Masukตอนพิเศษที่ 5 อาหวานอายุสิบห้าเมื่อขออ่านหนังสือหย่าของบิดามารดานางไม่ได้แอบค้น หีบเอกสารอยู่ในห้องหนังสือเรือนซีเยวี่ย กุญแจแขวนกับมารดา วันนั้นอาจารย์ให้เขียนเรื่องหน้าที่บุตร เด็กคนหนึ่งในชั้นกล่าวว่าบิดามารดาอาหวานแยกเพราะมารดาเลือกกิจการเหนือสามี และนางควรละอายที่ไม่เกลี้ยกล่อมให้คืนดีเด็กคนนั้นไม่ได้คิดร้ายทั้งหมด บิดาของเขารับอนุภรรยา มารดามักร้องไห้และบอกว่าตนอยู่เพื่อลูก เขาจึงเชื่อว่าการทนอยู่คือหน้าที่สูงสุดของผู้เป็นมารดา และบุตรซึ่งยอมให้แยกเป็นคนอกตัญญู อาหวานโกรธคำกล่าว แต่ก็เห็นความกลัวใต้คำว่ากล่าวนั้นนางไม่ตอบด้วยเรื่องคดีซึ่งจะทำให้อีกฝ่ายเงียบเพราะแพ้ เพียงบอกว่าแต่ละบ้านมีเหตุไม่เหมือนกัน ทว่าเมื่ออาจารย์ถามว่ารู้เรื่องของตนจริงหรือไม่ นางจึงตระหนักว่าตนใช้คำของผู้ใหญ่โดยยังไม่เคยอ่านสิ่งซึ่งพวกเขาตกลงกันซีเยวี่ยไม่ได้เปิดหีบทันที นางถามว่าลูกพร้อมเห็นบิดามารดาเป็นคนซึ่งเคยทำผิดหรือไม่ ไม่ใช่เพียงบทบาทซึ่งรักนาง อาหวานขอเวลาหนึ่งคืน วันรุ่งจึงยืนยัน คำอนุญาตให้รู้จึงเกิดหลังคิด ไม่ใช่เพราะอายุถึงแล้วต้องเปิดทุกอย่าง“ข้าอยากอ่านสิ่งซึ่งพวกท่านเขียนเอง ไม่อยาก
ตอนพิเศษที่ 4 เมื่ออาหวานอายุเก้าขวบ ห้างเยวี่ยชวนต่อเรือเดินทะเลลำแรกเรือยาวกว่าสามสิบจั้ง มีเสากระโดงสามต้น ท้องแบ่งห้องกันน้ำและช่องเก็บยาซึ่งระบายอากาศได้ ช่างต่อเรือครึ่งหนึ่งเป็นคนเก่ากองเรือซ่งซึ่งพ้นสอบแล้ว อีกครึ่งมาจากสกุลเจิ้ง หัวหน้าช่างเป็นหญิงวัยห้าสิบชื่อเถ้าแก่จาง ผู้เคยออกทะเลกับสามีแต่ถูกห้ามลงทะเบียนงานเพราะเป็นสตรีการรับคนเก่าซ่งทำให้ผู้ร่วมทุนคัดค้าน กลัวสายลับหรือคนมีประวัติ ซีเยวี่ยกำหนดสอบตามงานซึ่งแต่ละคนเคยทำ ผู้ซ่อมใบเรือไม่ต้องรับผิดสินค้าลับเพราะอยู่บนเรือเดียวกัน แต่คนซึ่งเคยเฝ้าห้องสิบเก้าต้องชี้แจงและผ่านทางการ บางคนถูกปฏิเสธเพราะยังโกหก บางคนได้รับงานหลังยอมรับว่ารู้แต่กลัวครอบครัวคนงานใหม่กับเก่าได้รับค่าแรงเท่าตามฝีมือ ไม่มีคำว่าให้โอกาสจึงจ่ายต่ำ ผู้ที่รับส่วนในเรือแทนค่าแรงต้องมีเงินสดขั้นต่ำพอเลี้ยงบ้าน ห้ามหัวหน้าช่างชวนจนคนจนไม่มีทางปฏิเสธ กฎนี้ทำให้งบช้าลง แต่เรือไม่ถูกสร้างจากการเรียกความเสียสละของคนซึ่งหิวเกิดอุบัติเหตุหนึ่งครั้ง ไม้คานหล่นทับเท้าช่างหนุ่ม ห้างจ่ายรักษาและพักงานเต็ม เถ้าแก่จางหยุดอู่หนึ่งวันตรวจเชือกแม้เสียกำหนด ซีเยวี่ย
ตอนพิเศษที่ 3เช้าวันเข้าเรียนวันแรก อาหวานอายุห้าขวบและผมยาวถึงกลางหลังซีเยวี่ยต้องออกเรือก่อนฟ้าสางเพราะน้ำขึ้น เหิงจื้อรับลูกไปนอนจวนไป๋หนึ่งคืนและมีหน้าที่ส่งโรงเรียน ไป๋ฮูหยินเตรียมชุดเรียบร้อย ของว่างครบ แต่สาวใช้ซึ่งถักผมกลับป่วยกะทันหันก่อนหน้านั้นเจ็ดวัน โรงเรียนส่งรายการของยาวถึงสองหน้า ซีเยวี่ยกับเหิงจื้อแบ่งกันเตรียม นางซื้อพู่กัน เขาจัดกล่องอาหาร อาหวานเลือกถุงหนังสือสีเขียวเอง ไป๋ฮูหยินอยากปักตราสกุลไป๋ใหญ่กลางถุง เด็กปฏิเสธเพราะอยากปักเรือกับดอกไห่ถังทั้งสองอย่างชิงหลัวจึงออกแบบให้เรืออยู่ใต้กิ่งดอก ไม่มีตราครอบอีกตรา เหิงจื้อจ่ายค่าครึ่ง ซีเยวี่ยจ่ายครึ่ง อาหวานจ่ายหนึ่งเหรียญจากเงินขนมเพื่อเรียกว่าของตน ผู้ใหญ่ไม่ได้ทำทุกอย่างเสร็จแล้วบอกว่าเด็กเลือกได้ในภายหลังคืนก่อนเรียน นางถามว่าจะกรอกชื่อว่าไป๋หว่านหนิงหรือเจิ้งหว่านหนิง ทั้งคู่ตอบชื่อเต็มเดิมไป๋หว่านหนิง แต่หากอยากใช้ชื่อมารดาในงานค้าหรือชื่ออื่นเมื่อโตค่อยคุย เด็กยอมง่ายกว่าผู้ใหญ่ซึ่งกลัวว่านามสกุลหนึ่งจะชนะอีกนาม“ปล่อยผมได้ไหม” เหิงจื้อถามอาหวานส่ายหน้าแรง “คนอื่นถักสองเปีย หนูเอาสองเปีย”“มัดหางเดียว”
ตอนพิเศษที่ 2 เมืองตะวันตกมีลมแรงกว่าหลินโจวผืนผ้าซึ่งตากบนลานโรงทอหวนรังจึงต้องผูกมุมสองชั้น ชวี่อิงเหนียงเรียนรู้เรื่องนี้ในเจ็ดวันแรกหลังผ้าสิบพับปลิวลงคลอง นางจ่ายความเสียหายเอง ไม่หักค่าแรงหญิงซึ่งผูกตามวิธีเดิม และให้ช่างทำราวต่ำขึ้นหนึ่งปีผ่าน โรงทอมีคนงานห้าสิบคน ห้องเลี้ยงเด็กหนึ่งห้อง และบัญชีซึ่งส่งห้างเยวี่ยชวนตรงทุกเดือน ตรานกนางแอ่นคาบด้ายเริ่มเป็นที่รู้จัก พ่อค้าบางคนยังเรียกนางว่า “หญิงผู้เคยเกือบเป็นอนุสกุลไป๋” แต่สินค้าขายได้แม้ไม่มีใครเชื่อข่าวหรือไม่ช่วงเริ่มต้น ข่าวนั้นเคยทำให้เจ้าของที่ไม่ยอมเช่า เกรงคุณชายไป๋มาตามและเกิดเรื่อง ชวี่อิงเหนียงนำจดหมายยืนยันจากเหิงจื้อไปวาง เขากลับเขียนเพียงว่าไม่มีพันธะต่อกัน เจ้าของที่ยังไม่เชื่อ นางจึงเช่าลานเล็กกว่าจากหญิงหม้ายและเริ่มด้วยกี่หกตัวหกเดือนต่อมา เมื่อผ้าขายดี เจ้าของที่คนเดิมเสนอเรือนใหญ่ราคาสูงกว่าเดิม ชวี่อิงเหนียงไม่แก้แค้นด้วยการปฏิเสธทันที นางต่อรองตามตลาดและกำหนดห้ามยกเลิกเพราะข่าวส่วนตัว สัญญานี้ภายหลังกลายเป็นแบบให้คนงานหญิงเช่าร้านโดยไม่ถูกถามถึงสามีนางเรียนด้วยว่าการหนีข่าวไม่ทำให้ข่าวตาย หากงานของต
ตอนพิเศษที่ 1 อาหวานอายุสองขวบครึ่งในเทศกาลโคมปีนั้นนางพูดได้เป็นประโยค วิ่งได้เร็วกว่าคนเลี้ยงตาม และถามคำว่า “เหตุใด” จนผู้ใหญ่ทั้งสองเรือนหมดคำตอบ ก่อนออกเที่ยว ซีเยวี่ยจึงเขียนข้อตกลงง่ายเพียงข้อเดียวบนป้ายไม้เล็กห้อยคอลูกห้ามปล่อยมือผู้ใหญ่ในที่คนมากอาหวานอ่านไม่ออกแต่ท่องได้ “ห้ามปล่อยมือ”“ถ้าอยากดูของอีกด้านล่ะ” เหิงจื้อถามเด็กคิดจริงจัง “ลากท่านพ่อไป”“ถ้ามือบิดาไม่ว่าง”“มือท่านแม่”ซีเยวี่ยหัวเราะ “ถ้ามือแม่ไม่ว่างทั้งสองข้าง”อาหวานชี้ตะกร้าขนม “วางขนม”คำตอบถูกที่สุดจนไม่มีใครเถียงนี่เป็นครั้งแรกซึ่งทั้งสามออกตลาดกลางคืนพร้อมกันหลังหย่า เหิงจื้อมีวันพบลูกพอดี ซีเยวี่ยต้องตรวจร้านโคมห้าง จึงตกลงไปด้วยกัน ไม่เรียกว่าเที่ยวครอบครัวและไม่แยกทางเพียงเพื่อกลัวคนเข้าใจผิดก่อนออก ทั้งคู่ติดกระดาษชื่อกับที่อยู่ไว้ด้านในเสื้อเด็ก เตรียมจุดนัดสามแห่ง และบอกอาหวานว่าหากหลงให้หาหญิงขายของซึ่งมีป้ายตลาดหรือยามสวมแถบแดง ไม่ตามคนซึ่งอ้างว่ารู้จักพ่อแม่ เด็กท่องได้ครึ่งหนึ่งแล้วถามว่าถ้าคนร้ายใส่แถบแดงปลอมจะทำอย่างไรผู้ใหญ่สองคนมองกัน เหิงจื้อตอบ “ถามชื่อบ้านหนู เขาต้องพูดว่าเรือนซ
บทที่ 59 ชาตินี้ข้าเลือกลูก ไม่ใช่ท่าน 2“ข้าจะบอกก่อนให้พบอาหวานเช่นกัน”ทั้งสองตกลงโดยไม่แสร้งว่าไม่รู้สึกอะไร ความเป็นพ่อแม่ร่วมกันไม่ต้องแลกด้วยการหยุดมีอนาคตส่วนตัว“เจ้าจะพาอาหวานไปเมืองตะวันตกเมื่อไร”“ปลายฤดูใบไม้ผลิ ไปดูโรงทอและทะเล ถ้านางไม่ป่วย”“ส่งเส้นทางให้ข้า ข้าจะไม่ตาม เพียงอยากรู้”“ได้”การสนทนาของพวกเขาเป็นเรื่องลูก การเดินทาง และเวลา ไม่มีคำขอเริ่มใหม่อีก เหิงจื้อยังรักนางหรือไม่ ซีเยวี่ยรู้คำตอบจากสายตา แต่เขาไม่ใช้ความรักเป็นภาระวางตรงประตู นางจึงให้เกียรติมันได้โดยไม่ต้องรับเป็นชีวิตคู่ก่อนกลับ เขามอบหนังสือเล่มเล็กให้อาหวาน หน้าหนึ่งเขียนเรื่องบิดาพลาดอ่านจดหมายช้าและขอโทษ อีกหน้าเขียนว่ามารดาเคยช่วยเรือกับคนงาน ไม่มีถ้อยคำว่าใครดีหรือร้ายกว่า เพียงเรื่องของคนสองคนซึ่งเรียนช้าต่างกันซีเยวี่ยเก็บในหีบข้างหนังสือหย่า วันหนึ่งอาหวานจะอ่านเองและถามสิ่งซึ่งอยากรู้ นางจะไม่เล่าว่าบิดาเป็นคนทำลายชีวิตมารดา และไม่โกหกว่าทุกอย่างจบงามเพราะความรักยามเย็น นางพาลูกไปห้าง คนงานแขวนโคมฉลองวันเกิดเล็ก ๆ เรือเที่ยวใหม่กำลังออก เมล็ดธัญพืชจากสกุลเจิ้งอยู่ช่องหนึ่ง ผ้าหวนรัง







