บทที่ 2

วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นมา แผลพุพองบนร่างกายข้าก็ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

ข้าตระหนักได้อย่างเลื่อนลอยว่า ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักเย็น แต่เป็นตำหนักบรรทมของจักรพรรดิ

นึกย้อนไปถึงตอนที่เสด็จพ่อยังทรงมีพระชนม์ชีพ พระองค์มักจะทรงอุ้มข้ากับเสด็จพี่รัชทายาทมาอ่านตำราและคัดตัวอักษร ณ ที่แห่งนี้

เสด็จแม่จะทรงยกขนมกุ้ยฮวาที่ทำด้วยพระองค์เองมาให้

ทว่าข้ากลับจำรสชาติของมันไม่ได้เสียแล้วว่าเป็นเช่นไร

“เจ้าตื่นแล้ว”

อูจิ่งเดินเข้ามาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก บีบคางของข้า แล้วกรอกยาบำรุงเลือดชามหนึ่งที่ขมขื่นถึงขีดสุดลงมาในปากของข้า

เรี่ยวแรงของเขามากเสียจนข้าสำลักจนขอบตารื้นแดง

“ฉินซู อย่าใช้สายตาน่าเวทนาเช่นนี้มาจ้องมองข้า”

อูจิ่งหัวเราะเยาะออกมาคราหนึ่ง “ต่อให้มือของเจ้าสะอาดสะอ้าน มิได้แปดเปื้อนเลือดเนื้อของคนในเผ่าข้า แต่ขอแค่เจ้าเกิดในราชวงศ์ เจ้าก็ไม่มีทางบริสุทธิ์อยู่ดี”

ในวันที่แคว้นล่มสลาย เขากวาดล้างสังหารสายเลือดราชวงศ์แคว้นฉินเดิมจนหมดสิ้น

แม้กระทั่งทารกในครรภ์ของข้าที่ก่อตัวเป็นรูปร่างแล้ว ซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของเขา เขาก็ไม่ละเว้น

มีเพียงข้าคนเดียวที่ถูกเก็บเอาไว้

ข้าไม่เข้าใจเลย...นี่คือความรักหรือความแค้นกันแน่?

คงเป็นความแค้นกระมัง

มิฉะนั้นภายหลังเหตุใดถึงได้บังคับให้ข้าแช่อยู่ในสระน้ำเย็นจัดที่ผสมชะมดเชียงตลอดทั้งคืนค่ำ

เขาต้องการให้ข้าสูญเสียความสามารถในการมีบุตรไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ต้องการให้ข้ามีบุตรแก่เขา

เขารังเกียจข้า รังเกียจว่าสายเลือดของข้าสกปรกโสมม

ข้าเช็ดคราบยาที่มุมปาก ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ด้านนอกก็มีเสียงบ่าวรับใช้รายงานข่าวดีดังขึ้น

“ฝ่าบาท! หมอหลวงตรวจพบว่าฮองเฮาทรงพระครรภ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

สีหน้าของอูจิ่งชะงักงันไปวูบหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี “เจ้าพูดจริงหรือ? หว่านเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้วงั้นรึ?”

แววตาของข้าเหม่อลอย มองดูความปีติยินดีที่ได้เป็นพ่อคนเป็นครั้งแรกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

คงเป็นเพราะหนอนกู่เริ่มกลับมากัดกินอีกครั้ง มือของข้าจึงเผลอกุมหน้าอก ตรงนั้น ช่างเจ็บเหลือเกิน

เดิมทีข้าคิดจะรอจนถึงยามพิษกำเริบ แล้วตายอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่ในตำหนักเย็นก็ยังดีเสียกว่า

ทว่าอูจิ่งกลับจงใจให้ข้ามาคอยปรนนิบัติรับใช้เสิ่นหว่านเอ๋อร์ในเวลานี้

เขารู้ดีเหลือเกินว่าจะทรมานข้าอย่างไรจึงจะโหดร้ายทารุณที่สุด

สังหารคนก็แค่ศีรษะตกถึงพื้น แต่เขากลับต้องการให้ข้าเบิกตาทนดูสตรีอื่นให้กำเนิดบุตรแก่เขา

ส่วนบุตรของพวกเรา กลับถูกเขาใช้มือตัวเองกระชากออกจากครรภ์ จนบัดนี้ยังคงฝังอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง เป็นเพียงหลุมศพเดียวดาย แม้แต่ป้ายหลุมศพสักแผ่นก็ยังไม่คู่ควรจะมี

เสิ่นหว่านเอ๋อร์ส่งยิ้มให้ข้าอย่างอ่อนโยน

“น้องหญิงสูงศักดิ์ ฝ่าบาททรงให้เจ้ามาปรนนิบัติข้า แต่ข้าก็คงปล่อยให้เจ้าทำงานหนักจริงๆ มิได้ เช่นนั้นช่วยกวาดกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นอยู่ในลานเรือนด้านหน้าให้สะอาดก็แล้วกัน”

ข้าหยิบไม้กวาดขึ้นมา กวาดสายตามองดอกท้อเต็มลานเรือน

นางกำนัลคนอื่นๆ กลอกตาใส่ข้าอย่างไม่เกรงใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“เป็นแค่องค์หญิงราชวงศ์ก่อน ปล่อยให้อยู่ในตำหนักเย็นตามมีตามเกิดก็ดีถมไปแล้ว ยังดีที่พระนางของพวกเราใจบุญ ถึงกับยังเรียกขานกันฉันพี่น้อง”

“สูงศักดิ์อันใดกัน แท้จริงแล้วยังด้อยกว่าอนุชั้นต่ำเสียอีก ถูกฝ่าบาททรงชิงชังรังเกียจมานานแล้ว หากเป็นข้า คงไม่หน้าด้านมีชีวิตอยู่ต่อหรอก”

ผิวหนังค่อยๆ ขึ้นผื่นแดงจากอาการแพ้

ข้าหอบหายใจถี่กระชั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงของเหลวอุ่นร้อนไหลรินออกจากโพรงจมูก

ข้ายื่นมือไปแตะดู แล้วก็ต้องชะงักงัน

“กรี๊ด!”

เสิ่นหว่านเอ๋อร์เห็นใบหน้าของข้าเต็มไปด้วยคราบเลือด นางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อทันที

หลังจากอูจิ่งได้ข่าวและรุดมาถึง ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงซัดฝ่ามือตบหน้าข้าฉาดใหญ่

แรงมหาศาลนั้นเหวี่ยงร่างของข้าล้มคว่ำลงกับพื้นทันที หอบเอากลีบดอกท้อปลิวว่อน ก่อนที่ข้าจะเริ่มไอออกมา

“ยามนี้หว่านเอ๋อร์ทนได้กลิ่นคาวเลือดมิได้ เจ้าจงใจคิดจะทำร้ายนางใช่หรือไม่?!”

แววตาของเขาเย็นชาดุจคมมีดน้ำแข็ง “เป็นเพราะบุตรของเจ้าตาย เจ้าเลยคิดจะระบายความแค้นใส่ผู้อื่นงั้นรึ? ฉินซู เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าจุดจบของการไม่เชื่อฟังคืออะไร?”

ข้าไหนเลยจะกล้าลืม

ข้าอดกลั้นต่ออาการคันตามผิวหนังและเจ็บลึกถึงขั้วปอด คุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นเพื่อยอมรับผิด

“เป็นความผิดของบ่าวต่ำต้อย เป็นความผิดของบ่าวต่ำต้อยเองเพคะ ขอฝ่าบาททรงโปรดเมตตา...”

“พระศพของเสด็จแม่ถูกท่านเฆี่ยนตีจนสภาพไม่เหลือเค้าเดิม ส่วนสุสานของเสด็จพ่อกับเสด็จพี่รัชทายาทก็ถูกเผาทำลายจนไม่เหลือแม้แต่ซาก ฝ่าบาท ข้าไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

อูจิ่งย่อกายลง พลางเชยคางของข้าขึ้นมา

เขายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เอ่ยขึ้นว่า “ผู้ใดว่าเจ้าไม่เหลืออะไรแล้ว?”

“ที่ภูเขาด้านหลังมิใช่ว่ายังฝังอยู่อีกหนึ่งคนหรอกหรือ?”