3 ต่อต้าน

“โอ๊ย! นี่เจ้า” หานเถิงซีรีบผละริมฝีปากออกทันที ก่อนจะถลึงตาใส่พระชายาเพียงแต่ในนาม ถางเมิ่งหรูไหวพริบดีรีบย่อตัวลง หลีกหนีจวิ้นอ๋องได้สำเร็จ แล้ววิ่งออกจากห้องทรงพระอักษรไปไม่รีรอ

            ขันทีและนางกำนัลต่างตกใจจนทำสีหน้าไม่ถูก เพราะปกติท่านอ๋องกับพระชายาไม่เคยใกล้ชิดกันมาก่อนเลย ครั้งนี้เป็นครั้งแรกและดูเหมือนกับว่าจะมีอะไรในกอไผ่

            ร่างบางในชุดผ้าไหมสีขาวงดงามวิ่งหนีไปตามทางเดิน ส่วนพวกนางกำนัลก็รีบเดินตามไปทันที แต่ก็ตามพระชายาไม่ทัน

            “พระชายาทรงสำรวมด้วยเพคะ” เพราะว่ากฎในจวนจวิ้นอ๋องนั้นมีมากนัก แต่ว่ายามนี้ถางเมิ่งหรูไม่สนใจกฎพวกนั้นอีกแล้ว

             “คนนิสัยเสีย!” ถางเมิ่งหรูวิ่งไปพลางใช้หลังมือเรียวสวยเช็ดริมฝีปากไปด้วย กระทั่งวิ่งมาจนถึงท้ายจวนซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของนางจึงหยุดมองหน้าทางเข้าด้วยสายตาเหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่ง ภาพความทรงจำไหลย้อนเข้ามานับไม่ถ้วน

            “ข้ากลับมาเกิดใหม่อีกครั้งแล้วสินะ ใช่หรือไม่” ถางเมิ่งหรูมั่นใจว่าตนเองมาเกิดใหม่อีกครั้ง หรือถ้าเป็นผู้อื่นอาจจะเรียกว่าย้อนเวลากลับมาก็ได้ ทว่านางไม่คิดเช่นนั้น เพราะว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มเปลี่ยนไปไม่เหมือนเมื่อก่อน แม้ว่าทุกคนจะยังมีชีวิตอยู่เหมือนชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยนก็ตาม

            “พระชายาเหตุใดริมฝีปากถึงได้บวมเช่นนั้นเพคะ” ซ่งเอ๋อเพิ่งจะเคี่ยวน้ำแกงเสร็จ จึงเดินยกถาดออกมาเจอพระชายาที่ไม่ยอมเดินเข้ามาในตำหนักพอดี

            ถางเมิ่งหรูจึงละสายตาจากป้ายหน้าตำหนักที่เขียนคำว่า อันจิ้ง安静[1]ฮุ่ยอี้ 慧义[2]แปลตรงตัวว่า เงียบสงบ มีคุณธรรมและมีปัญญา’ ที่แท้ชื่อตำหนักของนางก็เปรียบเสมือนคำที่ใช้บอกตรงตัวว่า จงอาศัยอยู่ในจวนจวิ้นอ๋องด้วยความสงบเสงี่ยมเจียมตัว แต่ต้องมีสติปัญญารวมทั้งคุณธรรมจรรยาบรรณของสตรีในห้องหอ

            “ข้านี่โง่เขลามานานเสียจริง เพิ่งจะเข้าใจทุกอย่างในตอนนี้เอง” เมื่อถางเมิ่งหรูคิดได้ดังนั้นก็รีบก้าวเท้าเข้าไปในตำหนัก ซ่งเอ๋อเห็นพระชายาอารมณ์ไม่ดีจึงไม่ถามเซ้าซี้ ทำเพียงยกถาดน้ำแกงเดินตามหลังไป

            ณ ห้องปีกซ้ายของตำหนักท้ายจวน ร่างบางนั่งซดน้ำแกงไปด้วยพลางคิดแผนการว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ถ้านางใช้เรื่องที่ไม่มีทายาทต่อรองกับจวิ้นอ๋องในการหย่า จะสามารถหย่าได้อย่างราบรื่นหรือไม่

            “ระวังร้อนนะเพคะ” นางกำนัลข้างกายเป็นกังวล เมื่อเห็นว่าพระชายาดูใจลอยตั้งแต่กลับมาจากตำหนักใหญ่

            “เจ้าว่าข้าขอท่านอ๋องหย่าดีหรือไม่” เพราะไม่รู้ว่าจะปรึกษาใครจึงหันไปถามนางกำนัลข้างกาย ซ่งเอ๋อได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้าตกใจรีบหันมองไปรอบตัวทันที เพราะเกรงว่าจะมีคนมาได้ยินคำพูดประโยคเมื่อสักครู่นี้ของพระชายา

            “ไม่ดีเพคะ พระชายาจะหย่ากับท่านอ๋องทำไมกัน อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วนะเพคะ” ซ่งเอ๋อรู้ว่าครอบครัวของพระชายานั้นถูกสั่งประหารทั้งหมด หรือพูดกันง่าย ๆ ก็คือพระชายาไม่มีที่ให้พึ่งพาแล้ว ถ้าหากต้องหย่ากับท่านอ๋องขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่บ้านให้กลับ อย่าพูดถึงตระกูลถางสายรองเลย ทุกคนต่างกระจัดกระจายไปคนละทิศละทางหลายปียากต่อการติดต่อ

            ถางเมิ่งหรูเห็นสีหน้าซ่งเอ๋อก็เข้าใจว่าเหตุใดถึงพูดเช่นนั้น ตัวนางไร้ญาติขาดมิตรและไร้ที่พึ่งพาจริง ๆ ที่จวิ้นอ๋องอภิเษกสมรสกับนางก็เพราะต้องการแก้แค้นตระกูลถางที่ทำผิดต่อพระองค์ นางอยู่ที่นี่ในฐานะนักโทษคนหนึ่งด้วยซ้ำ “นั่นสิ...ข้าเลือกอะไรไม่ได้”

            ซ่งเอ๋อเห็นสีหน้าพระชายาเศร้าสลดไปก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจ จึงไปยกผีผาตัวโปรดออกมา หวังให้ถางเมิ่งหรูเล่นดนตรีผ่อนคลายอารมณ์

            “เจ้าช่างรู้ใจข้าเสียจริง...” ยังคงเป็นนางกำนัลผู้นี้ที่อยู่เคียงข้างนางตลอด เมื่อนึกถึงความฝันที่เหมือนจริงแล้วก็เกิดความเศร้าโศกกัดกินหัวใจ ชาติก่อนนางมีลูกที่น่ารักและยังเป็นเพียงทารกน้อยเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วยาม ชีวิตพวกนางแม่ลูกช่างอาภัพเสียจริง

ร่างบางยกผีผาไปดีดเล่นข้างหน้าต่าง ทำนองไพเราะเสนาะหูทว่ากลับสะท้อนใจคนฟังยิ่งนัก ถางเมิ่งหรูให้สัญญากับตนเองว่าชาตินี้นางจะไม่มีลูกเด็ดขาด ถ้ายังดูแลตัวเองไม่ได้ เพราะฝังใจกับการสูญเสียในชาติก่อน ความรู้สึกหวาดกลัวจึงส่งผลถึงชาตินี้ด้วย

               

               

[1] อ่านว่า อันจิ้ง แปลว่า เงียบสงบ

[2] อ่านว่า ฮุ่ยอี้ แปลว่า มีคุณธรรมและปัญญา