ตอนที่4

ตอนที่ 4 ||เกิดในราชวงศ์เดิมก็ไม่ง่าย

แสงอาทิตย์ยามเฉินเจิดจ้า ภายในตำหนักหลงฉือตำหนักกลางส่วนพระองค์อีกตำหนักของเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ที่มีเอาไว้หารือข้อราชการอย่างไม่เป็นทางการกับพบปะระหว่างพระญาติคนสนิทไม่มาก

กลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยคลุ้งทั่วห้องโถง พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงแดดที่ลอดผ่านบานหน้าต่างลงอ่อนโยน ขันทีน้อยสิบกว่าคนกำลังทำงานในหน้าที่ของตนด้วยกิริยาระมัดระวัง ทหารยามและองครักษ์ยืนประจำตำแหน่งราวกับหินสลัก บรรยากาศจึงเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างมั่นคง

ไม่ถึงอึดใจต่อมาจ้าวเฉินจ้านไท่จื่อแห่งต้าเยี่ยนเดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง แม้ยังไม่ทันเอ่ยคำ แต่สายตาทุกคู่ในตำหนักล้วนจับจ้องอยู่ที่เขาผู้เดียว วันนี้เป็นวันพิเศษถึงขั้นที่เฟิ่งตี้ฮ่องเต้ ถึงกับมีคำสั่งงดประชุมขุนนางในยามเช้าหนึ่งวัน เพื่อรอพบหน้าหลานชายคนโปรดกับไท่ซ่างหวง เรือนกายสูงโปร่งเพราะเขาไม่ถนัดออกรบไท่จื่อหนุ่มเชี่ยวชาญเพียงวิชาแพทย์แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม

"องค์ไท่จื่อเสด็จ..."

สิ้นเสียงขันทีหน้าตำหนักตะโกนแจ้งไม่นานเรือนกายสูงสง่าของจ้าวเฉินจ้านก็ก้าวเข้าสู่ห้องพักผ่อนส่วนพระองค์ของตำหนักหลงฉือเข้ามาถึงก็ทรุดลงคุกเข่าก้มศีรษะลงคำนับเต็มพิธีการ

"ถวายบังคมเสด็จปู่ เสด็จอา พ่ะย่ะค่ะ"

ภายในห้องพักผ่อนส่วนพระองค์ มีไท่ซ่างหวงในอาภรณ์ไหมสีดำปักลายดิ้นทองนั่งสงบนิ่งบนเก้าอี้มังกรโอ่อ่า ใบหน้าแม้เต็มไปด้วยร่องรอยของวัยชรา แต่แววตาคมปลาบยังฉายอำนาจเหนือผู้คนราวพญาอินทรี ส่วนข้างกันนั้นคือ เฟิ่งตี้ฮ่องเต้ผู้ครองราชย์มาสิบห้าปี เขาอยู่ในอาภรณ์น้ำเงินเข้มตรงหน้าอกปักลวดลายมังกรคำรามสีทองอร่าม สีหน้าของหนุ่มใหญ่อ่อนโยนเปี่ยมเมตตา

เพราะอยู่ในที่ส่วนพระองค์เฉินจ้านจึงเรียก ‘เสด็จปู่’ และ ‘เสด็จอา’ แทนที่จะเรียกไท่ซ่างหวงแต่ฝ่าบาท เสียงของเขานุ่มทว่ามั่นคง ไท่ซ่างหวงพยักหน้าเบา ๆ ส่วนเฟิ่งตี้ฮ่องเต้กล่าวเสียงขรึมให้เขาลุกขึ้น

"ลุกขึ้นเถิดจ้านเอ๋อ เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว"

จ้าวเฉินจ้านขยับกายลุกขึ้นช้า ๆ ทุกกิริยาสง่างามโดยธรรมมิได้เสแสร้ง คงเพราะชาติกำเนิดกระมังจึงหล่อหลอมให้เขาเกิดมาสง่างามเช่นนี้ ไท่จื่อหนุ่มยืนสงบนิ่งเพราะย่อมรู้ดีว่าการที่เสด็จอาถึงขั้นงดราชกิจยามเช้า ไม่ใช่เพียงเพื่อเรียกเข้าเฝ้ามาถามสารทุกข์สุกดิบหลานชายหลังกลับมาจากช่วยภัยโรคระบาดเป็นแน่

ยิ่งระหว่างเดินทางเฉากงกงเล่าให้เขาฟังมาตลอดทางอย่างจำใจว่าที่ฝ่าบาทกับไท่ซ่างหวงที่เร่งร้อนเรียกเขากลับจากหนานเหิงก็เพราะรับทราบข่าวลือที่เขากับเจียงเพ่ยหยูตกหลุมรักกัน ยิ่งหมอหลวงหญิงเจียงช่วยเขาจากพิษงู สุดท้ายกลายเป็นตำนานรักดังไกลมาถึงเมืองหลวงทำให้มังกรทั้งสองตนร้อนใจยิ่งและจากที่ดูสีหน้าทั้งเสด็จปู่กับเสด็จอาของเขาก็เห็นจะคิดว่าเป็นจริงดังข่าวลือเช่นกัน

"อาจ้าน" ไท่ซ่างหวงเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงแววสำรวจ

"ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากับหมอหลวงหญิงเจียงบุตรสาวบุญธรรมของเจียงกุ้ยเฟยสนิทชิดเชื้อกันเกินควรเรื่องนี้จริงเท็จอย่างไร"

จ้าวเฉินจ้านเงยหน้า ดวงตาคมสงบไม่หวั่นไหว "เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ เพ่ยหยูเป็นสตรีที่หลานสนิทสนมด้วยที่สุดขณะอยู่หนานเหิง"

สิ้นคำตอบของจ้าวเฉินจ้านบรรยากาศภายในห้องพลันเงียบงันถึงแม้จะมีขันทีใกล้ชิดที่รับใช้ทั้งไท่ซ่างหวงและเฟิ่งตี้ฮ่องเต้อยู่ด้วยแต่พวกเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงไหนเลยจะกล้าจะขยับตัวให้เกิดเสียงรบกวนมังกรแห่งต้าเยี่ยนทั้งสามรุ่นเจรจา ก่อนจะเป็นเฟิ่งตี้ฮ่องเต้มองหลานชายด้วยแววตายากอ่านครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถาม

"เพียงสนิทสนมหรือเกิดรักลึกซึ้ง?"

จ้าวเฉินจ้านนิ่งไปครู่หนึ่งคล้ายทบทวนความรู้สึกตนเอง ก่อนตอบตรงไปตรงมา "หลานเพียงสนิทสนมกับนางพ่ะย่ะค่ะ ยังมิอาจเรียกได้ว่าพึงใจไฉนเลยจะเกิดรักลึกซึ้งได้"

คำตอบนั้นทำให้ไท่ซ่างหวงแค่นหัวเราะต่ำ "ดี! ยังไม่รักลึกซึ้งก็ดี เพราะที่เสด็จปู่กับเสด็จอาเรียกเจ้ากลับมาในครั้งนี้เพื่อจะให้เจ้าขยายรากฐานของสกุลจ้าวให้มั่นคงสืบไป"

จ้าวเฉินจ้านขมวดคิ้วเข้มของตนทันที แววตาเยียบเย็นลงหลายส่วนหลังเข้าใจความหมายกระจ่างแต่ก็ยังถามออกไปให้ได้คำตอบชัดเจน "หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้าปีนี้ก็ยี่สิบเอ็ดแล้ว ฐานะไท่จื่อนี้เจ้าก็ครอบครองมาครบหนึ่งปีพอดีแต่ตำหนักบูรพาของเจ้าว่างเปล่าขาดนายหญิงปกครองเรือนหลังไม่พอแม้แต่สตรีอุ่นเตียงเจ้าก็ไม่สนใจรับเอาไว้ข้ากับเสด็จอาของเจ้าจึงเห็นสมควรให้เจ้าแต่งงาน" เสียงมังกรเฒ่าเอ่ยบอกหลานชายเสียงทรงพลัง

"ราชวงศ์ไม่อาจรอเจ้าเลือกสตรีตามใจได้อีกเจ้าคือผู้สืบสายเลือดของข้าเป็นทายาทสายตรงรุ่นต่อไป ต้องมีหญิงสาวที่คู่ควรกับบัลลังก์ในวันหน้า" คราวนี้เป็นมังกรหนุ่มใหญ่เช่นเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ที่เอ่ยขึ้นบ้าง

จ้าวเฉินจ้านนิ่งงัน ความไม่พอใจแล่นผ่านใบหน้าเพียงชั่ววูบ เขาค้อมศีรษะลงต่ำแต่เสียงที่เปล่งออกกลับชัดเจน "หลานยังไม่อยากแต่งงานพ่ะย่ะค่ะ หรือหากจะแต่งก็ต้องเป็นสตรีที่หลานได้เลือกเองเท่านั้น"

“สตรีที่เจ้าเลือกคงไม่พ้นเจียงเพ่ยหยูกระมัง” เป็นไท่ซ่างหวงที่กล่าวดักทาง

“ก็ไม่แน่พ่ะย่ะค่ะเสด็จปู่” จ้าวเฉินจ้านนิ่งไปครู่ก่อนจะเอ่ยตอบไท่ซ่างหวงเสียงเรียบใบหน้าสงบ แต่ดวงตาเขาเหลือบมองไปยังเสด็จอาผู้เป็นฮ่องเต้

เฟิ่งตี้ฮ่องเต้วางถ้วยชาในมือลง เสียงกระทบจานดังแผ่วแต่กลับก้องไปทั่วตำหนัก "ไม่ได้! หากเจ้ายังไม่รู้เสด็จอาก็จะบอกให้เจ้ารู้ถึงตอนนี้สตรีผู้นั้นนางคือหลานสาวและกลายเป็นบุตรสาวบุญธรรมของเจียงกุ้ยเฟยก็จริง แต่อดีตนางคือบุตรสาวของสกุลฮั่วที่เป็นกบฏพวกมันเคยคิดร้ายต่อบัลลังก์และร่วมมือกับเผ่าซยงหนู"

"ใช่! เจ้าห้ามแต่งสายเลือดกบฏมาเป็นนายหญิงตำหนักบูรพาเด็ดขาดนางไม่คู่ควร" จ้าวเหยียนจ้งกล่าวเสริมบุตรชายเสียงเข้ม

จ้าวเฉินจ้านสบตาเสด็จอาและเสด็จปู่ของเขาอย่างตรงก่อนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพราะรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว "คู่ควรหรือไม่ หลานเป็นคนตัดสินใจ สตรีที่จะครองคู่หลานยืนยันจะเลือกด้วยตนเอง ความผิดของพ่อแม่และบรรพบุรุษไม่ควรตกแก่บุตร ความรักของหลานไม่ใช่เรื่องของราชวงศ์ แต่เป็นเรื่องของหัวใจพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในตำหนักหลงฉือเย็นยะเยือกลงทันที ขันทีหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่พยายามยืนให้เงียบอยู่ด้านข้างแทบอยากหายตัวให้พ้นสายตาของมังกรทั้งสามรุ่น

ไท่ซ่างหวงตบมือลงบนหัวเข่าตนดังตุ๊บ แล้วกล่าวเสียงหนักแน่น "อาจ้านเจ้าอายุก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาแล้วเจ้าคิดว่าคนที่เกิดในราชวงศ์จะทำตามใจได้โดยง่ายหรืออย่างไร หากเจ้าต้องการเป็นไท่จื่อที่ภายหน้าต้องสืบทอดราชบัลลังก์ เจ้าต้องรู้จักวางหัวใจไว้ให้ถูกที่เลือกแต่งกับสตรีที่เหมาะสมและคู่ควรในภายหน้านางจะเป็นมารดาของแผ่นดินช่วยเจ้าปกครองคนปกครองแผ่นดิน"

"แล้วใครกันเล่าที่พวกท่านเห็นว่า ‘คู่ควร’ จะเป็นมารดาของแผ่นดินรุ่นต่อไป?" จ้าวเฉินจ้านถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ตาแข็งกร้าว

ต่างเงียบกันไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงไท่ซ่างหวงจะดังขึ้นอีกครั้ง "คุณหนูเจ็ดสวี บุตรสาวของเจิ้งกั๋วกง"

จ้าวเฉินจ้านยืนนิ่งอยู่กลางตำหนัก ลมหายใจของเขาแผ่วเบาแต่ร่างกลับตั้งตรงราวทวนเหล็ก ดวงตาคมเปล่งประกายกร้าว บุตรีเจิ้งกั๋วกงเช่นนั้นหรือ สตรีผู้นั้นเขาไม่เคยพบหน้า ถึงจะพอเคยได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับนางมาบ้าง

"สตรีที่ถูกบิดาส่งไปอยู่อารามแม่ชีตั้งแต่อายุเจ็ดขวบนะหรือ?" เขาเอ่ยถามเสียงเย็น

"ใช่แล้ว" ไท่ซ่างหวงเองก็ตอบไปด้วยเสียงราบเรียบเช่นกัน

"สตรีเช่นนี้หรือที่คู่ควร" อยู่อารามแม่ชีมาเป็นสิบปี โลกภายนอกเป็นอย่างไรนางรู้หรือ เกรงว่าแต่งนางมาเขาอาจเจอกับแม่ชีถือศีล จะทำใจร่วมหอได้อย่างไรคงเป็นบาปติดกายไปชั่วชีวิตยิ่งกว่าแต่งงานกับบุตรหลานสายเลือดกบฏเป็นแน่

"ในต้าเยี่ยนยามนี้ไม่มีสตรีใดคู่ควรกับเจ้าเท่าสวีหานเซียงอีกแล้ว มารดาของนางอดีตเป็นถึงท่านหญิงจากเผ่าซานเจา ถึงขณะนี้จะถูกถอดยศเพราะนางเลือกจะแต่งงานกับคนนอกเผ่ามายี่สิบปี แต่สายเลือดย่อมยากจะตัดขาดนางจึงมีท่านลุงใหญ่เป็นถึงทู่ปาอ๋องของเผ่า" จ้าวเหยียจ้งยังคงเอ่ยเรียบเรื่อย

"แล้วยิ่งบิดาของนางขณะนี้ควบคุมกองทัพเรือกว่าเจ็ดหมื่นนาย ไหนจะท่าเรือทั้งหมดของต้าเยี่ยนอีกที่ขึ้นตรงกับเขา อำนาจสนับสนุนเจ้ามั่นคงนัก"

คราวนี้เป็นเฟิ่งตี้ฮ่องเต้ที่กล่าวเสริม ถึงอดีตสกุลสวีจะเป็นขุนนางชั้นผู้น้อย แม้แต่สวีเกากงเองก่อนรับตำแหน่งเจิ้งกั๋วกงก็เป็นเพียงนายกองผู้หนึ่ง ทว่าก่อนแต่งงานกับซ่างกวนเฉี่ยนอดีตท่านหญิงเผ่าซานเจา เพราะสมรสพระราชทานบิดาเขาที่ขณะนั้นยังเป็นหยวนตี้ฮ่องเต้ก็ประทานตำแหน่งกั๋วกงพร้อมจวนและที่ดินบรรดาศักดิ์ให้คู่ควรฝ่ายภรรยาสูงศักดิ์ ผ่านไปไม่กี่ปีสวีเกากงก็ขยับขึ้นมาควบคุมกองทัพเรือกับท่าเรือทั้งหมดของต้าเยี่ยนเพราะความสามารถจนมีทั้งกำลังคนและอำนาจพอจะส่งเสริมจ้าวเฉินจ้านให้มั่นคงหากวันหน้าเขาขึ้นเป็นฮ่องเต้คนต่อไปแน่นอน

"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ แต่อย่างไรหลานก็ไม่แต่งกับนางเด็ดขาด บุรุษควรยืนหยัดด้วยตนเองไม่ใช่อาศัยบารมีภรรยา"

เสียงนั้นหนักแน่นจนแม้กำยานที่ลอยอยู่เหนือหัวก็เหมือนจะดับลงไปในอากาศก่อนจะเป็นเฟิ่งตี้ฮ่องเต้กล่าวเสียงเข้ม "เจ้าลืมแล้วหรือว่าตำแหน่งของเจ้าคือไท่จื่อ มิใช่คุณชายธรรมดา ความรักที่เจ้าพูดนั้นแลกได้ด้วยเลือดและแผ่นดิน เจ้าแบกความหวังทั้งราชวงศ์ไว้บนบ่า จะเอาแต่ใจได้อย่างไร!"

ไท่ซ่างหวงเองก็กล่าวเสียงดังลั่นขึ้นมาอีกคนหลังฮ่องเต้เอ่ยจบลง “เป็นเช่นเสด็จอาของเจ้าพูด เจ้าต้องแต่งกับสวีหานเซียงเท่านั้นรากฐานจึงมั่นคง”

จ้าวเฉินจ้านนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่แน่วแน่ "หลานยืนยันคำเดิมเช่นไรก็ไม่แต่งกับสตรีที่ไม่เคยพบหน้า!"

"อาจ้าน เจ้าไม่ฟังคำของเสด็จอากับเสด็จปู่แล้วเช่นนั้นหรือไร?" เฟิ่งตี้ฮ่องเต้ตวาดเสียงดังลั่น เขาหรือคาดหวังกับเจ้าเด็กคนนี้เอาไว้มากไฉนเลยจะคิดว่าวันนี้มันจะต่อต้านดื้อดึงเช่นนี้

จ้าวเฉินจ้านก้มศีรษะลงต่ำ "คู่ชีวิตหลานมีสิทธิ์เลือกเองพ่ะย่ะค่ะ และหลานมีสตรีที่พึงใจแล้ว"

เสียงของจ้าวเฉินจ้านเรียบนิ่งและเย็นชา แต่ดังกังวานพอให้ทุกคนในตำหนักได้ยินชัด ไท่ซ่างหวงมองหลานชายด้วยสายตาซับซ้อนระหว่างชื่นชมกับหงุดหงิด

"เจ้านี่ช่าง...เลือดร้อนเหมือนข้าเมื่อสมัยหนุ่มๆ ไม่มีผิด" เสียงของมังกรเฒ่ากล่าวออกมาราบเรียบแต่ยังคงแฝงด้วยอำนาจเด็ดขาด

"จำไว้ จ้าวเฉินจ้านการเกิดในราชวงศ์เดิมทีมันก็ไม่ง่ายเลย เจ้าต้องจำเอาไว้ คู่ชีวิตมิใช่ใช้หัวใจเลือก ว่าที่จักรพรรดิองค์ต่อไปต้องเลือกคู่ชีวิตคู่คิดเคียงบ่าเคียงไหล่ได้และนางต้องสามารถสนับสนุนเกื้อหนุนเจ้าได้เท่านั้น"

จ้าวเฉินจ้านมีหรือจะรับฟังเขาค้อมศีรษะลงพร้อมประสานมือกล่าว "อย่างไรหลานก็ยืนยันสองคำ ไม่แต่ง พ่ะย่ะค่ะ!"