ตอนที่ 1 พลาดมหันต์! 1

ต้นรักที่ปลูกและดูแลเอาใจใส่มาตลอดสองปีจนเติบโตเต็มที่ ผลิบานจนถึงเวลาที่ต้องเก็บเกี่ยว คืนนี้สาวพรหมจรรย์ตั้งใจจะมอบความบริสุทธิ์ให้แก่ชายคนรัก อีกไม่กี่เดือนทั้งคู่ก็จะแต่งงานกัน ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างที่ใฝ่ฝัน แต่เนื่องด้วยวันนี้คือวันเกิดของเขา เธอจึงตัดสินใจใช้ตัวเองผูกโบเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่เขาอยากได้มาตลอด

นลินรัตน์ ชาตรี บีบมือที่เย็นเฉียบของตัวเองแน่น เมื่อแท็กซี่เลี้ยวเข้าไปจอดที่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวไม่เป็นส่ำ ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น เพราะได้ยินมาจากเพื่อนสาวทั้งหลายว่าครั้งแรกเจ็บปวดไม่ใช่น้อย ถ้าเจอผู้ชายที่ไม่ใจเย็นนุ่มนวลก็อาจเข็ดหลาบไปอีกนาน แต่เธอเชื่อใจเขา มั่นใจว่าผู้ชายที่รักจะต้องทะนุถนอมเธอดุจแก้วที่ง่ายต่อการแตกร้าวแน่

นลินรัตน์เปิดโทรศัพท์เข้าแอปพลิเคชันไลน์ ทวนดูอีกครั้งว่าชายหนุ่มนัดเธอไว้ที่ชั้นไหนและห้องใด พวงแก้มขาวผ่องแดงเรื่อขึ้นอีก เมื่อเห็นข้อความที่บอกว่าเขาจะรออยู่โดยไม่สวมสิ่งใดติดกายเลยสักชิ้น ประตูห้องไม่ได้ล็อกเอาไว้ด้วย ทันทีที่เธอเปิดเข้าไปทุกอย่างก็จะเริ่มต้นทันที เขาสัญญาว่าจะไม่เปิดไฟสว่างจ้าจนเธอประหม่าแน่นอน

“เอาน่า อย่ากลัวไปเลยเหนือ ตัดสินใจแล้วนี่”

นลินรัตน์ให้กำลังใจตัวเอง สูดลมหายใจลึกแล้วกระชับกระเป๋าสะพายไว้บนไหล่ให้มั่นคงขึ้น จากนั้นก็ก้าวผ่านประตูบานเลื่อนเข้าไปข้างในทันที

พนักงานต้อนรับโค้งศีรษะแล้วผายมือเชิญให้ตรงไปยังเคาน์เตอร์ เมื่อแจ้งชื่อเสียงเรียงนามของคนที่นัดไว้แล้ว เธอก็รีบดิ่งไปที่ลิฟต์ทันที

ในระหว่างที่ยืนคอย นลินรัตน์ก็ยิ้มกับตัวเอง เธอเป็นเพียงลูกแม่ค้าที่บังเอิญพบรักกับทายาทเศรษฐี พ่อแม่เคยเตือนว่าระวังจะกลายเป็นเพียงของเล่นของคนรวย ดังนั้นตลอดสองปีที่ผ่านมา เธอจึงไม่ยอมคล้อยตามปล่อยตัวให้เขาเชยชม มากที่สุดก็เพียงแค่กอดจูบเท่านั้น

กระทั่งชายหนุ่มให้พี่ชายเพียงคนเดียวไปทาบทามสู่ขอเมื่อเดือนก่อน เธอถึงได้กล้าตัดสินใจว่าจะมอบความบริสุทธิ์ให้เขาได้ครอง

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาวรูปร่างโปร่งระหงจึงก้าวเข้าไปข้างใน ใช้นิ้วจิ้มเลือกชั้นที่นัดหมายไว้ หัวใจเต้นรัวไม่หยุดจนต้องหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเรียกสติอีกรอบ วันนี้ก่อนออกมาจากบ้าน นลินรัตน์ใช้เวลาขัดสีฉวีวรรณตัวเองอยู่นานครึ่งค่อนชั่วโมง ตอนนี้กลิ่นกายจึงหอมฟุ้งเตะจมูก... และหวังว่าเขาจะประทับใจ

ทุกฝีก้าวเชื่องช้ากว่าปกติ นลินรัตน์ยื้อเวลาด้วยการเดินให้นานขึ้น ไล่สายตามองเลขห้องไปอย่างใจเย็น จนกระทั่งถึงห้องที่ตอนนี้คงมีร่างแกร่งกำยำรอคอยอยู่

หญิงสาวเม้มปากแน่นในตอนที่ทาบมือลงบนที่จับประตู ลังเลอึดใจหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดเข้าไป แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คุยกันไว้ เขาบอกว่าไม่ได้ล็อกห้อง ทว่าทำไมถึงเปลี่ยนใจ

นลินรัตน์ลังเลระหว่างโทร. เข้าไปกับกดกริ่งหน้าประตู แต่สุดท้ายก็เลือกอย่างหลัง คิดว่าบางทีเขาอาจจะมีเซอร์ไพรส์รออยู่ก็ได้ ถึงได้เปลี่ยนใจกดล็อกประตูเอาไว้

มือเล็กยกขึ้นกดกริ่งสองครั้ง ยืนยิ้มขวยเขินรออยู่นาน ก่อนที่จะหุบยิ้มฉับด้วยความแปลกใจ เพราะชายหนุ่มไม่ยอมเปิดประตูให้ กระนั้นก็ไม่ยอมแพ้ ตัดสินใจกดกริ่งหน้าห้องรัวๆ ไปอีกสองครั้ง

“ใครวะ!” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นเมื่อกระชากประตูเปิดออก สีหน้างัวเงียกับผมเผ้ายุ่งเหยิงทำให้เธอชะงัก

ปกป้อง แดนหทัย ตาสว่างแทบจะในทันทีที่มองเห็นว่าตรงหน้าคือแฟนสาว ดวงตาคมปลาบเบิกโพลง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าคนที่ควรนอนให้เขากกกอดและตักตวงพรหมจรรย์อันหอมหวานอยู่ข้างในห้อง กลับยืนอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้างุนงง หากนลินรัตน์เพิ่งมาถึง แล้วใครกันเล่าที่ครางกระเส่าอยู่กับเขา!

“เหนือ...”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะพี่ป้อง เหมือนตกใจเลยที่เห็นเหนือ” หญิงสาวกดหัวคิ้วชนกัน

“เหนือ... นี่มัน...” ปกป้องใบ้กิน ตกใจจนพูดไม่ออก

“ทำไมคะ? พี่ป้องเป็นอะไร” นลินรัตน์ชักเริ่มสงสัยว่าเหตุใดแฟนหนุ่มถึงได้มีท่าทีอย่างนี้ “ตอบมาสิคะพี่ป้อง พี่ป้องนัดเหนือมาที่นี่ พอเหนือมาถึง พี่ป้องกลับตกใจจนหน้าซีด แบบนี้มันหมายความว่ายังไงคะ หรือว่าพี่ป้องนัดคนอื่นมาชนกับเหนือพอดี”

คนตัวเล็กถามเสียงขุ่น ตั้งท่าจะก้าวเข้าไปในห้อง แต่ชายหนุ่มรีบรั้งไหล่เอาไว้ก่อน

“อย่าเพิ่งเข้าไปเลยเหนือ! เอ่อ... พี่ว่าเหนือกลับบ้านก่อนเถอะนะ เอาไว้พี่จะโทร. หา”

“แบบนี้แสดงว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ”

นลินรัตน์ชาวาบไปทั้งตัว รีบยกมือยันอกกว้างเปลือยเปล่าของปกป้องให้ถอยห่างจากประตู แล้วรีบก้าวเข้าไปข้างในทันที เครื่องปรับอากาศถูกเปิดไว้จนเย็นฉ่ำ ทำเอาคนที่เข้ามาใหม่ถึงกับห่อไหล่ด้วยความเหน็บหนาว ในส่วนของห้องโถงเปิดไฟไว้เป็นแสงสลัว ทำให้มองเห็นว่าทุกอย่างดูปกติดี

สายตาของนลินรัตน์มองผ่านเข้าไปในประตูห้องนอนที่เปิดทิ้งไว้โดยอัตโนมัติ ความมืดมิดทำให้เธอมองอะไรแทบไม่เห็น จึงรีบเดินไปกดปุ่มเปิดไฟภายในห้องให้สว่างไสวขึ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก เมื่อพบว่าบนเตียงของปกป้องมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนเปลือยอยู่

“เหนือ! พี่อธิบายได้นะ!”

คนที่เพิ่งถลันตามเข้ามารีบละล่ำละลักบอก

“พี่ป้องทำแบบนี้กับเหนือได้ยังไง...” นลินรัตน์กำมือแน่น หันมาเผชิญหน้ากับคนรักทั้งน้ำตา

“ฟังพี่ก่อน มันไม่ได้เป็นอย่างที่เหนือเห็นนะ คือ...”

“จะแก้ตัวยังไงคะ! ทั้งถุงยางใช้แล้วที่ทิ้งอยู่บนพื้นข้างเตียง ทั้งผู้หญิงคนนั้นที่เปลือยหมดทั้งตัว!” พูดจบหญิงสาวก็สะบัดฝ่ามือตบหน้าไปเต็มแรง

ปกป้องรับรู้ได้ถึงรสเลือดที่กรุ่นอยู่ในปาก ไม่ได้นึกโกรธเลยสักนิดที่ถูกเธอตบจนหน้าชา หากเขามาเห็นเหตุการณ์แบบนี้บ้างก็คงคิดดีไม่ได้เหมือนกัน

“เหนือ” เขาพยายามจะดึงตัวเข้าไปหา

“ปล่อย! จากวันนี้ไป เราสองคนถือว่าจบกัน!”

นลินรัตน์สะบัดตัวหนี ผลักอกกว้างอย่างแรงจนเขาเซถลาไปกระแทกกับตู้เสื้อผ้า ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

ปกป้องร้องเรียกไว้ แต่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาอยากวิ่งตามออกไปอธิบาย ทว่าไม่อาจทำได้ดั่งใจนึก เพราะตอนนี้มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่รอบเอว ต้องสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน

ปกป้องรีบตามลงไป แต่กลับไม่เห็นนลินรัตน์เลยแม้แต่เงา...

“เหนือ...” ชายหนุ่มพึมพำชื่อนั้นด้วยความกังวล

ตอนนี้นลินรัตน์กำลังเข้าใจผิด ต่อให้อธิบายอย่างไร ภาพที่เห็นก็คงทำให้เธอไม่ยอมเชื่อเขาแน่ๆ อย่างน้อยที่สุดปกป้องก็ควรรอให้นลินรัตน์ใจเย็นลงเสียก่อน

เขาถอนหายใจ ยกมือขึ้นขยุ้มผมด้วยความกลัดกลุ้ม ก่อนตัดสินใจกลับขึ้นไปบนห้องอีกครั้งเพื่อถามให้แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่

ทำไมเธอถึงได้สวมรอยเข้าหาเขาแบบนั้น!