ตอนที่9

เมื่อมู่อันก้าวออกไป เหลือเพียงทั้งสองคน สายตาคมทอดลงมองนางนิ่งเขามีหลายอย่างที่อยากจะถามนางว่าเหตุใดถึงได้เปลี่ยนไป แต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรได้แต่ยืนมองร่างบางที่บัดนี้มีแต่สายตาเย็นชาให้เขา ทำให้เขารู้ไม่พอใจมาก 

ซูเหมยหลันมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ท่านแม่ทัพ ข้าขอตัว”

นางเอ่ยจบก็ก้าวออกไปทันที

กู้เฉิงเยี่ยนมองร่างบางที่ก้าวจากไปด้วยสายตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะรีบปรับให้เรียบนิ่งดังเดิมอย่างรวดเร็วแล้วก้าวออกไปอย่างมั่นคง 

แม้ทั้งสองจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพียงครู่เดียวแต่ทุกการเคลื่อนไหวนั้นกลับถูกดวงตาคู่สวยของเว่ยฮวาเหยาจับจ้องอย่างชัดเจน 

เมื่อเหล่าคุณหนูต่างชื่นชมดอกเหมยจนพึงพอแล้วต่างก็ก้าวตรงไปยังโต๊ะจัดเลี้ยงในเรือน ฮูหยินกู้และองค์หญิงเก้าก็ก้าวกลับมาในเรือนต้อนรับเช่นกัน เสียงสนทนาดังแผ่ว

ซูเหมยหลันนั่งอยู่โต๊ะในตำแหน่งที่ห่างออกไป มือเรียวยกขึ้นจิบชาอย่างแผ่วเบาพลางทอดมองภาพบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความคึกคักนั้น

“แม่นางซู ข้าขอนั่งด้วยได้หรือไม่”

เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ซูเหมยหลันเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นใบหน้างดงามของเว่ยฮวาเหยานั้น มือเรียวชะงักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“เชิญแม่นาง”

สิ้นคำนางก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา 

เว่ยฮวาเหยานั่งลงเคียงข้างซูเหมยหลัน มือเรียวของนางยกขึ้นรินชาอุ่นก่อนจะยกให้ซูเหมยหลันพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ข้าชื่อเว่ยฮวาเหยา ข้าเองก็เคยได้ยินอยู่บ้างว่าแม่นางซูมากความสามารถ วันนี้ได้พบถือเป็นเกียรติยิ่งนัก”

ซูเหมยหลันยิ้มตอบอย่างสำรวม ดวงตานางทอดมองสตรีตรงหน้า งดงามและสดใสดูแล้วก็เหมาะสมกับกู้เฉิงเยี่ยนยิ่งนัก มือเรียวเล็กยื่นไปรับถ้วยน้ำชาที่อีกฝ่ายส่งมาให้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง มือของเว่ยฮวาเหยากลับคล้ายอ่อนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ถ้วยชาสั่นไหวเล็กน้อย น้ำชาอุ่นในถ้วยพลันหกรินลงมารดหลังมือของูเหมยหลัน

เว่ยฮวาเหยาร้องเบา ๆ อย่างตกใจ รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดทันที พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน 

“ขอโทษ… ขอโทษด้วย!”

น้ำเสียงดูกังวลแต่ดวงตาประกายความเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน แต่เพียงเสี้ยวนาทีนางก็รีบปรับสีหน้าให้ดูใสซื่อดังเดิม 

เสียงนั้นทำให้เหล่าสตรีที่นั่งสนทนากันอยู่ในเรือนต่างหยุดชะงัก หันมามอง เหตุการณ์ตรงหน้าเป็นสายตาเดียวกัน แม้แต่ฮูหยินกู้กับองค์หญิงเก้าที่นั่งอยู่เบื้องบนก็ทอดสายตามายังทางนี้

ซูเหมยหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนางเห็นว่าเว่ยฮวาเหยากำลังเช็ดบริเวณข้อมือของตนอย่างตั้งใจ ใจของนางพลันสะดุ้งวูบ รีบดึงแขนกลับโดยสัญชาตญาณ

ทว่าเว่ยฮวาเหยากลับจับข้อมือนางไว้แน่นมิยอมปล่อยง่าย ๆ ในใจเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ทริคง่าย ๆ ของสตรีโบราณพวกนี้ปิดนางไม่ได้หรอก เมื่อนางเปิดเผยความลับนี้ซูเหมยหลันจะไม่มีวันได้ตำแหน่งภรรยาเอกของกู้เฉิงเยี่ยนเป็นแน่

มือเรียวของเว่ยฮวาเหยาค่อย ๆ เลื่อนผ้าเช็ดหน้าออกจากผิวข้อมือ แล้วเปล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงดังชัดไปทั่วเรือน ราวกับจงใจให้ทุกคนได้ยิน

“แม่นางซู! จุดพรหมจรรย์ท่าน… ข้าขอโทษด้วย ข้าทำจุดพรหมจรรย์ท่านเลือนหายไปเสียแล้ว!”

คำพูดนั้นราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในสระน้ำอันสงบ เสียงฮือฮาและเสียงซุบซิบพลันดังขึ้นทั่วเรือน คำกระซิบกระซาบแผ่วเบาแต่คมกริบดังลอยไปทั่วห้องโถง

ซูเหมยหลันเบิกตากว้าง ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย รีบดึงมือกลับด้วยแรงทั้งหมดที่มี สายตาของผู้คนรอบด้านล้วนจ้องมองมายังนางไม่วางตา

ฮูหยินกู้ที่นั่งอยู่เบื้องบนพลันสีหน้าแปรเปลี่ยน นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงเสียงกระทบไม้ดัง กึก ก้องไปทั่วห้องโถง

สายตาของนางมองตรงมาที่ซูเหมยหลันอย่างเย็นชาแฝงโทสะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“แม่บ้านเจียง!”

“เจ้าค่ะ”

แม่บ้านเจียงรีบก้าวออกมาข้างหน้า ก้มศีรษะรับคำ ก่อนจะเดินตรงไปยังซูเหมยหลันแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณหนู เชิญเจ้าค่ะ”

ซูเหมยหลันเงยหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวตามแม่บ้านเจียงออกไปจากห้องโถง