ตอนที่ 1 พลาดมหันต์! 2

ปกป้องกดลิฟท์เลือกชั้นปลายทางด้วยหัวใจที่แสนว้าวุ่น เขาก้าวช้าๆ กลับไปยังห้องพักของตน เดินจากส่วนของห้องโถงล่วงเข้าไปยังห้องนอน ไฟภายในห้องถูกเปิดเอาไว้แล้วด้วยฝีมือของนลินรัตน์ ทำให้เขามองเห็นเรือนร่างและหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราของผู้หญิงแปลกหน้าชัดเจน แต่ความงดงามพวกนั้นไม่ได้ทำให้ปกป้องพอใจเลย

เขากำมือแน่น ขบกรามด้วยความโกรธในตอนที่ยืนมองร่างเปลือยบางซึ่งยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง เธอนอนหลับอุตุด้วยสีหน้าอิ่มเอิบใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของเธอ ทำให้เขาต้องบาดหมางกับว่าที่เจ้าสาวรุนแรงแค่ไหน เขาอยู่ในลู่ทางมาตลอด ไม่เคยนอกใจคนรักเลย

แต่เพราะผู้หญิงแรดร่านคนนี้ที่ทำให้เขาพลาด!

“ตื่น!” เขาตวาดเสียงดังลั่น “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! ลุกขึ้นสิ นี่เธอเป็นใครกันแน่ฮะ!”

ทว่าหญิงสาวยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ทำให้เขาต้องคลานเข่าขึ้นไปและเขย่าร่างเธอ แต่เมื่อยังคงนอนนิ่งเหมือนตาย มือหนาจึงเลื่อนขึ้นไปตบแก้มนวลผ่องขาวซีดแรงๆ เธอนิ่ง ไม่ไหวติง ทำให้เขาหัวใจเต้นรัว พยายามตั้งสติแล้วก้มลงแนบหูลงบนทรวงอกเปลือยเปล่าของเธอ

“แม่งเอ๊ย! นึกว่าโดนเปิดซิงจนตายคาเตียง!”

ปกป้องสบถอย่างฉุนเฉียวระคนโล่งใจ

ชายหนุ่มยังคงเขย่าร่างนั้นต่อ หวังจะปลุกให้ตื่นขึ้นมาคุยกัน แต่ในเมื่อเธอหลับลึกเสียเหลือเกิน เขาจึงก่นด่าอีกยกใหญ่แล้วยอมถอยห่างออกมา

นี่ก็ดึกแล้ว ถ้าเธอไม่ยอมตื่นขึ้นมาให้คำตอบก็ไม่เป็นไร เพราะพรุ่งนี้เช้าเขาจะเค้นความจริงจากปากของเธอเองว่านึกครึ้มใจอะไรถึงได้เอาความบริสุทธิ์มาประเคนให้เขากินฟรีจนถึงที่แบบนี้

ปกป้องกระแทกเท้าเดินออกไปจากห้อง ตั้งใจจะยึดโซฟาข้างนอกแทนเตียงนอน เขาไม่ได้หลับ แน่นอนว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นคงข่มตานอนไม่ได้แน่ ลองพยายามโทรศัพท์ไปหานลินรัตน์จนนับครั้งไม่ถ้วน เธอก็ไม่ยอมรับสาย

หัวใจของปกป้องร้อนรุ่มเหมือนต้องไฟ หากไม่ติดว่านี่คือยามวิกาล เขาคงบุกตามไปจนถึงที่บ้านของเธอแล้ว แต่ก็ต้องห้ามใจไว้ เขาอยากอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังเสียก่อน ไม่ใช่ต้องไปพูดคุยกันต่อหน้าผู้ใหญ่ทางฝั่งเธอให้เกิดความขุ่นใจกัน

“พี่พลาดจริงๆ เหนือ พี่ไม่เคยคิดจะนอกใจเหนือเลย พี่ขอโทษ...” เจ้าของร่างแกร่งเอนตัวนอนราบลงไปบนโซฟาตัวยาว ยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากแล้วพึมพำเบาๆ อีกไม่นานเขาและเธอก็จะควงแขนกันเข้าสู่ประตูวิวาห์แล้ว แม้ทั้งคู่จะต่างกันทั้งฐานะและชาติตระกูล แต่เขาก็ดีใจเสมอที่เธอเลือกรักเขา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ปกป้องก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือนี่อาจจะเป็นความตั้งใจของใครสักคนที่คิดจะทำลายเขา เพราะก่อนที่นลิตรัตน์จะมาคบหากับเขา เธอหักอกนักธุรกิจหนุ่มนามว่าอติเดชจนใจสลาย ต้องบินหนีไปหลบเลียแผลใจที่ต่างประเทศนานหลายเดือน

หรือว่า... คนที่นอนอยู่บนเตียงในห้องจะเป็นนางนกต่อที่ถูกส่งมา หากเป็นแบบนั้นจริงๆ แสดงว่าอติเดชคงรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขาเลยทีเดียว...

ร่างที่ไม่มีอาภรณ์สวมใส่สักชิ้นเริ่มกระสับกระส่ายด้วยความเหน็บหนาว ความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นก่อนนี้มลายหายไปจนสิ้น เธอขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งปรือขึ้นทีละน้อย แล้วรีบปิดลงเมื่อแสงสว่างจากไฟบนเพดานห้องส่องกระทบดวงตาเข้า ต้องใช้เวลาเกือบอึดใจหนึ่งเลยทีเดียวกว่าจะปรับให้คุ้นชินกับความสว่างจ้านั่นได้

สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือเนื้อตัวที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อน เธอไม่ได้สวมอะไรเลย แม้แต่ผ้าห่มก็ยังหล่นไปกองอยู่บนพื้นข้างเตียงนอน หญิงสาวครางแผ่วเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบรัดบนศีรษะ ในตอนที่ขยับตัวลุกขึ้น แต่ความปวดหนึบตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างทำให้เธอชะงักงัน หัวใจกระตุกวาบในตอนที่เริ่มนึกถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป

“นี่มันอะไรกัน ทำไม...”

เสียงแหบโหยพึมพำ รีบสำรวจตัวเองแล้วพบว่ามีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ ‘ตรงนั้น’

“ไม่นะ...” เธอยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ไม่มีเวลาสำหรับสิ่งอื่นใดอีก ไม่แม้แต่จะยอมปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ

ร่างเปลือยเปล่าขาวโพลนรีบประคองตัวเองลงจากเตียง พยายามยืนหยัดให้ได้บนขาที่อ่อนแรงทั้งสองข้าง แล้วคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวม

แม้จะยังตกใจจนจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ ทว่าเธอก็เกือบถอนหายใจออกมา เมื่อเห็นว่าอย่างน้อยคนทำก็ยังสวมถุงยางอนามัย

เธอไม่เห็นกระเป๋าสะพาย ไม่มีแม้กระทั่งโทรศัพท์ ไม่ยอมเสียเวลาตามหามันด้วยซ้ำ รีบก้าวออกมาจากห้องด้วยความกระวนกระวาย แต่เมื่อสายตามองไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา เธอก็ชะงักฝีเท้าลงเพียงแค่นั้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ดูเหมือนเขาคงกำลังหลับสนิทเพราะดูไม่ได้สนใจอะไรเลยกับการที่ถูกเธอจ้องมอง เธอมองเห็นแค่เงา รู้จักเขาเพียงแค่รูปร่างโดยรวมเท่านั้น เพราะตอนนี้ภายในห้องโถงกว้าง มืดมิดเกินกว่าจะรู้ว่าผู้ชายที่ได้ความบริสุทธิ์ของเธอไปคือใคร

และเธอไม่สน ไม่อยากรู้ด้วยว่าเขาคือใคร รู้เพียงอย่างเดียวคือต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เธอยังมีเวลาอีกมากมายให้คร่ำครวญเสียใจ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ที่นี่

เธอก้าวออกไปด้วยความเจ็บปวดที่แทงลึกในอก ปลอบใจตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าสุดท้ายแล้ว เรื่องคืนนี้ต้องถูกฝังลืม เธอจะยืนหยัดได้ใหม่ ก้าวต่อไปโดยไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้

หวังว่าเขาเองก็คงจะลืมมันด้วยเช่นกัน ป่วยการที่จะจดจำความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคืน ทั้งเขาและเธอจะจมจ่อมอยู่กับมันไม่ได้เด็ดขาด

ขอให้เขาและเธออย่าได้พบเจอกันอีกเลย!