ตอนที่3

ตอนที่ 3 || ไท่จื่อเฉินจ้านผู้อ่อนโยน

เช้าวันหนึ่งในต้นฤดูหนาว ท้องฟ้าของมหานครจิ่งเฉิงแจ่มใสดุจผืนผ้าไหมที่เพิ่งถูกชะล้างจนสะอาดไร้ฝุ่นหมอก ลมหนาวพัดเอื่อย กลิ่นไม้ฟืนเผาใหม่ลอยคละเคล้ากับกลิ่นดอกเหมยแรกแย้มที่เพิ่งผลิดอกเหนือกำแพงวังหลวง เสียงระฆังยามเช้าจากอารามเต๋าแห่งหนึ่งดังกังวานก้องสะท้อนบนหลังคาเคลือบกระเบื้องเงา ปลุกให้ทุกชีวิตในมหานครตื่นขึ้นจากนิทรา

ขบวนรถม้าขบวนใหญ่เคลื่อนผ่านประตูเมืองทิศใต้เข้ามาตั้งแต่กลางยามเหม่าธงประจำตัวของไท่จื่อแห่งต้าเยี่ยนโบกสะบัดโดดเด่นสะดุดตา ชาวบ้านแลเห็นก็ต่างประสานมือคารวะพร้อมกล่าวสรรเสริญ

เนื่องจากไท่จื่อจ้าวเฉินจ้านหลายปีมานี้เขาเป็นดังเทวดารักษาผู้คนด้วยวิชาแพทย์อันล้ำเลิศมาตั้งแต่ยังเยาว์ แล้วยิ่งฤดูฝนที่ผ่านมาเขายังเดินทางไปช่วยภัยโรคระบาดอย่างไม่รักตัวกลัวตายจึงยิ่งทำให้ชาวบ้านรักและเคารพเขาดั่งเทพเซียน

ม่านผ้าของรถม้าถูกแหวกออก เผยให้เห็นบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ทำให้เขายิ่งใกล้คำว่าเทพเซียนไปอีกหลายส่วน ผิวพรรณของเขาสะอาดราวหยกขาวยามต้องแสงอรุณ แววตาอบอุ่นทอประกายเมตตา ทุกสายตาที่มองเห็นล้วนต้องหยุดนิ่ง เหมือนต้องมนตร์ของรอยยิ้มอ่อนโยนที่แต้มอยู่บนริมฝีปากสีทับทิมของเขา

เสียงแซ่ซ้องดังทั่วถนน "ไท่จื่อผู้เปี่ยมเมตตา"หรือ"องค์รัชทายาทแห่งต้าเยี่ยนผู้ทรงคุณธรรม!" เด็กน้อยหลายคนวิ่งตามหลังขบวนพร้อมตะโกนอวยพร หญิงสาวมากมายต่างมองตามด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม บางนางถึงกับยกชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ฝ่ามือ ทั้งที่อากาศหนาวเหน็บนัก

จ้าวเฉินจ้านเพียงพยักหน้ารับบ้าง โบกมือเบา ๆ บ้าง กิริยาอ่อนโยนราวกับสายน้ำนั้นยิ่งทำชาวบ้านเคลิบเคลิ้ม ทว่าในแววตาเปี่ยมตานั้นกลับซ่อนความเย็นเยียบเอาไว้ลึกจนยากอ่านออก เขายิ้มในแบบที่คนทั้งแผ่นดินเชื่อว่าจริงใจและอ่อนโยนราวกับโพธิสัตว์ ทั้งที่ในใจเพียงกำลังครุ่นคิดถึงการชำระแค้นและปลิดชีพคน!

"ไท่จื่อทรงงดงามและดูเปี่ยมเมตตาราวท่านเทพลงมาอวยพรปวงประชา" เสียงพ่อค้าคนหนึ่งพึมพำพลางยกมือประสานคารวะ

"ใช่แล้วรูปโฉมของไท่จื่อนี้ช่างอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตาราวกับพระโพธิสัตว์สมดังคำร่ำลือจริงๆ" หญิงชาวบ้านตอบด้วยแววตาเคลิ้มฝัน

แต่ใครเลยจะรู้ว่า ภายใต้ความอ่อนโยนนั้นกลับซ่อนทั้งมีดสั้นและเข็มพิษพร้อมสังหารคนอยู่ทุกขณะแม้ในยามเข้านอน

จ้าวเฉินจ้านเป็นบุรุษที่รู้ดีว่าความอ่อนโยนคือเกราะชั้นดีของตนไม่ให้ถูกศัตรูทำร้ายในวันที่ตนยังไม่พร้อมต่อสู้ และบางทีการแสดงออกอย่างอ่อนโยนทำให้ผู้คนยอมศิโรราบโดยไม่ต้องใช้ดาบฟันจนหลั่งโลหิตสักหยด

เขาคือผู้สืบทอดของราชบัลลังก์คนต่อไปที่มีทั้งเสด็จปู่และเสด็จอาผู้มากเล่ห์และโหดเหี้ยม ย่อมมีสายเลือดนั้นไม่เคยเจือจางไปจากเขา เพียงแต่เขาเลือกจะซ่อนมันไว้หลังรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาเท่านั้นเอง ส่วนคนที่ใจดีเปี่ยมเมตตาเช่นบิดาเขาจากไปนานแล้ว

‘พยัคฆ์ไม่คลอดบุตรเป็นสุนัขฉันใด มังกรย่อมมิใช่ไส้เดือนฉันนั้น’ คำนี้ไม่มีวันผิดไปสำหรับจ้าวเฉินจ้าน

แม้เขาจะชอบการแพทย์มากกว่าการทหาร แต่คนที่รู้จักเขาดีที่สุดต่างรู้ว่า เขาสามารถใช้พิษสังหารคนได้เงียบงันยิ่งกว่าคมดาบที่ฟาดฟันจนโลหิตสาดกระเซ็นของแม่ทัพใหญ่เสียอีก เขามิใช่บุรุษที่ลงมือโดยไร้เหตุผล แต่เมื่อคิดลงมือแล้ว...

...ไม่มีทางให้ผู้ใดได้รู้ตัวแน่นอน

ข่าวลือเล่าขานในหมู่ขุนนางบางคนว่าไท่จื่อเคยช่วยชีวิตขุนนางอาวุโสต้องสงสัยว่ามีใจคิดกบฏที่ป่วยหนัก แต่คนผู้นั้นกลับตายในอีกเจ็ดวันโดยไร้ร่องรอยแม้แต่พิษก็ตรวจไม่พบ ซึ่งไม่มีหลักฐานให้ใครสงสัยได้ และไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงการตายนั้นอีก

‘เขาน่ะ น่ากลัวกว่าสามบุรุษแห่งต้าเยี่ยนรวมกันเสียอีก’ นั่นคือคำของแม่ทัพเก่าผู้หนึ่งที่สาบานว่าจะไม่หันหลังให้องค์ไท่จื่อหนุ่มแม้เพียงชั่วลมหายใจ

ขบวนรถม้าหรูหราหยุดลงตรงหน้าตำหนักบูรพา เมื่อม่านรถเปิดออก บุรุษสูงโปร่งในอาภรณ์ขาวก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่า เส้นผมดำสนิทยาวสลวยถูกรวบไว้ด้วยปิ่นหยกล้ำค่า เขาเหยียบพื้นหินด้วยความมั่นคง แววตาคมกริบเพียงปรายมองชั่วขณะเดียวทำให้บ่าวไพร่ที่รอต้อนรับต่างก้มหน้าจนปลายคางชิดแทบจรดหน้าอก

"ถวายพระพรองค์ไท่จื่อ ขอต้อนรับไท่จื่อกลับสู่ตำหนักบูรพา!" เสียงพร้อมเพรียงดังก้อง

จ้าวเฉินจ้านเพียงยกมือ พลางกล่าวเสียงเรียบ "ลุกขึ้นเถิดไม่ต้องมากพิธี หยวนหมัวมัวท่าให้ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของพวกเจ้าเถิด เปิ่นไท่จื่อจะพักผ่อน"

ไท่จื่อหนุ่มกล่าวกับหมัวมัวประจำตำหนักบูรพาที่ควบคุมนางกำนัลทั้งหมดส่วนขันทีนั้นมีเฉากงกงเป็นผู้ดูแล หยวนหมัวมัวรีบบอกให้ทุกคนแยกย้ายตามบัญชาไม่กล้าชักช้า

ทุกคนรีบค้อมศีรษะ ถอนตัวอย่างระมัดระวังราวกลัวเหยียบเงาขององค์ไท่จื่อที่ภาพลักษณ์เปี่ยมเมตตาทว่าทุกคนในตำหนักบูรพาล้วนถ่องแท้ว่าเขาโหดเหี้ยมไม่ธรรมดา เหลือเพียงขันทีอาวุโสผู้หนึ่งรูปร่างผอมสูง ใบหน้าเรียว เขาคือ เฉากงกง หรือเฉาเซิ่งขันทีผู้ติดตามไท่จื่อมาตั้งแต่เขายังเยาว์ ส่วนหยวนหมัวมัว หรือหยวนอิงเถา แม่นมของไท่จื่อสมัยยังเยาว์นั้นเดินจากไปแล้วปล่อยหน้าที่แจ้งข่าวเป็นของหัวหน้าขันทีอาวุโสสหายสนิทตนแทน

เฉาเซิ่งก้าวออกมาสาวเท้าสามก้าว โค้งกายลงต่ำก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ ฝ่าบาทกับไท่ซ่างหวงทรงมีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้าที่ตำหนักหลงฉือทันทีที่เสด็จถึง"

จ้าวเฉินจ้านเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตานิ่งสนิท "ให้เปิ่นไท่จื่อพักสักครู่มิได้เชียวหรือ"

"มิได้พ่ะย่ะค่ะ" เฉินเซิ่งกงกงตอบเสียงเบาเสียงนั้นสั่นขันทีผู้ดูแลตำหนักแทบไม่กล้าหายใจแรงต่อหน้าชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ทั้งที่ในอดีตเขาเองก็ร่วมกันเลี้ยงดูอีกฝ่ายมากับหยวนหมัวมัวโดยแท้

จ้าวเฉินจ้านนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเสียงแผ่ว แต่กลับเย็นยะเยือกอย่างประหลาด "ได้ เช่นนั้นก็ไปเข้าเฝ้าเสด็จอากับเสด็จปู่พร้อมท่านเดี๋ยวนี้เถอะเฉากงกงแต่..."

คำว่า "แต่" ทำให้เฉาเซิ่งถึงกับชะงักตามขมับมีเหงื่อผุดพรายแม้แต่แผ่นหลังก็เริ่มเปียกชื้นแล้วเช่นกัน

ในขณะที่ไท่จื่อหนุ่มโน้มกายลงใกล้ขันทีที่เขาเคารพเสมือนพระญาติผู้หนึ่ง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มละไมราวพระโพธิสัตว์ แต่ในแววตากลับซ่อนประกายลึกลับชวนเสียขวัญนัก

"แต่เฉากงกงต้องเล่าให้เปิ่นไท่จื่อฟังเสียก่อน ว่าเหตุใดเสด็จปู่กับเสด็จอาจึงเร่งร้อนเรียกเปิ่นไท่จื่อกลับจากหนานเหิงราวกับเกิดเพลิงไหม้เช่นนี้"

เฉาเซิ่งหน้าเปลี่ยนสี "เอ่อ..." เสียงนั้นติดขัด มือที่กุมแส้ขนหางม้าอยู่เริ่มสั่น กว่าจะรู้ตัวว่าตนหลงกลก็เมื่อสายเกินไปเขามักลืมเสมอว่าไท่จื่อผู้นี้หาใช่เด็กชายที่เคยซุกหน้าซบตักตนเมื่อครั้งยังเยาว์อีกต่อไปแล้ว

หากแต่เขาเติบโตเป็นมังกรหนุ่มเต็มตัวงดงามแต่ร้ายลึกเต็มไปด้วยเล่ห์กลและพิษร้ายซุกซ่อนเอาไว้รอบกายมาพักใหญ่

จ้าวเฉินจ้านยืดกายตรงอีกครั้ง สีหน้ายังคงยิ้มละไมราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นเขาไม่ได้เอ่ยกดดันหัวหน้าขันที

"ไปเถิด" เสียงของเขานุ่มทว่าแฝงแรงกดดันจนเฉาเซิ่งรีบก้มศีรษะอีกครั้งก่อนถอยหลังออกหลบทางให้ไท่จื่อก้าวไปขึ้นรถม้า

ทันใดนั้นลมหนาวแรกต้นฤดูก็พัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนเข้ามาในลานหินหน้าตำหนัก ขณะไท่จื่อก้าวขึ้นรถม้าอีกครั้ง เสียงม้าฮึดฮัดเบา ๆ คล้ายรับรู้ความเย็นเฉียบที่ไม่ใช่จากฤดู หากแต่เกิดจากบุรุษผู้ก้าวขึ้นรถอีกคราต่างหาก

ด้านในรถม้ามีกล่องไม้ไผ่ใบเล็กวางอยู่ มันบรรจุเข็มเงินและขวดยาพิษที่เขาปรุงเองอาวุธของหมอผู้ไม่จำเป็นต้องมือเปื้อนโลหิตคนชั่วจ้าวเฉินจ้านหยิบเข็มเล่มหนึ่งขึ้นมา หมุนเล่นในมือ แววตาเรียบสนิทผิดกับครู่ก่อนราวกับคนละคน

"เสด็จปู่ เสด็จอา... พวกท่านเร่งเรียกข้ากลับ คงมีเรื่องสนุกให้ดูอีกกระมัง"

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มจาง ๆ รอยยิ้มนั้นละม้ายความอ่อนโยนของเทพเซียนแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงของมังกรที่พร้อมทำลายทุกสิ่งที่จะทำร้ายตน กลิ่นหอมของดอกเหมยยังลอยอ้อยอิ่ง แต่ในกลิ่นหอมนั้นกลับเจือจางเอาไว้ด้วยกลิ่นโลหิตและยาพิษ!