2 ไม่เต็มใจ

ฝ่ามือหนากุมไหล่ทั้งสองข้างของโฉมสะคราญแน่น เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขายืนใกล้นางมากเช่นนี้ “ถางเมิ่งหรู!”

พอถูกตะคอกใส่เช่นนั้นถางเมิ่งหรูก็ไม่ยืนนิ่งให้ด่าอีกแล้ว

“งานเลี้ยงคืนนี้หม่อมฉันไม่ไปด้วยแล้วเพคะ ท่านอ๋องอยากพาคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีไปแทน ก็แล้วแต่พระองค์เลย” พอพูดจบถางเมิ่งหรูก็สะบัดตัวเพื่อเดินหนี แต่ทว่าจวิ้นอ๋องไม่ยินยอม คล้ายกับว่าถูกตบหน้าต่อหน้าบ่าวรับใช้ทั้งหมด ร่างสูงจึงคว้าข้อมือร่างบางที่กำลังจะหนีออกจากห้องทรงพระอักษรไว้แน่น นางกำนัลที่มีหน้าที่เปิดประตูต่างตกใจจนหน้าถอดสี

“ปล่อยนะเพคะ” ถางเมิ่งหรูถูกดันตัวไปชิดติดที่ผนังห้องฝั่งหนึ่งใกล้กันกับประตูทางออกอย่างรวดเร็ว พวกนางกำนัลรีบก้มหน้าลงทันที

            หานเถิงซีโน้มหน้าลงมาใกล้แทบติดกับใบหน้าของถางเมิ่งหรู นัยน์ตาหงส์ช้อนมองสบนัยน์ตาดุดันตาไม่กะพริบ

            “ข้าไม่เจอเจ้าหลายเดือน รู้สึกว่าปากคอเราะรายขึ้นไม่น้อยนะ” บุรุษกระซิบที่ริมหู หัวใจของสตรีเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เท่าที่จดจำได้จวิ้นอ๋องไปร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง เมื่อกลับมาก็บุกเข้าห้องมาร่วมหอกับนาง และนั่นถึงทำให้นางเกิดการตั้งครรภ์โดยไม่ได้เตรียมตัว และถ้าหากไม่อยากตั้งครรภ์ในช่วงนี้ ก็ห้ามนอนกับท่านอ๋องโดยเด็ดขาด

            “ใกล้เกินไปแล้วเพคะ ท่านอ๋องเกลียดหม่อมฉันมิใช่หรือ” ถางเมิ่งหรูเอ่ยเตือน ทั้งที่เมื่อก่อนนางจะดีใจมากที่ได้ใกล้ชิดกับจวิ้นอ๋องแบบนี้ เพราะว่าเขาเป็นพระสวามีและนางก็เป็นชายาที่ถูกต้องตามกฎหมายของแคว้นเฉิน

            หานเถิงซีรู้สึกขัดใจที่ถูกห้ามไม่ให้ทำอย่างใจต้องการ

            “พวกเจ้าออกไปให้หมด...” แน่นอนว่าเขาไล่พวกนางกำนัล พวกนางจึงรีบออกไปจากห้องทรงพระอักษรทันที

            เมื่อทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ถางเมิ่งหรูจึงยื่นข้อเสนอขึ้นมาว่า “พวกเราอภิเษกสมรสกันมานานหลายปีแล้ว หม่อมฉันไร้ความสามารถไม่อาจมีทายาทให้ท่านอ๋องได้” ทว่าสตรีโฉมสะคราญเอ่ยไม่ทันจบประโยค บุรุษก็ซบหน้าลงที่ข้างซอกคอขาวเสียก่อน และนั่นถึงทำให้ลมหายใจร้อน ๆ รดริน ขนอ่อนของถางเมิ่งหรูจึงลุกชันด้วยความตื่นเต้น

            “ข้ากับเจ้ายังไม่เคยร่วมหอกัน ก็ไม่น่าแปลกใจนักที่เจ้าจะยังไม่มีทายาท พูดเรื่องนี้ขึ้นมา อยากมีทายาทให้ข้าหรือ...” หานเถิงซีพูดหยั่งเชิงแต่ฝ่ามือข้างที่ว่างก็ไม่ยอมหยุดลูบไล้ที่สะโพกของถางเมิ่งหรู เพราะถือว่าถางเมิ่งหรูตกอยู่ในกำมือแล้ว จะบีบให้ตายหรือคลายให้รอดย่อมอยู่ที่เขาเท่านั้น

            “มะ ไม่อยากมีเพคะ หม่อมฉันมิกล้า” ถางเมิ่งหรูอยากหยิกแขนตัวเองที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาในสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัย ตอนนี้นางควรเอาตัวรอดไปจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ก่อน หานเถิงซีเห็นคนตัวสั่นก็นึกมันเขี้ยว ใช้มือหยิกที่ลำคอขาวจนเกิดรอยแดงแทนการใช้ริมฝีปาก

            “โอ๊ย! เจ็บนะเพคะ” ถางเมิ่งหรูร้องเสียงหลง รีบยกมือเรียวสวยมาจับบริเวณที่ถูกประทุษร้ายทันที พลางถลึงตามองจวิ้นอ๋องด้วยความโกรธเคือง

            “มองข้าเช่นนี้ เจ้าไม่พอใจข้าหรือ” ฝ่ามือหนาเปลี่ยนมาช้อนปลายคางโฉมสะคราญอย่างรวดเร็ว ส่งผลทำให้ถางเมิ่งหรูไม่อาจหลบสายตาจวิ้นอ๋อง อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

            บุรุษองอาจโน้มหน้าลงมาใกล้เรื่อย ๆ ท่าทางคุกคามอย่างมาก สตรีก็ใช่ว่าจะยืนอยู่เฉย ๆ ให้กลั่นแกล้ง นางจึงเลือกตอบโต้ด้วยวิธีพูดตามความรู้สึกของตัวเอง

            “ไม่พอใจเพคะ ท่านอ๋องลองให้หม่อมฉันกัดคืนดูบ้างสิ” ถางเมิ่งหรูยังคงปากคอเราะรายต่อต้านไม่ยอมหยุด กระทั่งหานเถิงซีมองมาด้วยสายตาคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม

            “เจ้ากล้าทำหรือ!” หานเถิงซีเลิกคิ้วใส่สายตาคมเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง

            ถางเมิ่งหรูรู้สึกว่าถูกท้าทายจึงใช้มือข้างที่กุมลำคอตนเองไปรั้งใบหน้าบุรุษให้เคลื่อนเข้ามาใกล้กัน จากนั้นก็ใช้ริมฝีปากเคลือบชาดของตนขบเม้มที่ริมฝีปากหยักสวยอย่างแรง ทว่าเมื่อนางผละริมฝีปากออก เขากลับเปลี่ยนมือจากช้อนปลายคางมาตรึงที่ท้ายทอยของนางแทน ไม่ยอมให้คนใจกล้าถอยหนีออกไปได้

“อะอืออื้อ!” ลิ้นน้อยทั้งสองชายหญิงพันกันยุ่งเหยิง คนหนึ่งคิดรังแกแล้วจะหลีกหนี ทว่าอีกคนกลับไม่ยินยอมให้หนีไปได้

            “อะอ่อยอะ (ปละปล่อยนะ)” ถางเมิ่งหรูรู้สึกว่าทุกอย่างถลำลึกมากเกินไปแล้ว นางต้องการหยุดการกระทำที่พลั้งเผลอลงมือทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบก่อน แต่ทว่านอกจากจะหยุดการกระทำนี้ไม่ได้ยังคงเสียเปรียบให้หานเถิงซีไปมาก ท้ายที่สุดนางก็ตัดสินใจใช้เขี้ยวซี่เล็กขบที่ริมฝีปากล่างของเขา