ตอนที่3

ตอนที่ 3 || ไท่จื่อเฉินจ้านผู้อ่อนโยน

เช้าวันหนึ่งในต้นฤดูหนาว ท้องฟ้าของมหานครฉงชิ่งแจ่มกระจ่างดุจผืนผ้าไหมที่เพิ่งถูกชะล้างจนสะอาดไร้ฝุ่นหมอก ลมหนาวพัดเอื่อย กลิ่นไม้ฟืนเผาใหม่ลอยคลุ้งคลอเคลียกับกลิ่นดอกเหมยแรกแย้มที่เพิ่งผลิดอกเหนือกำแพงวังหลวง เสียงระฆังยามเช้าจากอารามเต๋าแห่งหนึ่งดังกังวานก้องสะท้อนบนหลังคาเคลือบกระเบื้องเงา ปลุกให้มหานครตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนานของฤดูหนาว

ขบวนรถม้าของไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านแล่นผ่านประตูเมืองท่ามกลางสายตาของประชาชนที่ต่างพากันก้มศีรษะให้เกียรติ เสียงลือเรื่องความกล้าหาญของเขาจากเมืองหนานจิ้งยังไม่ทันจางหายองค์ไท่จื่อผู้เสี่ยงชีวิตเข้ารักษาผู้ป่วยโรคระบาดโดยไม่หวั่นต่อความตาย บัดนี้กลับมาสู่นครหลวงอีกครั้งในฐานะบุรุษผู้มีเมตตาดั่งเทพเซียน

ม่านผ้าของรถม้าถูกแหวกออกเบา ๆ เผยให้เห็นบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ไร้คราบฝุ่นหรือรอยเลือด ผิวพรรณสะอาดราวหยกขาวต้องแสงอรุณ แววตาอบอุ่นทอประกายเมตตา ทุกสายตาที่มองเห็นล้วนต้องหยุดนิ่ง เหมือนต้องมนตร์ของรอยยิ้มเพียงบางเฉียบที่แต้มอยู่บนริมฝีปากสีทับทิมของเขา

เสียงแซ่ซ้องดังทั่วถนน "ไท่จื่อผู้เปี่ยมเมตตา"หรือ"องค์รัชทายาทแห่งต้าเว่ยผู้ทรงคุณธรรม!" เด็กน้อยโปรยกลีบดอกเหมยตามหลังขบวน มารดาและหญิงสาวต่างมองตามด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม บางนางถึงกับยกชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ฝ่ามือ ทั้งที่อากาศหนาวเหน็บนัก

จ้าวเฉินจ้านเพียงพยักหน้ารับบ้าง โบกมือเบา ๆ บ้าง กิริยาอ่อนโยนราวกับสายน้ำ ทว่าในแววตาเรียบนิ่งนั้นกลับซ่อนความเย็นเยียบไว้ลึกจนยากอ่านออก เขายิ้มในแบบที่คนทั้งแผ่นดินเชื่อว่าจริงใจ ทั้งที่ในใจเพียงกำลังครุ่นคิดถึงกลเกมการเมืองที่รออยู่เบื้องหน้า

“งดงามและดูมีเมตตาราวท่านเทพลงมาอวยพรปวงประชา” เสียงพ่อค้าคนหนึ่งพึมพำพลางยกมือประสานคารวะ

“อ่อนโยนและหล่อเหล่าราวเทพเซียนสมดังคำร่ำลือ” หญิงชาวบ้านตอบด้วยแววตาเคลิ้มฝัน

แต่ใครเลยจะรู้ว่า ภายใต้ความอ่อนโยนนั้นกลับมีความเงียบงันของมีดสั้นและเข้มพิษซ่อนอยู่

จ้าวเฉินจ้านเป็นบุรุษที่รู้ดีว่าความอ่อนโยนคือเกราะชั้นดีของอำนาจ การแสดงออกอย่างอ่อนโยนทำให้ผู้คนยอมศิโรราบโดยไม่ต้องใช้ดาบฟันจนหลั่งโลหิตสักหยด

เขาคือผู้สืบทอดของราชบัลลังก์คนต่อไปที่มีทั้งเสด็จปู่ เสด็จพ่อ และเสด็จอาผู้มากเล่ห์และโหดเหี้ยม สายเลือดนั้นไม่เคยเจือจางไปจากเขา เพียงแต่เขาเลือกจะซ่อนมันไว้หลังรอยยิ้มเท่านั้นเอง

‘พยัคฆ์ไม่คลอดบุตรเป็นสุนัขฉันใด มังกรย่อมมิใช่ไส้เดือนฉันนั้น’ คำนี้ไม่มีวันผิดสำหรับจ้าวเฉินจ้าน

แม้เขาจะชอบการแพทย์มากกว่าการทหาร แต่คนที่รู้จักเขาดีที่สุดต่างรู้ว่า เขาสามารถใช้พิษสังหารคนได้เงียบงันยิ่งกว่าคมดาบที่ฟาดฟันจนโลหิตสาดกระเซ็นเสียอีก เขามิใช่บุรุษที่ลงมือโดยไร้เหตุผล แต่เมื่อคิดลงมือแล้ว...

...ไม่มีทางให้ผู้ใดได้ลมหายใจกลับคืน

ข่าวลือเล่าขานว่าเขาเคยช่วยชีวิตขุนนางอาวุโสต้องสงสัยว่ามีใจคิดกบฏที่ป่วยหนัก แต่คนผู้นั้นกลับตายในอีกเจ็ดวันโดยไร้ร่องรอยพิษ มีเพียงกลิ่นหอมบาง ๆ จากยาสมุนไพรที่เฉินจ้านปรุงให้ติดอยู่ในลมหายใจสุดท้ายของเขาไม่มีหลักฐาน ไม่มีใครกล้าสงสัย และไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงอีก

‘เขาน่ะ น่ากลัวกว่าสามบุรุษแห่งต้าเว่ยรวมกันเสียอีก’ นั่นคือคำของแม่ทัพเก่าผู้หนึ่งที่สาบานว่าจะไม่หันหลังให้องค์ไท่จื่อหนุ่มแม้เพียงชั่วลมหายใจ

ขบวนรถม้าหรูหราหยุดลงตรงหน้าตำหนักบูรพา เมื่อม่านรถเปิดออก บุรุษสูงโปร่งในอาภรณ์ขาวก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่า เส้นผมดำสนิทยาวสลวยถูกรวบไว้ด้วยปิ่นหยก เขาเหยียบพื้นหินเย็นชื้นด้วยความมั่นคง แววตาคมปลาบเพียงปรายมองชั่วขณะเดียวทำให้บ่าวไพร่ที่รอต้อนรับต่างก้มหน้าคุกเข่า

“ถวายพระพรองค์ไท่จื่อ ขอต้อนรับไท่จื่อกลับสู่ตำหนักบูรพา!” เสียงพร้อมเพรียงดังก้องราวสายฟ้าแลบกลางฤดูหนาว

เฉินจ้านเพียงยกมือเรียบง่าย พลางกล่าวเสียงเรียบ“ลุกขึ้นเถิด แล้วแยกย้ายไปทำหน้าที่ของพวกเจ้า เปิ่นไท่จื่อจะพักผ่อน”

ทุกคนรีบค้อมศีรษะ ถอนตัวอย่างระมัดระวังราวกลัวเหยียบเงาพระองค์ เหลือเพียงขันทีอาวุโสผู้หนึ่งรูปร่างผอมสูง ใบหน้าเรียว เขาคือ เฉากงกง หรือเฉาเซิ่ง ขันทีผู้ติดตามไท่จื่อมาตั้งแต่แรกประสูติ

เฉาเซิ่งก้าวออกมาสาวเท้าสามก้าว โค้งกายลงต่ำ “ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ ฝ่าบาทกับไท่ซ่างหวงทรงมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้าที่ตำหนักเฉียนชิงทันทีที่เสด็จถึง”

เฉินจ้านเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตานิ่งสนิท “ให้เปิ่นไท่จื่อพักสักครู่มิได้เชียวหรือ”

“มิได้พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีตอบเสียงเบา แต่เสียงนั้นสั่นจนแทบไม่กล้าหายใจต่อหน้าชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์กว่าอายุของตนถึงสิบแปดปี

เฉินจ้านนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ดัง แต่กลับเย็นยะเยือกอย่างประหลาด “ได้ เช่นนั้นก็ไปเข้าเฝ้าเสด็จอากับเสด็จปู่พร้อมท่านเดี๋ยวนี้... แต่...”

คำว่า “แต่” ทำให้เฉาเซิ่งถึงกับชะงัก

ไท่จื่อหนุ่มโน้มกายลงใกล้ขันทีที่เขาเคารพเสมือนบิดาคนที่สอง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มละไม แต่ในแววตากลับซ่อนประกายลึกลับ

“แต่เฉากงกงต้องเล่าให้เปิ่นไท่จื่อฟังเสียก่อน ว่าเหตุใดจึงเร่งร้อนเรียกเปิ่นไท่จื่อกลับจากหนานจิ้งราวกับเกิดเพลิงไหม้เช่นนี้”

เฉาเซิ่งหน้าเปลี่ยนสี “เอ่อ...” เสียงนั้นติดขัด มือที่กุมแส้ขนหางม้าอยู่เริ่มสั่น กว่าจะรู้ตัวว่าตนหลงกลก็เมื่อสายเกินไปเขามักลืมเสมอว่าไท่จื่อผู้นี้หาใช่เด็กชายที่เคยซุกหน้าซบตักตนเมื่อครั้งยังเยาว์อีกต่อไปแล้ว

เขาเติบโตเป็นมังกรหนุ่มเต็มตัวงดงามแต่ร้ายลึกเต็มไปด้วยเล่ห์กลและพิษร้ายซุกซ่อนเอาไว้รอบกาย

เฉินจ้านยืดกายตรงอีกครั้ง สีหน้ายังคงยิ้มละไมราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น “ไปเถิด” เสียงของเขานุ่มทว่าแฝงแรงกดดันจนเฉาเซิ่งรีบก้มศีรษะอีกครั้งก่อนถอยหลังออก

ทันใดนั้นลมหนาวพัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนเข้ามาในลานหิน ขณะไท่จื่อก้าวขึ้นรถม้าอีกครั้ง เสียงม้าฮึดฮัดเบา ๆ คล้ายรับรู้ความเย็นเฉียบที่ไม่ใช่จากฤดู หากแต่เกิดจากบุรุษผู้ก้าวขึ้นรถอีกคราต่างหาก

ด้านในรถม้ามีกล่องไม้ไผ่ใบเล็กวางอยู่ มันบรรจุเข็มเงินและขวดยาพิษที่เขาปรุงเองอาวุธของหมอผู้ไม่จำเป็นต้องมือเปื้อนโลหิตคนชั่ว

เฉินจ้านหยิบเข็มเล่มหนึ่งขึ้นมา หมุนเล่นในมือ แววตาเรียบสนิท“เสด็จปู่ เสด็จอา... พวกท่านเร่งเรียกข้ากลับ คงมีเรื่องสนุกให้ดูอีกกระมัง”

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มจาง ๆ รอยยิ้มนั้นละม้ายความอ่อนโยนของเทพเซียน...แต่แฝงไว้ด้วยพิษสงของมังกรที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางทางราชบัลลังก์

กลิ่นหอมของดอกเหมยยังลอยอ้อยอิ่ง แต่ในกลิ่นหอมนั้นมีแววเลือดเจือจางที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้