บทที่ 1

ในงานเลี้ยงวันประสูติของฮองเฮา อูจิ่งยอมทำลายกฎปล่อยข้าออกจากตำหนักเย็น

ข้าเบ้าตาแดงก่ำมองสตรีบนแท่นสูง นางสวมมงกุฎหงส์ประดับปีกหลากสี อันเป็นของต่างหน้าจากเสด็จแม่

“ทาสต้องอาญาช่างบังอาจนัก! พบฝ่าบาทกับพระนางแล้วยังไม่รีบคุกเข่าถวายบังคมอีก!”

มีคนเตะข้าอย่างแรงจนเข่ากระแทกพื้น หน้าผากแนบติดพื้น ข้าทำความเคารพลงไปอย่างไร้ความรู้สึก

อูจิ่งไม่ยอมให้ข้าลุกขึ้น เขาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ฉินซู เจ้ามาสายไปชั่วครู่ใหญ่ จงใจลบหลู่หว่านเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”

“บ่าวสมควรตาย”

ข้าโขกศีรษะลงไปอีกหนึ่งครั้ง

ไม่ได้แก้ตัวว่าขาของตนไม่สะดวก การเดินจากตำหนักเย็นมายังที่นี่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วยาม

ใบหน้าของอูจิ่งฉายแววเย้ยหยัน “เดี๋ยวนี้เจ้าว่านอนสอนง่ายขึ้นไม่น้อยเลยนี่”

เพราะจุดจบของการไม่เชื่อฟังคราวก่อน คือการถูกเขาจับขังกรงสัตว์ กรีดเลือดออกครึ่งร่างเพื่อให้เดรัจฉานเหล่านั้นดับกระหาย

ยามที่ข้าใกล้ตาย เขากลับสั่งคนไปตามหาสมบัติล้ำค่ามายื้อชีวิตข้าเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด

“น้องหญิงรีบลุกขึ้นเถิด อย่างไรเสียก็เคยเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ เหตุใดถึงได้ทำราวกับตนเป็นบ่าวรับใช้ต่ำต้อยไปเสียแล้วเล่า”

เสิ่นหว่านเอ๋อร์ประคองข้าลุกขึ้นด้วยตนเอง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสนิทสนม ทว่ากลับใช้คำพูดกรีดแทงลงตรงจุดที่เจ็บปวดที่สุดในใจข้า

เมื่อสังเกตเห็นสร้อยข้อมือเขี้ยวหมาป่าที่พันอยู่บนข้อมือข้า ดวงตาของนางก็ฉายแววตื่นตะลึง

นางเอ่ยว่านางชอบสิ่งนี้มาก และอยากได้มันมาเป็นของขวัญวันประสูติ

ข้าปรายตามองอูจิ่ง เขากลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาใด

นี่คือสิ่งที่อูจิ่งมอบให้ข้าในปีนั้น เป็นของล้ำค่าที่สืบทอดกันมาในชนเผ่าของพวกเขา เขี้ยวหมาป่าทุกซี่บนนั้นล้วนเป็นตัวยาชั้นเลิศ อวลด้วยกลิ่นหอมประหลาดที่คงอยู่ยาวนานไม่จางหาย

การสวมใส่เป็นระยะเวลานานมีสรรพคุณช่วยบรรเทาอาการปวดและยืดอายุขัย

ข้าร่างกายอ่อนแอขี้โรค ตอนที่เขามอบสิ่งนี้ให้ข้า เคยบอกว่าหวังให้ข้าสงบสุขและแข็งแรงไปตลอดชีวิต

“ในเมื่อพระนางโปรดปราน บ่าวมีเหตุผลใดที่จะไม่มอบให้เล่า”

ข้าปลดมันออกจากข้อมือ ส่งมอบให้ถึงมือเสิ่นหว่านเอ๋อร์

เมื่อดึงสายตากลับมา ข้าก็ได้ยินเสียงจอกสุราล้มคว่ำดังแว่วมาจากบนแท่นสูง

เสิ่นหว่านเอ๋อร์พลิกสร้อยข้อมือเขี้ยวหมาป่าเล่น พลางแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ

“จริงสิ ข้าจำได้ว่าน้องหญิงเคยได้รับการขนานนามว่า ‘ร่ายรำหนึ่งคราสะเทือนฉางอัน’ มิสู้ฉวยโอกาสนี้ แสดงให้ทุกคนชมสักชุดเล่า?”

ข้าแบกรับสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและจ้องมองเรื่องสนุกในงานเลี้ยงไว้อย่างไร้ความรู้สึก

มีทั้งขุนพลจากเผ่าสัตว์ป่า

และยังมีพวกคนทรยศที่เมื่อครั้งกระนั้นสมคบคิดกันทั้งภายในภายนอก เปิดประตูเมืองแคว้นฉินออกกว้าง

แต่ข้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

น้ำแกงร้อนๆ ที่เพิ่งตักขึ้นมาจากหม้อทองแดงถูกสาดใส่ข้า ลวกจนผิวหนังหลุดลอกไปชั้นหนึ่งในพริบตา

“ยืนบื้อทำอันใดอยู่? เศษซากราชวงศ์เก่าคนหนึ่งแท้ๆ ยังกล้าวางมาดยโสเป็นองค์หญิงอยู่อีก ไว้ชีวิตต่ำๆ ของเจ้าได้ก็นับว่าดีถมไปแล้ว อย่ามาทำตัวไม่รู้สำนึก!”

ข้าราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เขย่งปลายเท้าขึ้น

เปลี่ยนตนเองให้กลายเป็นนางรำที่คอยสร้างความสำราญให้ผู้คน

วัฒนธรรมทุ่งหญ้าเปิดกว้าง พวกคนเถื่อนเหล่านั้นยังรู้สึกว่าไม่พอ พากันส่งเสียงโห่ร้องบังคับให้ข้าถอดเสื้อตัวนอกออก

แววตาของอูจิ่งเย็นชาและลึกล้ำ ทอดมองมาที่ร่างของข้าจากระยะไกล นั่นคือการยินยอมโดยปริยาย

ข้ากัดริมฝีปาก เริ่มต้นแกะสายคาดเอว

เสื้อผ้าติดแน่นกับเนื้อหนัง ถูกฝืนกระชากดึงออกสดๆ จนเลือดเนื้อเหวอะหวะ

หยาดน้ำตาของข้าร่วงหล่นลงมา

จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกรา อูจิ่งเดินเข้ามาหาข้าโดยมีกลิ่นสุราคละคลุ้งเต็มร่าง ปลายนิ้วเย็นเฉียบไล้เบาๆ บนคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งบนใบหน้า ก่อนจะเช็ดหยาดน้ำตาออกไปหนึ่งหยด

แต่น้ำเสียงกลับไร้เยื่อใยถึงเพียงนั้น “ฉินซู เจ้าจงใจแสร้งทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเราหรือ?”

“บ่าว มิกล้า”

ทว่าสิ้นคำพูด โรคเก่าภายในร่างกายก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

ข้ากระอักเลือดต่อหน้าเขา ราวกับว่าอวัยวะภายในทั้งร่างกำลังจะถูกไอทะลักออกมาจนหมดสิ้น

อูจิ่งเบี่ยงตัวหลบด้วยความรังเกียจ แววตาเยาะเย้ยเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

“สภาพอมโรคเช่นนี้ของเจ้า ข้าเห็นมาสิบปีแล้ว ไฉนยังเสแสร้งไม่พออีก?”

ข้าเคยคิดว่าเขารังเกียจสตรีจงหยวน รังเกียจความบอบบางและอ่อนแอของข้า

ทว่าหลายปีมานี้ เขากลับดูแลเอาใจใส่เสิ่นหว่านเอ๋อร์ทุกกระเบียดนิ้ว

เสิ่นหว่านเอ๋อร์เพียงขมวดคิ้วเบาๆ หมอหลวงก็ต้องมาคุกเข่ารอรับคำสั่งอยู่หน้าประตูแล้ว

หนอนกู่เหล่านั้นกัดกินข้า ร่างกายสั่นเทา เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก

ก่อนที่ข้าจะหมดสติไป คล้ายกับมองเห็นความตื่นตระหนกวาบผ่านแววตาของอูจิ่ง

เขากัดฟันพูดว่า “ฉินซู ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายไปอย่างง่ายดาย เจ้าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อไถ่บาป!”

แต่ว่า ข้าไถ่ไม่หมดแล้ว...

อีกสองวัน ข้าต้องตายอย่างแน่นอน