LOGINตอนที่ 6เตรียมงานเลี้ยง
จวนตระกูลกู้ จวนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย “เร็วเข้า ๆ ยกกระถางดอกไม้นี้ไปวางตรงโน้น!” “ขอรับ” เสียงสั่งการของแม่บ้านเจียงดังก้อง นางอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมนุ่มสีอ่อน แม้จะเป็นเพียงแม่บ้านแต่ก็ติดตามรับใช้มานาน นางจึงได้รับความไว้วางใจจากฮูหยินกู้ และเสื้อผ้าอาภรณ์รวมไปถึงสิ่งของต่าง ๆ นั้นนางก็ได้รับแต่สิ่งดี ๆ ทั้งนั้น นางกวาดสายตามองไปในสวนที่ถูกตกแต่งอย่างงดงาม ตามทางเดินก็สะอาดตา ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ นางเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหมุนกายก้าวเดินไปตามทางเดินในจวนตรงไปยังเรือนใหญ่ นางก้าวเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าฮูหยินกู้ที่กำลังเย็บรองเท้าผ้าสีขาวอยู่ด้านใน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฮูหยิน ด้านนอกเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ฮูหยินกู้ที่กำลังตั้งใจเย็บรองเท้าผ้าสีขาวพลันหยุดชะงักมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแม่บ้านเจียงแล้วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบาง แม่บ้านเจียงทอดสายตามองฮูหยินกู้ที่กำลังตั้งใจเย็บรองเท้าผ้าอยู่นางก็เข้าใจทันที อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เจ้านายของนางคงตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณชาย แม่บ้านเจียงก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อีกไม่กี่ชั่วยามคุณชายใหญ่ก็กลับมาแล้ว เดี๋ยวบ่าวจะไปเตรียมอาหารที่คุณชายชื่นชอบรอนะเจ้าค่ะ” ฮูหยินกู้หยุดมือก่อนจะหันไปเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อืม ดี เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถิด เดี๋ยวเฉิงเอ๋อร์กลับมาจะได้ตั้งรอเขาเลย” “เจ้าค่ะ” แม่บ้านเจียงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลก่อนจะหมุนกายก้าวออกไปจากห้องอย่างนอบน้อม ….. ยามเย็นแสงอัสดงสาดส่องอย่างอ่อนโยน ตลาดในเมืองหลวงเต็มไปด้วยความคึกคัก ผู้คนต่างเดินชมสินค้า และเลือกซื้อสินค้าที่ถูกจัดวางเรียงรายอยู่ข้างข้างทาง เสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงพูดคุยของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ซูเหมยหลันก้าวเดินไปตามทางที่คึกคักไปด้วยผู้คนโดยมีมู่อันคอยเดินตามอยู่อย่างใกล้ชิด นางเดินไปพลางกวาดสายตามองหาสิ่งที่ต้องการเพียงครู่เดียวร่างบางกลับชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของคนผู้หนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ มือใหญ่ของเขารีบคว้าร่างบางของนางที่เซถลาด้วยแรงชนของเขา ซูเหมยหลันถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของบุรุษผู้หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาพอดี ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณหนู! เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” เสียงของมู่อันดังขึ้นทำให้นางรีบขยับกายถอยออกจากบุรุษผู้นั้นทันที “ขอโทษเจ้าค่ะ” “ข้าเองต้องขอโทษแม่นางด้วยที่ไม่ระวัง” เสียงของเขาอ่อนโยนยิ่งนัก ทำให้ซูเหมยหลันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองดูบุรุษตรงหน้า ใบหน้าเขานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ต่างจากกู้เฉิงเยี่ยนที่เต็มไปด้วยความเย็นชาราวฟ้ากับเหว ซูเหมยหลันยิ้มบางก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” เอ่ยจบนางก็ก้าวออกจากเขาไปทันที มู่อันชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะรีบก้าวเดินตามคุณหนูของนางไปอย่างรีบเร่ง นางก้าวไปใกล้คุณหนูของตนก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง “คุณหนู ท่านเห็นหรือไม่เจ้าคะ” “เห็นอะไร” ซูเหมยหลันที่กำลังก้าวเดินเอ่ยขึ้นพลันสายตายังคงทอดมองแผงขายของที่วางอยู่ข้างทางอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก “เมื่อกี้ไงเจ้าค่ะ คุณชายเว่ยเขามองท่านราวต้องมนต์” มู่อันเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเขินอายแล้วมองไปยังคุณหนูของตนที่ยังคงไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา นางจึงเอ่ยเสริม “คุณชายเว่ย บุตรชายกั๋วกงเจ้าค่ะ ปีนี้เขาสอบได้จอหงวนอันดับหนึ่งเลยเจ้าค่ะ อานาคตไกลแน่นอน” ซูเหมยหลันไม่ได้เอ่ยตอบเพียงหยุดยืนอยู่หน้าแผงขายส้มแล้วทอดสายตามองผลส้มที่วางเรียงอยู่นั้น มือเรียวยื่นไปแตะผิวส้มนั้นเบา ๆ ก่อนจะหยิบขึ้นมามองอย่างพิจารณา แต่มู่อันยังคงเอ่ยขึ้นต่ออย่างสนใจ “ก่อนหน้านี้เขามีข่าวลือว่าเป็นบุรุษเสเพล แต่ต่อมาได้ยินว่าพี่สาวที่สติไม่ดีของเขากลับหายเป็นปกติ แถมยังฉลาดหลักแหลมอีกด้วยนะเจ้าค่ะ ข้ายังเคยได้ยินมาว่าคนที่ช่วยสั่งสอนเขาก็คือพี่สาวของเจ้าเจ้าค่ะ” มู่อันหยุดพูดก่อนจะหันซ้ายขวาเล็กน้อยแล้วก้าวไปใกล้คุณหนูของนางก่อนจะเอ่ยต่อ “ท่านว่าน่าเหลือเชื่อหรือไม่ คนสติไม่ดีตอนแรกที่ว่าไม่มีทางรักษาได้ แต่ต่อมากลับหายเป็นปกติแถมยังฉลาดเกินมนุษย์อีก ได้ข่าวว่านางเขียนเข้าเฝ้าฝ่าบาทและฮ่องเฮาเล่นผีผาด้วยบทเพลงแปลก ๆ ที่ไพเราะมาก ฝ่าบาทเลยประทานรางวัลให้ตั้งมากมาย” “พอแล้ว” เสียงของซูเหมยหลันดังขึ้นขัดจังหวะอย่างเรียบ ๆ จึงทำให้มู่อันหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปรับตระกร้าส้มจากมือของคุณหนูอย่างนอบน้อม ซูเหมยหลันถอนหายใจแผ่ว เล่นดนตรีแปลก ๆ หรือ ชาติที่แล้วนางนั้นไปยังค่ายทหารชายแดน นางก็เพราะได้ยินเสียงเพลงแปลกหูแต่กลับไพเราะนัก นางก้าวตามไปด้วยความไม่เข้าใจ จึงได้เห็นภาพ กู้เฉิงเยี่ยนผู้เป็นสามีของนางนั้นนั่งอยู่เคียงข้างสตรีผู้หนึ่ง สตรีผู้นั้นนั่งเล่นผีผาอยู่ แต่การเล่นของนางกลับแปลกมาก เพลงที่เล่นก็แปลกยิ่งนัก เว่ยเทียนอันยังคงยืนมองแผ่นหลังของซูเหมยหลันด้วยแววตาเป็นประกายบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่เคียงข้างเมื่อเห็นสายตาของคุณชายของตนเขาก็พอจะเข้าใจเอ่ยขึ้น “คุณชายท่านสนใจ แม่คุณหนูซูหรือขอรับ” “คุณหนูซู?” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ สายตายังคงทอดมองร่างบางที่กำลังก้าวเดินอย่างสง่างามอยู่ท่ามกลางฝูงชน “เสี่ยวอัน” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้เว่ยเทียนอันหันไปหาเมื่อเขาเห็นพี่สาวของตนเองก็ยิ้มบางแล้วเอ่ยขึ้น “พี่หญิง” เว่ยฮวาเหยายิ้มบางอย่างรู้ทัน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงร่าเริง “หน้าแดงเชียว เจอสตรีที่ถูกใจหรือ” เว่ยเทียนอันยิ้มเขินช่างสมกับเป็นพี่สาวของเขาจริง ๆ รู้ทันเขาไปหมด “สตรีตระกูลใดเล่า” “คุณหนูซู จวนตระกูลกู้ขอรับคุณหนู” เสียงของบ่รับใชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน เว่ยฮวาเหยาพลันหยุดคิดครู่หนึ่ง “คุณหนูซู หรือว่าซูเหมยหลันหรือ” เว่ยเทียนอันพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มบางแววตาเป็นประกายมองพี่สาวของตน เว่ยฮวาเหยายกยิ้มก่อนจะพลันหันไปมองผ่านผู้คนที่กำลังเดินสวนกันอย่างคึกคัก ซูเหมยหลันนางเอกของเรื่องสินะ ใช่สิหากจำไม่ผิดวันนี้ก็คือวันที่กู้เฉิงเยี่ยนแม่ทัพใหญ่แห่งต้าหลี่กลับมาเมืองหลวงแล้วสินะตอนที่ 41 น้องหนิงอัน ก้อนแป้งจอมพลังเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว น้องหนิงอันอายุครบหกขวบ ผิวขาวผ่องราวหิมะ แก้มป่องราวซาลาเปาสองลูก ปากแดงเหมือนลูกเชอร์รี่ ดวงตากลมโตสดใส ร่างกลม ๆ ราวก้อนแป้ง อ้วนท้วนสมบูรณ์เกินเด็กในวัยเดียวกัน นางรักการกินที่สุด ท้องกลม ๆ ของนางยื่นออกมาอย่างน่าเอ็นดูวันนี้มีงานเลี้ยงในวัง ฮองเฮาเป็นผู้จัดงานเลี้ยง ในงานเลี้ยงคึกครื้นเต็มไปด้วยอาหารและของอร่อยมากมาย“ท่านย่าพาอันอันไปด้วยนะ อันอันอยากไป”เด็กน้อยในชุดสีแดงอ้วนกลม ดวงตาใส ๆ ของนางยามออดอ้อนไม่มีผู้ใดทนใจร้ายกับนางได้เลย ต้องใจอ่อนทุกทีฮูหยินผู้เฒ่ากู้ย่อกายลงมองหลานสาวที่วิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าใสซื่อ สีหน้าใสซื่อไร้เดียงสานั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจริง นางอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูมือเหยี่ยวย่นยกขึ้นลูกศีรษะของน้องหนิงอันอย่างเอ็นดู ดวงตาเต็มไปด้วยความรักความห่วงใย“ได้สิ อันอันน้อยของย่า”น้องหนิงอันยิ้มกว้าง ฟันขาวเรียงอย่างงดงาม พ่วงแก้มอวบนวลจนน่าหยิก ดวงตากลมใสระยิบระยับน่าเอ็นดูยิ่งนักฮูหยินผู้เฒ่ากู้ยื่นมือไปจับมือขาวอวบของน้องหนิงอันอย่างอ่อนโยน ผิวน้องหนิงอันนุ่มนิ่มจนคนจับต้องเบามื
ตอนที่40กลับเมืองหลวง(ตอนพิเศษ)เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว น้องหนิงอันอายุได้สามเดือนซูเหมยหลันตัดใจกลับเมืองหลวงไปใช้ชีวิตในจวนตระกูลกู้ เมื่อเดินทางไปถึงจวนใหญ่ในเมืองหลวง กู้เฉิงเยี่ยนก็พาซูเหมยหลันและน้องหนิงอันไปไหว้ป้ายบรรพชนของตระกูลกู้ และจัดงานแต่งใหม่อีกครั้งอย่างยิ่งใหญ่ประกาศให้ผู้คนภายนอกได้รับรู้ว่าแม่ทัพใหญ่กู้เฉิงเยี่ยนแต่งภรรยาเอกของเขาคือ ซูเหมยหลัน และน้องหนิงอันคือบุตรสาวคนโตทายาทของตระกูลกู้ คุณหนูใหญ่หลังจากชายแดนสงบสุขบ้านเมืองสงบสุข กู้เฉิงเยี่ยนได้มีเวลาอยู่กับซูเหมยหลันและหนิงอันอย่างเต็มที่เวลาร่วงเลยมาถึงเทศกาลปีใหม่โคมลอยติดเต็มจวนตระกูลกู้ช่างดูงดงามยิ่งนักซูเหมยหลันนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง หยิบพู่กันขึ้นมาวาดคิ้วอย่างตั้งใจ แม้จะอยู่ด้วยกันทุกวันแต่ในยามที่ต้องรอเขากลับจากวังเช่นนี้นางก็รู้สึกรอคอยเช่นกัน ดวงตายังคงทอดมองออกไปด้านนอกที่เริ่มมืดสลัวลงในทุกขณะ กู้เฉิงเยี่ยนสัญญากับนางแล้วว่าจะพานางและน้องหนิงอันไปเดินชมโคมไฟในเทศกาลปีใหม่ แต่นี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วยังไม่เห็นเงาของเขาปรากฏเลย ซูเหมยหลันถอยหายใจแผ่วเบา มือยังคงหยิบแป้งมาเติมบนใบหน้าอย่างตั
ซูเหมยหลันอุ้มหนิงอันน้อยไว้ในอ้อมอก กู้เฉิงเยี่ยนโอบกอดร่างบางของซูเหมยหลันไว้ในอ้อมแขนของเขา แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข จากนี้พวกนางแม่ลูกคือโลกทั้งใบของกู้เฉิงเยี่ยน เขาจะทะนุถนอมพวกนางอย่างดีหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วฮูหยินกู้เรียกกู้เฉิงเยี่ยนมาคุยถึงเรื่องแต่งงานของทั้งสองคน อย่างไรก็ต้องจัดงานแต่ง น้องหนิงอันจะได้เข้ามาอยู่ในตระกูลกู้และรับมรดกของนางอย่างถูกต้องกู้เฉิงเยี่ยนเองเห็นด้วยกับการแต่งงานนี้ เขาอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ภรรยาของเขาลูกของเขานั้นล้ำค่ามากอยากจะประกาศให้คนนอกได้รู้ ซูเหมยหลันนั้นในหัวใจนางยังลังเลอยู่เล็กน้อยแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา กู้เฉิงเยี่ยนได้แสดงให้นางเห็นแล้วว่าเขารักนางจริง ๆ และจากคนเย็นชาพูดจาร้าย ๆ ในวันนั้น เขาก็พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนี้นางเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธเขาอีก ซูเหมยหลันตอบตกลงด้วยใบหน้าเขินอาย ชีวิตนี้นางตัดสินใจแล้วว่าหัวใจยังต้องการเขาอยู่ กู้เฉิงเยี่ยนดีใจจนโอบกอดนางไว้แน่นพร่ำบอกรักนางอย่างจริงใจ เขารู้แล้วว่ารักนางแค่ไหน เขารักนางมาก มากจริง ๆ ชีวิตนี้เขาจะรักนางเพียงคนเดียว และจะไม่ทำให้นางต้องเสียใจอี
ตอนที่ 38คลอดลูก (ตอนพิเศษ)เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซูเหมยหลันที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในห้องพลันปวดท้องขึ้นมา “มู่อัน! มู่อัน!”เสียงเรียกของซูเหมยหลันสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด มู่อันรีบวิ่งเข้ามาในห้อง“ข้าปวดท้อง เหมือนกำลังจะคลอดแล้ว”น้ำเสียงของซูเหมยหลันดูอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ มู่อันเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบเรียกสติคืนกลับมาแล้ววิ่งออกไปด้านนอกตะโกนอย่างร้อนรน“ไปตามหมอเร็ว! คุณหนูจะคลอดแล้ว!”เสียงนั้นทำให้คนทั้งจวนตระกูลซูวุ่นวายกันยกใหญ่ กู้เฉิงเยี่ยนเมื่อรู้ว่าซูเหมยหลันกำลังจะคลอด เขารู้สึกตื่นเต้นจนทำตัวไปถูก เขากำลังจะได้เห็นหน้าลูกแล้วทันใดนั้นในใจก็เกิดความประหม่าขึ้นมาลูกจะชอบเขาหรือไม่? เขาจะอุ้มลูกอย่างไรล่ะเขาเองยังไม่เคยอุ้มเด็ก ในใจคิดไปต่าง ๆ นานา รีบเร่งฝีเท้ามายังห้องของซูเหมยหลันอย่างร้อนรนแต่เขาต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นถังใส่เลือดมากมายที่บ่าวรับใช้อุ้มออกมา ด้านในยังเต็มไปด้วยเสียงร้องอย่างทรมานของซูเหมยหลัน หัวใจเขารู้สึกปวดร้าวขึ้นมาทันทีความเป็นห่วงนางแล่นขึ้นมาจนไม่อาจอยู่นิ่งได้รีบวิ่งหมายจะเข้าไปด้านในแต่กลับถูกมารดาของเขารั้งไว้ “ท่านแม่ ข้าเป็นห่วงน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท้องของซูเหมยหลันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ นางเคยชินกับการมีกู้เฉิงเยี่ยนอยู่ในสายตาแล้ว ตอนนี้นางกับเขากำลังเริ่มสร้างความรักครั้งใหม่ขึ้นมา ความรักที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เชื่อใจ เพียงไม่นานฮูหยินกู้ที่ใช้เวลาเดินทางมาเกือบเดือนก็เดินทางมาถึงซูโจว ซูโจวเป็นเมืองเล็ก ๆ ผู้คนมีไม่มาก การกลับมาของซูเหมยหลันคนก็รู้กันไปทั่ว ฮูหยินกู้เข้ามาในโรงน้ำชาเพื่อจิบชาก่อนจะตรงไปจวนตระกูลซู นางยังไม่ทันนั่งได้ยินชาวบ้านแถวนั้นนินทา ซูเหมยหลันที่ตั้งครรภ์โดยที่ไม่มีพ่อ บางคนก็เอ่ยว่าน่าสงสารบางคนสมน้ำหน้า และด่าทอบางคนเหน็บแหนมไม่ไว้หน้าฮูหยินกู้ทนฟังไม่ได้รีบออกจากโรงน้ำชาแล้วตรงไปยังตระกูลซู แม้ตระกูลซูจะใหญ่อยู่บ้างแต่ก็ไม่อาจเทียบกับจวนตระกูลกู้ในเมืองหลวงได้เลย“ท่านแม่”กู้เฉิงเยี่ยนที่ยืนรออยู่รีบก้าวมาหาฮูหยินกู้ด้านหลังเขาคือซูเหมยหลันที่กำลังอุ้มท้องที่นูนออกมามากแล้ว เมื่อฮูหยินกู้มองนางแล้วก็รู้สึกผิดในใจที่เคยคิดจะให้นางแต่งออกไปก่อนบุตรชายกลับ โชคดีที่นางหนีออกไปไม่เช่นนั้นลูกของตระกูลกู้คงต้องเรียกผู้อื่นว่าพ่อสีหน้าของกู้เฉิงเยี่ยนเรียบเฉยราวกับไม่เคยรู้เรื่
จนคนมองอย่างกู้เฉิงเยี่ยนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขาไม่รีรอรีบวางถ้วยยาลงข้างเตียงแล้วโน้มกายไปรัดตัวนางไว้แน่นซูเหมยหลันชะงัก ดวงตากลมใสเบิกโต นางไม่คิดเลยว่าคนที่เย็นชาเยือกเย็นอย่างเขาจะกลายเป็นคนชอบฉวยโอกาสตั้งแต่เมื่อไหร่ นางพยายามดิ้นกายให้หลุดจากอ้อมแขนเขา“โอ้ย ข้าเจ็บเกินไปแล้ว เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ได้หรือไม่”เสียงของกู้เฉิงเยี่ยนแสดงถึงความเจ็บอย่างน่าสงสาร ซูเหมยหลันชะงักงัน นางพยักหน้ารับแล้วซบลงบนอกของเขานิ่ง ๆ กลัวว่าจะถูกแผลของเขาอีก กู้เฉิงเยี่ยนเป็นแม่ทัพใหญ่นำทัพเขามักจะเป็นคนอยู่แนวหน้าเสมอ บาดแผลเต็มตัว “เหมยหลัน พี่รักเจ้า รักมาก รักเจ้าคนเดียว เจ้าอย่าทิ้งพี่ไปอีกเลยนะ ให้เราสามคนอยู่ด้วยกันเถิด”ซูเหมยหลันนิ่งเงียบ นางรู้ดีว่ายังคงมีใจให้เขาอยู่บ้างแต่ก็กลัว กลัวว่าจะซ้ำรอยเก่าอีก ชีวิตที่ต้องอยู่อย่างเดียวดายช่างทุกข์เกินไป เมื่อเห็นว่านางยังนิ่งเงียบไม่ยอมเอ่ยคำใด เขารู้ดีว่าตัวเองทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน คำพูดร้าย ๆ ของเขาคงทำให้นางรู้สึกเจ็บปวด เขาไม่อยากบังคับนางอีกแล้ว ขอแค่นางยังให้เขาอยู่ข้าง ๆ ยังคงพูดคุยกับเขาอยู่ก็พอแล้วกู้เฉิงเยี่ยนคลายมือออกจากร่
เมื่อมู่อันก้าวออกไป เหลือเพียงทั้งสองคน สายตาคมทอดลงมองนางนิ่งเขามีหลายอย่างที่อยากจะถามนางว่าเหตุใดถึงได้เปลี่ยนไป แต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรได้แต่ยืนมองร่างบางที่บัดนี้มีแต่สายตาเย็นชาให้เขา ทำให้เขารู้ไม่พอใจมาก ซูเหมยหลันมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ“ท่านแม่ทัพ ข้าขอตัว”นางเอ่
ตอนที่ 8งานเลี้ยงจวนตระกูลกู้ต้นวสันต์มาเยือน เมฆบางลอยเหนือยอดไม้ในจวนตระกูลกู้ กลิ่นดอกเหมยและดอกท้อผลิบานอบอวลไปทั่วสวน ส่วนในศาลาริมสระถูกประดับด้วยผ้าแพรสีอ่อน โต๊ะเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เครื่องลายครามชั้นดีวางเรียงงามตา ทุกสิ่งดูรื่นรมย์ดุจงานชมบุปผาธรรมดาทว่าใต้ความงามนั้น คือเจตนาที่มิ
ตอนที่ 7ไม่สนใจ แสงอัสดงสาดส่องลงมาในเมืองหลวงที่คึกคักไปตัวผู้คนที่กำลังเดินผ่านกันอยู่บนถนนอย่างครึกครื้นเสียงม้าร้องดังก้อง กู้เฉิงเยี่ยนในอาภรณ์สีดำควบม้าเข้ามาด้านหลังเขามีองครักษ์ประจำกายอยู่สองนายควบม้าตามมาอยู่ไม่ห่างเมื่อได้ยินเสียงม้ากระทืบเท้าผู้คนต่างหลบทางอย่างรวดเร็ว ทว่าทันใดนั้นเ
หลังจากฮูหยินกู้เห็นทั้งสองร่วมห้องกันนางก็โกรธมากให้กู้เฉิงเยี่ยนรับนางเป็นอนุภรรยาของเขา แต่กู้เฉิงเยี่ยนกลับไม่ยอม จะรับนางเป็นภรรยาเอกของเขาให้ได้ ทำให้ฮูหยินกู้โกรธจนหมดสติไปในตอนนั้น นางรู้สึกหวานชื่นมากเพราะ เขาที่มักจะยินยอมผู้เป็นมารดาเสมอ กลับยอมโต้แย้งเรื่องนี้ นางกลับหลงคิดไปว่าเขานั้น







