ตอนที่2

ตอนที่ 2 ||สตรีเย็นชาแห่งอารามเมี่ยวจิง

ทิวเขาเหยียนซานยามเช้าอาบด้วยแสงตะวันแรก ดอกเหมยป่าบานสะพรั่ง หมอกสีเงินที่คลี่คลุมตลอดแนวเขา เสียงระฆังจากอารามแม่ชี ‘เมี่ยวถิง’ ที่ตั้งอยู่บนไหล่เขา คนละด้านกับวัดหลวงไถ่เหยียน ดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา

ร่างเล็กของสตรีวัยสิบหกปีก้าวออกจากเรือนเล็กด้านหลังอารามด้วยกิริยาสงบ ด้านหลังร่างเล็กมีสาวใช้อาวุโสนางหนึ่งติดตาม ร่างอรชรนั้นสวมชุดสีเทาเรียบง่ายตัดเย็บจากผ้าฝ้ายทอมือดูสะอาดสะอ้าน

ม่านผมดำขลับของนางถูกรวบขึ้นเรียบร้อยปักด้วยปิ่นไม้จันทน์หอมเอาไว้ครึ่งศีรษะ ปล่อยเสียครึ่งศีรษะ เงางามยามที่นางเคลื่อนไหว ใบหน้านวลเนียนราวหยกสลักงดงามราวจันทร์ฉายในคืนเพ็ญ แต่ความงดงามของนางลดลงเสียสามในสิบส่วนเพราะนางวางสีหน้าสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาอารมณ์หรือความคิด นางดูเย็นชาราวสตรีที่ตัดแล้วซึ่งเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา

ร่างอรชรมาหยุดที่ด้านหน้าศาลาทรงแปดเหลี่ยมข้างอารามทิศใต้ ที่ด้านในมีบุรุษสูงวัยนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงกลม ที่ตรงหน้าเขามีโต๊ะหินเรียบง่าย ที่วางป้านน้ำชาและถ้วยชา กับกระดานหมากล้อมพร้อมโถใส่เม็ดหมากสองโถ

"ให้นางเข้ามาเถิด"

เสียงทรงอำนาจนั้นถึงจะสูงวัยแล้ว แต่กลับไม่เคยอ่อนด้อยลงไปแม้เพียงส่วนเดียว ทหารองครักษ์ต่างเปิดทางให้ร่างเล็กก้าวเข้าไปภายในศาลา

"หานเซียงถวายพระพรไท่ซ่างหวงเพคะ" เด็กสาว ย่อกายทำความเคารพบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในต้าเยี่ยนขณะนี้ เต็มพิธีการ

"ไฮ้! แม่หนูเซียงเซียงเหตุใดจึงเคร่งครัดพิธีการและธรรมเนียมนัก คนกันเอง คนกันเอง มานั่งเร็วเข้า"

จ้าวเหยียนจ้งโบกไม้โบกมือข้างขวาไปพลางพูดกลั้วหัวเราะไปพลางก่อนจะชี้ไปที่เก้าอี้อีกตัวซึ่งอยู่ตรงกันข้าม

"มานั่งลงเดินหมากกับตาเฒ่าคนนี้สักกระดานเถิด"

แน่นอนว่านี่ย่อมมิใช่ครั้งแรกที่จ้าวเหยียนจ้งมาเดินหมากกับเด็กสาวหน้านิ่ง แต่เขาทำมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดสิบปีมานี้ และย่อมแน่นอน สวีหานเซียง ผู้นี้ย่อมมิใช่เด็กสาวทั่วไปแต่นางคือบุตรีลำดับที่เจ็ดของ สวีเกากง ‘เจิ้งกั๋วกง’ ผู้บัญชาการใหญ่ประจำกองทัพเรือเฟิ่งจิ่งที่เป็นกำลังหลักปกป้องแดนใต้ควบคุมรวมดูแลกรรมสิทธิ์ท่าที่ควบคุมการเดินเรือบรรทุกสินค้าทั้งในและนอกต้าเยี่ยนที่ไท่ซ่างหวงหมายตาเป็นหลานสะใภ้คนโต

และถึงนางจะเป็นเพียงบุตรี ทว่าสวีหานเซียงผู้นี้กลับเป็นบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอกที่ได้สมรสพระราชทานจากเขาที่อดีตยังเป็นฮ่องเต้ ดังนั้นจนถึงวันนี้ต่อให้จวนเจิ้งกั๋วกงอยากเปลี่ยนฮูหยินคนใหม่แทบตาย สิบกว่าปีจึงมิอาจทำได้ มิใช่เพียงจวนเจิ้งกั๋วกง คนสกุลเจียงเองก็ผิดหวังเช่นกันที่บุตรสาวของพวกเขามิได้เป็น"เจิ้งกั๋วกงฟู่เหริน"ดังตั้งใจ

เรื่องเหล่านี้ลึกลับซับซ้อน แต่ก็ล้วนแต่เอื้อให้กับอำนาจทั้งสิ้นสำหรับตระกูลใหญ่ในต้าเยี่ยน อดีตหานเซียงไม่เข้าใจแต่สิบกว่าปีที่ตนกับมารดาต้องตกยากนางถ่องแท้ตั้งแต่สิบวันแรกที่บิดาส่งนางติดตามมารดามาอยู่บนเขาเหยียนซานนี้แล้ว

"ไท่ซ่างหวงคงมีเรื่องอยากจะใช้งานหานเซียงแล้วกระมังเพคะ" เดินหมากจบไปหนึ่งกระดาน เด็กสาวก็เอ่ยถามเสียงเรียบ มุมปากของชายชราพลันกระตุกโค้งเป็นรอยยิ้มสนุกสนาน

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่หนูเซียงเซียงฉลาดเสียจริง" เขาหัวเราะจนหน้าแดงราวกับเทพกวนอู ก่อนจะเอ่ยชื่นชมเด็กสาวที่เขาเห็นมาแต่เล็กแต่น้อย

"ไท่ซ่างหวงเชิญกล่าว" สวีหานเซียงเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์เช่นเดิม มีวูบหนึ่งจ้าวเหยียนจ้งรู้สึกสงสัยขึ้นมาว่า เด็กสาวผู้นี้ต้องเก็บกดความแค้นและบาดแผลในใจมากเพียงใดกัน นางจึงกลายเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึกราวกับหุ่นไม้แกะสลักทั้งที่วัยของนางสมควรสดใสร่าเริง

"ได้เวลาทวงความแค้นของเจ้าแล้วสวีหานเซียง"

คราวนี้จ้าวเหยียนจ้งมิได้ว่างตัวเป็นเพียงตาแก่ว่างงานหรือไร้สาระท่องเที่ยวไปทั่วใต้หล้าหลังถอยออกมาจากราชบัลลังก์ เขาเอ่ยน้ำเสียงจริงจังราวกับหยวนตี้ฮ่องเต้เอ่ยกับขุนนางได้ปกครองในอดีตมิผิด มังกรชรายังกล่าวอีกหลายประโยคซึ่งหานเซียงก็เพียงรับฟังเงียบๆ

"หากเข้าตกลง มิใช่เพียงความแค้น แม้แต่ฐานะเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินของมารดาเจ้านั้นข้าก็จะทวงคืนให้อย่างสมเกียรติแน่นอน"

นี่คือสิ่งที่หานเซียงต้องจ่ายคืนไท่ซ่างหวงที่เขาปกป้องนางและมารดาให้อยู่รอดและสงบสุขบนเขาแห่งนี้มาสิบปีสินะเด็กสาวคิด เพราะโลกนี้นางไม่เคยเชื่อว่ามีสิ่งใดได้มาฟรีอยู่แล้วมีได้ย่อมมีเสียซื้อมาต้องจ่ายไป

"หม่อมฉันตกลง แต่ขอเพิ่มอีกสามข้อเพคะ" การค้านี้สวีหานเซียงต้องเจรจาให้จัดเจนถึงไท่ซ่างหวงจะมีบุญคุณนางก็ไม่ละเว้น

"ได้สิเจ้ากล่าวมา"

"ข้อที่หนึ่ง ดวงตาของท่านแม่หม่อมฉันยังมีโอกาสหาย ดังนั้นสิ่งแรกเมื่อหม่อมฉันแต่งเข้าตำหนักบูรพา ไท่ซ่างหวงต้องเจรจาให้ไท่จื่อรักษาดวงตามารดาของหม่อมฉันทันทีเพคะ"

"ได้!"

"ข้อที่สองหากหม่อมฉันตกลง ตำแหน่งฮองเฮาและไทเฮาของต้าเยี่ยนในรุ่นต่อไปนอกจากหม่อมฉันก็ห้ามเป็นของผู้ใด"

"..." เกิดมาหกสิบปีนี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวเหยียนจ้งพูดไม่ออก ยิ่งมองสายตาแน่วแน่ของสวีหานเซียงแล้วอดีตหยวนตี้ฮ่องเต้ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ

"ไท่ซ่างหวงทรงคิดทบทวนก่อนได้เพคะ หานเซียงไม่รีบ"

"..." จ้าวเหยียนจ้งทราบดีทีเดียวว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่รีบ นางรอคอยอย่างสงบมาสิบกว่าปียังรอได้ แต่เขาต่างหากที่รีบร้อน เพราะหากเขารอช้า หากจ้าวเฉินจ้านกับเจียงเพ่ยหยูรักลึกซึ้งกว่านี้อาจสั่นคลอนถึงรากฐานสกุลจ้าว

"ตกลง ข้าตกลง ขอเพียงแต่งงานแล้วภายในสามปี หากเจ้าให้กำเนิดลูกชายได้จะเป็นคนแรกหรือคนที่สองขอเพียงเป็นบุตรชาย เด็กคนนั้นจะได้เป็นฮ่องเต้ต่อจากอาจ้านแน่นอน"

"คำพูดเป็นเพียงลมปาก หม่อมฉันจะตกลงก็ต่อเมื่อเห็นหนังสือสัญญาเพคะ"

"..." เป็นอีกครั้งที่จ้าวเหยียนจ้งพูดไม่ออก เด็กสาวตรงหน้านี้เคยมีความกลัวหรือไม่ เขาเป็นถึงไท่ซ่างหวงอำนาจเหนือกว่าฮ่องเต้ ทว่าสวีหานเซียงกลับพูดออกมาโต้งๆ ว่าไม่วางใจเขา

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี! เช่นนี้จึงดี ว่าแต่ข้อที่สามของเจ้าเล่า? "จ้าวเหยียนจ้งถามถึงข้อสุดท้าย

"ข้อที่สามนี้ไม่ยากเพคะ ในเมื่อในอดีตเป็นไท่ซ่างหวงประทานสมรสพระราชทานให้ท่านแม่กับเจิ้งกั๋วกง เช่นนั้นหลังหม่อมฉันกับไท่จื่อสมรสกันสักพักก็ขอให้ไท่ซ่างหวงพระราชทานราชโองการหย่าขาดระหว่างเจิ้งกั๋วกงกับท่านแม่ของหม่อมฉันก็พอ"

นี่คือสิ่งที่สวีหานเซียงต้องการที่สุด มารดาของนางทนทุกมานานเกินไปแล้ว บั้นปลายของชีวิตมารดาของนางสมควรอยู่อย่างสงบสุขไร้สิ่งใดมากวนตัวกวนใจอีก

 "ได้อีกสามวันข้าจะกลับมาพร้อมหนังสือสัญญา" มังกรชรารับปากหลังฟังข้อที่สามจบ มันไม่ยากเขาย่อมทำตามได้สบายและตลอดสิบกว่าปีที่ตนได้เห็นชีวิตของสองแม่ลูกบนยอดเขาแห่งนี้ไม่แปลกที่สวีหานเซียงพร้อมจะตัดขาดบิดากับมารดา

ไท่ซ่างหวงจากไปแล้วสวีหานเซียงลุกขึ้นยืนแล้วก้าวตรงไปที่ระเบียงมองตรงไปที่ทิวทัศน์ด้านล่างอาราม เหม่อมองไอหมอกบนเขาที่ค่อย ๆ ถูกแสงแดดยามสายแผดเผาจนสลายไปในที่สุด ดวงตาคู่งามราวกับดวงตาพยัคฆ์คมกริบราวกระบี่ชักจากฝักเยือกเย็นจนหากใครถูกสายตาของนางจับจ้องอาจเป็นลมได้

แต่บังเอิญสายตานี้นางมักเก็บเอาไว้อย่างดี สิบเอ็ดปีแล้ว นางอดทนมาโดยตลอดพบเจอความยากลำบากมาทุกรูปแบบหลายครั้งเกือบตาย อารมณ์ใดนางล้วนรู้วิธีซ้อนจากสายตาผู้อื่นมานานแล้ว

"คุณหนูเจ็ดเช่นนี้ดีจริงหรือเจ้าคะ" ตวนอู่พี่เลี้ยงกึ่งสาวใช้วัยสามสิบหกปีเอ่ยถามขึ้นแผ่วเบาที่ด้านหลัง

"เช่นนี้จึงดี พี่ตวนอู่ สิบสามปีท่านแม่ของข้าหมดสิ้นอำนาจ แลกกับสมรสพระราชทาน ท่านย่อมถ่องแท้เช่นเดียวกับข้า" สวีหานเซียงเอ่ยเสียงเรียบ

"แต่ว่า..."

"ข้าไม่สนใจความรักชายหญิง ข้าสนใจเพียงอำนาจ มีอำนาจชีวิตของข้าและคนที่ข้ารักและรักข้าจะปลอดภัย แต่เดิมสตรีวังหลังก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ แย่งชิงไปทำไมกับความรักของบุรุษโดยเฉพาะบุรุษที่เป็นฮ่องเต้ไม่เคยจีรัง อำนาจและเงินทองสิจึงยืนยงและมั่นคงสำหรับสตรีวังหลัง"

ภาพจำฝังใจของสวีหานเซียงเป็นเช่นนี้ คำรักของบิดาก็แค่ลมปากเพียงพบพานหญิงงามและอ่อนเยาว์กว่ามารดาของนางรักนิรันดร์ก็พลันจางหาย ราวกับไม่เคยมีอยู่จริงดังนั้นนางเลิกเชื่อถือมานานมากแล้วอาจนานตั้งแต่ตนรู้ความกระมัง

"ในเมื่อสตรีทุกคนหลีกหนีการแต่งงานไม่พ้นเช่นนั้นข้าเลือกแต่งกับบุรุษมีอำนาจที่สุดในแผ่นดินจะผิดอันใด ขอเพียงมีอำนาจมีเงินทองจะใช้ผีโม่แป้งก็ยังได้มิใช่หรือพี่ต่วนอู่"

"คุณหนู..."

ตวนอู่ฟังแล้วสะท้อนใจยิ่ง สิบกว่าปีคุณหนูเจ็ดสวีลำบากและเจ็บปวดมามากเกิน มากจนนางกลายเป็นเด็กสาวที่ไม่มีหัวใจไปเสียแล้วพี่เลี้ยงเช่นนางปวดใจเหลือเกิน

"ตำแหน่งฮองเฮานับว่าอยู่เหนือสตรีทั้งวังหลัง แต่ไทเฮาแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ เช่นนี้ข้ายังจะกลัวปกป้องลูกๆ ตนเองไม่ได้อีกหรือ ข้าไม่เคยลืมพี่ชายของข้าจนวันนี้หลุมศพของเขาในสุสานว่างเปล่า ท่านแม่ดวงตามองไม่เห็นมาสิบปีเต็มแม้แต่ แม่นมเลี่ยว ป้าซิ่วที่ติดตามท่านแม่มาจากซานเจาล้วนมิอาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็เพราะท่านแม่ไม่มีอำนาจในฐานะฮูหยินเอกจริงๆ"

คราวนี้ตวนอู่มิอาจกล่าวคัดค้านคุณหนูเจ็ดได้อีกแล้ว สวีหานเซียงพูดมาทั้งหมดถูกต้อง นางเองก็ติดตามฮูหยินเอกมาจากเผ่าซานเจาขณะนั้นนางอายุเพียงสิบสองขวบ บัดนี้นางสามสิบหกปีผ่านทุกเหตุการณ์ที่เด็กสาวตรงหน้ามากับตาตนเองโต้แย้งไม่ได้แม้เพียงครึ่งคำ!

"พี่ตวนอู่ไปดูท่านแม่เถิด ข้าขออยู่ตรงนี้อีกครู่"

"เจ้าค่ะ"

ตวนอู่ก้าวจากไปแล้ว สวีหานเซียงยังคงทอดสายตามองไปยังภาพเบื้องหน้าเงียบๆ สายตามองทิวทัศน์ หากแต่ภายในใจของนางกลับนึกย้อนไปถึงอดีต

อดีตแสนทุกยากและเศร้าโศก หลังจากบิดาของนางพบสตรีผู้นั้น ‘เจียงเหมยลี่’ บุตรสาวที่เกิดจากอี๋เหนียงผู้หนึ่งของเสนาบดีกรมอาญา ‘เจียงพ่านสือ’ และนางยังเป็นน้องสาวต่างมารดาของท่านราชเลขา ‘เจียงพ่านฉือ’ ขุนนางข้างกายเฟิ่งตี้ฮ่องเต้อีกด้วย เขาก็เปลี่ยนไปมาก ตอนนั้นหานเซียงเพียงสี่ขวบยังไม่รู้ประสามากนักส่วนพี่ชายของนางขณะนั้นแปดขวบ

จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ บิดาแต่งเหมยลี่มาเป็นสตรีเรือนหลังของตนเองอีกคน เขาก็แทบไม่มาที่เรือนหลักที่มารดาและนางพักอาศัย หานเซียงเห็นมารดาร้องไห้ทุกวันทุกคืน จากสตรีที่มีความสุขจนล้นกลายเป็นทุกข์สาหัสกินน้ำตาแทนข้าว

แต่นั่นยังไม่ร้ายที่สุด ในวันที่พี่ชายของนางในวัยสิบสองปีต้องควบคุมขบวนเสบียงไปแดนเหนือ ช่วยภัยแล้งแทนบิดา มารดาของนางไปอ้อนวอนบิดาเพราะห่วงว่าเด็กชายวัยเพียงสิบสองจะเกิดอันตรายแต่กลับถูกเขาตบตี ฝังใจหานเซียงในวัยหกขวบมาจนถึงวันนี้

และยิ่งชิงชังบิดาเพิ่มพูนในยามที่ข่าวว่าขบวนเสบียงถูกปล้นคนในขบวนตายสิ้นหลังออกจากเมืองหลวงได้เพียงครึ่งเดือน แทนที่บิดาของนางจะรีบไปรับศพพี่ชายของนางและเป็นบุตรชายคนแรกของเขา เจิ้งกั๋วกงกลับให้พ่อบ้านไปแทนเพราะเจียงเหมยลี่กำลังแพ้ครรภ์บุตรคนที่สอง

มิผิดเจียงเหมยลี่แต่งเข้าจวนเจิ้งกั๋วหงได้สองปีก็จริง แต่นางกลับคลอดบุตรสาวคนแรกวัยอ่อนกว่าสวีหานเซียงเพียงปีเศษนั่นมิใช่หมายความว่าบิดาของนางแอบนอกใจนอกกายมารดาของนานแล้วหรอกหรือ?

เหตุการณ์นั้นทำให้ล่าช้าจนไปถึงศพเน่าเปื่อย มิอาจนำกลับเมืองหลวงได้พ่อบ้านเลยเผาแล้วนำเถ้ากระดูกกลับมาบางส่วนเท่านั้น ดังนั้นจนบัดนี้ที่สุสานสกุลสวีจึงว่างเปล่ามีเพียงหลุมไร้ร่างคน เพราะโถเก็บกระดูกนางนำติดตัวมาที่อารามเมี่ยวถิงด้วยเท่านั้น

เหตุการณ์คราวนี้เหมือนจะทำร้ายมารดาของนางจนล้มป่วย พอฟื้นขึ้นมาดวงตาก็มองอันใดไม่เห็น หมอมากมายลงความเห็นว่าเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินเสียใจและร้องไห้ให้มากเกินไปจึงทำให้ตาบอด

บัดซบ!

นางอายุเพียงหกขวบยังฟังออกว่าหมอพวกนั้นโกหก! แต่บิดาของนางกลับเชื่อสนิทใจ

 หึ!

ทว่าสุดท้ายนางก็ถ่องแท้ คนอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์เลวร้ายบางทีอาจเป็นบิดาของนางด้วยซ้ำ กำจัดพี่ชายของนางเพราะปูทางเอาไว้รอบุตรของเจียงอี๋เหนียงที่จะเกิดหากเป็นชายตำแหน่งเจิ้งกั๋วกงซื่อจื่อย่อมเป็นของเด็กผู้นั้น วางยาพิษให้มารดาของนางตาบอดไม่พอขณะนั้นมารดาของนางตั้งภรรค์อ่อนก็ตกเลือดไปด้วย ทั้งหมดก็เพียงอยากขับไล่มารดาของนางกับกำจัดบุตรชายที่มีอยู่และอาจจะเกิดขึ้นมาใหม่ให้พ้นทางรักระหว่างเขากับเจียงเหมยลี่เท่านั้น!

หลังจากเหตุการณ์นั้นนอกจากมารดาของนางจะดวงตามืดลงเรื่อยๆ แล้วยังมิอาจตั้งครรภ์ได้อีก พวกเขาสองคนช่างเป็นบุรุษก็ร้ายสตรีก็ต่ำช้า ไม่มีใครดี ทั้งคู่เหมาะสมกันราวกับผีเน่ากับโลงผุ ยังดีขณะนั้นไท่ซ่างหวงยื่นมือปกป้องหลังนางกับมารดาขึ้นเขา มิเช่นนั้นป่านนี้ทั้งนางกับท่านแม่ก็คงตายไปตั้งแต่ยังมิทันขึ้นเขาแล้วกระมัง

เพราะสมรสพระราชทาน บิดาจึงหย่ากับมารดาของนางมิได้ แต่หากมารดาของนางตาย คราวนี้เจียงอี๋เหนียงก็จะสมหวังได้เป็นเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินแทน ทว่าจนบัดนี้ทั้งบิดานาง ทั้งสตรีแพศยาก็ยังไม่สมหวัง

"หึ! รอข้าก่อน สวีเกากง เจียงเหมยลี่ รอให้อำนาจมาอยู่ในมือของข้า พวกเจ้าจะได้รู้ซึ้งว่าอยู่มิสู้ตายเป็นเช่นไร"

สายลมพัดโชยมาวูบหนึ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าลอยมาแตะปลายจมูกของสวีหานเซียง นางหลับตาซึมซับ เป้าหมายเดียวของนางคือเป็นสตรีมากอำนาจ ส่วนความรักจากบุรุษช่างหัวมันเถอะ!