ตอนที่ 5 เริ่มรุก

ตอนที่ 5 เริ่มรุก

หวั่นถงฟักฟื้นอยู่หลายวัน ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งป่วยต่อแล้ว นางลุกขึ้นอุ้มบุตรไว้แนบอกทอดมองใบหน้าเล็ก ๆ อย่างรักใคร่

จากนั้นจึงส่งเด็กน้อยให้แม่นมหลิว กล่าวเพียงสั้น ๆ

“ฝากแม่นมหลิวด้วย”

แม่นมหลิวรับคำ  อุ้มเด็กออกไปอย่างระมัดระวัง แม่นมหลิวออกไปแล้ว  เหลือเพียงหวั่นถงกับชิงยวน    

ในขณะที่ชิงยวนกำลังเก็บอาภรณ์ หวั่นถึงจับจ้องครู่หนึ่ง ริมฝีปากสีซีดขยับ  เสียงนั้นเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ

ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  “เจ้าเป็นคนของผู้ใด”

ชิงยวนชะงัก ปลายนิ้วที่จับผ้าแข็งค้างแววตาเลือนลอย

“บ่าว…บ่าวเป็นคนของฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”

“แล้วที่นี่ยังมีคนของฮูหยินน้อยอีกหรือไม่” 

ชิงยวนส่ายหน้าเบา ๆ  “บ่าวเองก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ”

หวั่นถึงจะเอ่ยต่อ  “ต่อไปนี้ เจ้าเป็นคนของข้า...ทำทุกอย่างเป็นปกติทว่าสิ่งใดที่จะบอกต่อฮูหยินน้อย...ต้องบอกข้าเสียก่อน”

“บ่าวทราบแล้ว”

ในเรือนนี้นอกจากจะมีชิงยวน แล้วยังมีบ่าวอีกคนคือเสี่ยวจู่ที่ทำงานจิปาหวั่นถงจึงเอ่ยบอก  “เจ้าไปตามเสี่ยวจู่เข้ามา” 

“เจ้าค่ะ” 

เสี่ยวจู่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสำรวม

หวั่นถงเพียงถามไถ่ไม่กี่ประโยค

ก็รู้ได้ทันที—เสี่ยวจู่เป็นคนของฮูหยินใหญ่ หลิ่วซูหยา

แต่หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ นางจะไม่รายงานขึ้นไป

คำตอบนั้นเพียงพอแล้ว

นางมิได้ซักต่อเพียงสั่งงานตามปกติ   ให้ทั้งชิงยวนและเสี่ยวจู่ออกไปทำหน้าที่ของตน

หวั่นถงจึงเอนกายพิงหมอน  ถอนหายใจแผ่วเบา

อย่างน้อยในตอนนี้  เรือนแห่งนี้ยังนับว่าปลอดภัย

การอยู่อย่างปลอดภัย  มิใช่เรื่องยากอีกต่อไป

แต่การก้าวขึ้นไปมีอำนาจ—กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

รุ่งเช้า

หวั่นถงออกจากเรือนวารีฉาย เดินทอดน่องไปตามทางกรวดในสวนด้านหน้า อากาศยามเช้าเย็นสบาย กลิ่นดอกไม้เจือไอหมอกบาง ๆ

ไม่ไกลนักนางก็พบกับสตรีผู้หนึ่งที่กำลังเดินกลับจากทางเรือนใหญ่

อนุสาม ตู้เหลียนอิน รูปโฉมงดงามบอบบางเรือนกายอรชร  ท่าทีสุภาพเรียบร้อย  ดูแล้วน่าทะนุถนอมยิ่ง

หวั่นถงชะลอฝีเท้า ย่อกายคารวะอย่างเหมาะสม

“อนุสาม”

ตู้เหลียนอินมองมา แววตาฉายประกายประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อน  “อนุสี่…”

นางเอ่ยเสียงนุ่ม “หลายวันก่อน ข้าได้ยินว่าเจ้าตกเลือดหนัก  ตกใจยิ่งนัก  แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเยี่ยมเยือนเกรงจะยิ่งทำให้เรือนวุ่นวาย”

ถ้อยคำนั้นสุภาพ  ไม่มีรอยเสียดสีอย่างน้อยก็ฟังดูเป็นเช่นนั้น

สายตาของตู้เหลียนอินเลื่อนไปทั่วร่างหวั่นถงอย่างไม่ปิดบัง  ตั้งแต่สีหน้าที่ดูสดใส  ไปจนถึงกิริยาที่มั่นคงกว่าคนเพิ่งฟื้นจากอาการหนัก

“ทว่า...ดูสีหน้าเจ้าวันนี้”นางเอ่ยต่อ น้ำเสียงแฝงความแปลกใจ

“ไม่น่าเชื่อว่าจะเคยเจ็บหนักถึงเพียงนั้น”

หวั่นถงยิ้มบาง “โชคดีที่หมอมาถึงทันเวลาอีกทั้งได้บำรุงต่อเนื่อง  จึงฟื้นตัวได้เร็วเจ้าค่ะ ทำให้อนุสามเป็นห่วงแล้ว”

คำตอบนั้นเรียบ วางตัวพอดี

ตู้เหลียนอินพยักหน้าเบา ๆ   รอยยิ้มยังคงอ่อนโยนดังเดิม

พวกนางอยู่เรือนเดียวกัน  แต่คนละปีก เดิมทีก็แทบไม่ได้ไปมาหาสู่ การพูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยคเช่นนี้ นับว่ามากพอแล้ว

ตู้เหลียนอินผงกศีรษะเล็กน้อย ท่าทีสุภาพเรียบร้อย  ก่อนจะหันกายเดินจากไปตามทางสวนไม่หันกลับมาอีก

หวั่นถงยืนนิ่ง มองแผ่นหลังบอบบางนั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา  “ชิงยวน เจ้าพอรู้หรือไม่ว่าอนุสามผู้นี้ มีผู้ใดหนุนหลังหรือไม่”

ชิงยวนส่ายหน้า สีหน้าครุ่นคิด  “บ่าวเองก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ…แต่ที่บ่าวพอทราบ คงเป็นเรื่องที่คุณชายรองไม่อนุญาตให้นางตั้งครรภ์”

หวั่นถงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแสงวูบหนึ่ง

“เช่นนั้นหรือ…”

นางนิ่งคิดเพียงครู่ ก่อนเอ่ยสั่งอย่างไม่เร่งร้อน “เจ้าค่อย ๆ สืบมาล่ะกัน  อย่าให้เอกเกริกและอย่าให้ผู้ใดรู้ตัว”

ชิงยวนพยักหน้ารับทันที “เจ้าค่ะ”

หวั่นถงก้าวเดินช้า ๆ ไปตามทางเดิม สีหน้าสงบดังผิวน้ำไร้คลื่น  หากได้อยู่ตามลำพังกับตู้เหลียนอิน   นางอาจใช้คาถาสอบถามให้รู้ความจริงได้ไม่ยาก

ทว่า…การใช้คาถาย่อมมีข้อจำกัดหากฝืนเกินกำลังแม้แต่ชิงยวนหรือเสี่ยวจู่  ก็อาจหลุดพ้นจากการควบคุมโดยไม่รู้ตัว

หวั่นถงจึงเลือกจะรอ  ในจวนแม่ทัพเสิ่น

บางครั้ง การไม่ลงมือ

กลับเป็นการเดินหมากที่ปลอดภัยที่สุด

และนางมีเวลา  มากพอจะรอจังหวะนั้น