Mag-log inปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
มู่เหยายิ้มไม่หุบ คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเอาใจนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะส่งผลต่อนางเพียงนี้ "หลานชายช่างปากหวานยิ่งนัก เช่นนี้สตรีใดได้พบคงไม่อาจถอนใจได้ ด้วยใบหน้างดงามเช่นนี้ต่อไปคงทำให้สตรีเสียใจอีกหลายคน"จูอี้หลางส่ายหน้า"ข้าไม่คิดหลอกสตรีใด จิตใจของข้าจะมอบให้กับสตรีที่ข้ารักเพียงผู้เดียวเช่นท่านพ่
เมื่ออยู่กันเพียงลำพังจูชางหลางจึงเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าได้พบนางแล้วใช่หรือไม่”จูอี้หลางพยักหน้า“ท่านพ่อ เป็นท่านแม่จริงหรือ”จูชางหลางพยักหน้า“ที่นี่ไกลจากหน้าผาที่แม่เจ้าตกลงมายิ่งนัก พ่อไม่คิดว่านางจะรอดกระทั่งมีคนของหมู่บ้านนายพรานไปพบเข้าระหว่างที่นางลอยไปตามกระแสน้ำ ท่านแม่ของเจ้าลืมทุกเรื่องไปจ
บทที่ 27 ไปตรวจสอบมาความคิดของหลี่จื้อนั้นทำให้บุรุษบางคนขบกรามแน่น จับจ้องสตรีผู้เมามายที่นอนไร้สติอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยโทสะจากนั้นก็พ่นคำเย็นเยียบออกมา“บังอาจ!”ไป๋จิ้งหาน แทบจะอยากดึงกระบี่มาสับร่างบอบบางให้เป็นชิ้น ๆ เขาโกรธจนรู้สึกดวงตาพร่าเลือน ทว่าจู่ ๆ เหยียนซือเหยียนก็ขยับตัวเอ
บทที่ 24 เป็นไปตามแผนอี้ชิงกล่าวแก้ต่างให้ตนเอง“ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น ที่เรือนของท่านยังไม่ได้ซ่อมแซมนั่นเป็นเพราะว่า ไม่อาจหาคนงานได้ในเวลาอันจำกัด อีกทั้งบัดนี้ชายหนุ่มส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารชายแดน ข้าจึงได้ให้พ่อบ้านไป๋เตรียมเรือนอีกหลังให้ท่านพำนักชั่วคราว”เหยียนซือเหยียนเอ่ยสวนทันใด“เ
บทที่ 30 ต้องอยู่กับข้าหลายวันให้หลัง ไป๋จิ้งหานก็ใช้วิธีบีบบังคับพาตัวเหยียนซือเหยียนกลับจวน แม้นางจะพยายามหาทางหลีกเลี่ยงเพียงใด ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของเขาอยู่ดีล้อรถม้ากระทบพื้นหินดังกึกก้อง ม่านหน้าต่างเปิดออกเผยให้เห็นทางเข้าจวนสกุลไป๋ที่นางเพิ่งจากมาไม่กี่วันก่อน บัดนี้กลับต้องหวนคืนมาอีกคร
ร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงตรงหน้านางภายในเรือนไม่มีแสงสว่าง ทว่าดวงตาที่ปรับให้คุ้นชินกับความมืดแล้ว ยังพอจะมองเห็นเสี้ยวหน้าขาวกระจ่างที่สะท้อนอยู่ในความมืดท่าทางของนางดูไม่สบายตัว ส่งเสียง อื้ออึงในลำคอ ริมฝีปากเม้มแน่น คล้ายกับกำลังตกอยู่ในฝันร้าย“ฝันร้ายอีกแล้วหรือ? ไยจึงฝันร้ายบ่อยเช่นนี้ เจ้าเห็นส







![ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)