4 สงสัย

                ณ ตำหนักใหญ่ จวิ้นอ๋องอารมณ์ไม่ดีที่ถูกพระชายาต่อต้านและยังฝากรอยแผลไว้ที่ริมฝีปาก ทำให้ต้องหงุดหงิดใจเล่น ขันทีข้างกายรีบเข้ามาปลอบพระทัย

            “ถ้าท่านอ๋องไม่พอพระทัย จะให้กระหม่อมเรียกพระชายามาลงโทษดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ตามปกติแล้วคนในจวนจวิ้นอ๋องมักไม่ค่อยให้เกียรติพระชายาสกุลถางนัก เพราะว่าท่านอ๋องไม่โปรดปรานนาง ทุกครั้งที่เรียกหาก็เพื่อระบายโทสะหรือระบายอารมณ์ก็เท่านั้น

            สายตาคมตวัดมองหน้าขันทีที่พูดมาก “หุบปาก!” หานเถิงซีไม่ชอบถางเมิ่งหรูก็จริง แต่ว่าเขารังแกนางได้เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ผู้อื่นไม่มีสิทธิ์

            “ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรู้ตัวแล้วว่าพูดมากไปจึงรีบหุบปากเงียบ

            ไม่นานองค์ชายเจ็ดก็เสด็จมาเยือนที่จวนจวิ้นอ๋อง

            “เจ้าเป็นอะไร เหตุใดสีหน้าถึงบึ้งตึงเช่นนั้น” องค์ชายเจ็ดหรือก็คือหานหลินเอ่ยถามขึ้น เขากับจวิ้นอ๋องเป็นพระญาติที่สนิทชิดเชื้อกันมากที่สุดในบรรดาเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด ทุกวันในช่วงเที่ยงมักมาเสวยพระกระยาหารเที่ยงและเดินหมากสักสองสามกระดานเพื่อแก้เบื่อ บางวันก็อยู่จนถึงมื้อเย็นร่ำสุราต่อจนดึกดื่น หากพูดกันง่าย ๆ แคว้นเฉินมีงานน้อยจนเกินไป บ้านเมืองอยู่ในยุคสงบสุขรุ่งเรืองไม่ค่อยมีเรื่องให้ต้องแก้ไขปัญหานัก ส่วนใหญ่งานพวกนี้จะเป็นหน้าที่พวกขุนนางขั้นหนึ่งรับไปดูแลแก้ไขปัญหาช่วยเหลือจักรพรรดิ เลยเป็นสาเหตุให้จักรพรรดินีจัดงานเลี้ยงรับรองในวังบ่อยครั้ง และแขกกิตติมศักดิ์ก็ไม่พ้นพวกราชวงศ์

            “เจ้าไม่มีที่ให้ไปหรืออย่างไร” หานเถิงซีทักทายองค์ชายเจ็ดด้วยถ้อยคำประชดประชัน หานหลินยิ้มกว้างสีหน้าไม่มีสลด

            “อะไรกัน ถึงเจ้าจะอภิเษกสมรสแล้วแต่ก็เหมือนยังไม่ได้อภิเษกสมรสนั่นแหละ เจ้าก็ว่างเหมือนข้า หากข้าไม่มา เจ้าจะเหงาเอาได้นะ”

            “หึ...” หานเถิงซีอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ทว่าก็เพียงแวบหนึ่งเท่านั้น เมื่อถูกองค์ชายเจ็ดที่ตาดีทักขึ้นว่า

            “เจ้าไปปากดีให้ใครกัดมาหรือ เหตุใดปากถึงได้แตกเช่นนั้นเล่า” หานหลินพูดล้อเล่นไม่ได้คิดจริงจัง แต่กลับจี้ใจดำคนถูกถามมากที่สุด

            “ข้าไม่ระวังจึงกัดปากตนเอง เจ้ามีปัญหาหรือ” สายตาคมจ้องเขม็งดูมีพิรุธอย่างมาก หานหลินยิ้มเจื่อนพลางหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วกวักมือให้ขันทีไปนำสุรามา

            “ยังไม่ทันจะเที่ยงวันก็จะร่ำสุราแล้วหรือ ช่วงค่ำก็มีงานเลี้ยงอีก” จวิ้นอ๋องเตือนองค์ชายเจ็ด ทว่าหานหลินไม่ฟัง

            “งานเลี้ยงนั่นข้าไม่อยากไป” หานหลินเริ่มระบายออกมา

            “ไม่เอาน่า...องค์หญิงใหญ่ยังไม่เลือกราชบุตรเขยตอนนี้หรอก เจ้าก็อย่าคิดมาก” หานเถิงซีกับหานหลินมีอายุเท่ากัน ในแคว้นเฉินองค์หญิงใหญ่สามารถอภิเษกสมรสกับองค์ชายได้ทุกพระองค์ แล้วแต่ว่าพระนางจะมีพระทัยให้ผู้ใด เนื่องจากจักรพรรดิแซ่หลี่ ส่วนพวกเขานั้นเป็นพระญาติสายรองที่ใช้แซ่หานสามารถแต่งงานกันได้ โดยไม่ผิดหลักจารีตประเพณี แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้องค์ชายเจ็ดกลุ้มใจมากเพราะว่าเขาไม่ชอบองค์หญิงใหญ่เป็นทุนเดิม

            “จักรพรรดินีเลือกจัดงานเลี้ยงรับรองในช่วงนี้ เจ้าคิดว่าเป็นแค่งานเลี้ยงธรรมดาทั่วไปหรือ จัดงานหาราชบุตรให้องค์หญิงอ้วนนั่นชัด ๆ” หานหลินไม่ชอบองค์หญิงใหญ่ สาเหตุก็เพราะพระนางมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่ามาตรฐานสตรีแคว้นเฉินหลายเท่าตัว

            “ไม่เอาน่า เจ้าไม่ซวยต้องเป็นราชบุตรเขยแน่นอน” ที่จวิ้นอ๋องต้องอภิเษกสมรสกับบุตรีศัตรูก็เพราะสาเหตุนี้ เพื่อหนีจากการเป็นราชบุตรเขย

            “เจ้าก็พูดได้นี่นา เจ้าอภิเษกสมรสหนีเอาตัวรอดไปแล้ว ในบรรดาองค์ชายสายรองจะมีสักกี่คนที่ยังไม่อภิเษกสมรส หนึ่งในนั้นก็มีข้า” หานหลินพูดไปก็ยกกาสุราขึ้นมาดื่มย้อมใจ ขันทีเพิ่งจะอุ่นสุรามาแท้ ๆ แต่องค์ชายเจ็ดกลับเล่นร่ำสุราคนเดียว

            หานเถิงซีหมดคำจะพูดเพราะมันคือเรื่องจริงทั้งหมด งานเลี้ยงคืนนี้มีกลิ่นไม่ค่อยดีนัก สามปีก่อนเขาก็แก้ปัญหาด้วยการอภิเษกสมรสกับถางเมิ่งหรูเพื่อไม่ให้ถูกองค์หญิงใหญ่เลือกเป็นราชบุตรเขย ยังดีที่สตรีโฉมสะคราญผู้นั้นยินยอมตกเป็นเครื่องมือ เพื่อแลกกับการปล่อยตระกูลถางสายรองที่เหลือให้มีชีวิตรอด ยกเว้นบิดาและพี่ชายนางที่ทำความผิดละเว้นโทษประหารไม่ได้

            “เงียบน่า อย่าคร่ำครวญ” หานเถิงซีโบกมือไล่แล้วมองหานหลินด้วยสายตารำคาญ เขาเคยแนะนำไปแล้วว่าให้รีบแต่งงานกับคุณหนูในตระกูลขุนนางสักตระกูลเพื่อยุติเรื่องนี้ แต่หานหลินไม่ยอมทำเองเพราะมัวแต่มองคนที่รูปร่างหน้าตา พูดง่าย ๆ ถ้าไม่งามล่มเมืองจะไม่อภิเษกสมรสด้วย