิ้วครุ่นคิด “บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ... แต่ที่บ่าวพอทราบ คุณชายรองไม่ยอมให้นางตั้งครรภ์เจ้าค่ะ”

“โอ้?” หวั่นถงอุทาน แววตาสนุกสนานเริ่มฉายชัด “สามีไม่ให้มีลูกงั้นหรือ... เรื่องนี้น่าสนใจนัก”

นางนิ่งคิดอยู่ครู่เดียวก็สั่งการอย่างไม่เร่งร้อน “ไปสืบมาแบบเงียบ ๆ อย่าให้เอิกเกริก ข้าอยากรู้ว่าภายใต้ท่าทางเรียบร้อยปานผ้าพับไว้นั่น มีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่”

หวั่นถงเดินกลับเรือนด้วยท่าทีผ่อนคลาย เมื่อกายหาย ใจก็เป็นอิสระ ในจวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยเสือสิงกระทิงแรดเช่นนี้ การนั่งสวย ๆ แล้วรอจังหวะให้คนพวกนี้เผยจุดอ่อนออกมาเอง... คือรสชาติชีวิตที่นางกำลังเริ่มหลงรักเสียแล้ว

“รอดูเถอะ... กระดานหมากนี้ ใครจะล้มก่อนกัน”