Compartir

4

last update Fecha de publicación: 2026-09-23 20:23:31

ทันทีที่พ้นเขตจวน ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

อากาศข้างนอกเย็นกว่าที่คิด นางกระชับเสื้อแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังฝั่งตะวันตกของเมือง

ร้านเก่าของมารดาตั้งอยู่ไม่ไกลจากตลาดฝั่งตะวันตก หากเดินด้วยร่างกายปกติคงใช้เวลาไม่นานนัก แต่สำหรับร่างที่เพิ่งรอดจากพิษมาได้ ทุกก้าวกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เดินไปได้เพียงสองตรอก ลี่หลินก็เริ่มหายใจหอบจนต้องหยุดพิงกำแพง มือข้างหนึ่งยกขึ้นกดหน้าอก พยายามข่มอาการวิงเวียนที่กำลังเล่นงาน

“ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว” นางพึมพำ แต่ยังไม่ทันได้พัก เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงที่นางจำได้ทันที

“แยกกันหา คุณหนูรองหนีออกจากเรือนจริง ๆ”

นั่นคือเสียงของชุ่ยฮวา สีหน้าของลี่หลินเปลี่ยนไป

รู้เร็วกว่าที่คิด

เห็นได้ชัดว่าหลังเหตุการณ์เมื่อกลางวัน ซูฮูหยินคงส่งคนมาจับตาดูเรือนของนางอยู่แล้ว ต่อให้เถาเถาพยายามปิดบังเพียงใด การหายตัวไปก็คงถูกพบในที่สุด

“ไปดูตรอกด้านหน้า”

“หากพบแล้วทำอย่างไร”

“จับกลับจวน ฮูหยินสั่งว่าห้ามปล่อยให้นางออกไปพบผู้ใดเด็ดขาด” ประโยคสุดท้ายยิ่งทำให้ลี่หลินมั่นใจ

ซูฮูหยินคงกลัวว่านางจะออกไปพบคนที่สามารถช่วยทวงคืนสินเดิมได้ และในเวลานี้ ผู้ดูแลเต๋อคือคนแรกที่ลี่หลินต้องตามหา

ลี่หลินกัดฟัน ฝืนเดินต่อให้เร็วที่สุด เสียงฝีเท้าด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“อยู่ตรงนั้น” มีคนตะโกนขึ้น

ลี่หลินหันกลับไปเห็นแสงคบเพลิงตรงปากตรอก

“คุณหนูรอง หยุดเดี๋ยวนี้”

“หยุดให้โง่สิ” นางพึมพำ ก่อนรวบรวมแรงที่เหลือออกวิ่ง

ทว่าเพิ่งวิ่งได้ไม่ไกล อาการหน้ามืดก็เล่นงานจนเกือบสะดุดล้ม

นางกัดปลายลิ้นเรียกสติ พยายามไม่ให้ตัวเองหมดแรงอยู่ตรงนี้

หากถูกจับกลับไปคืนนี้ นางไม่แน่ใจว่าจะยังมีโอกาสออกมาอีกหรือไม่

เมื่อพ้นตรอกแคบ เบื้องหน้าก็กลายเป็นถนนสายใหญ่ ร้านรวงสองข้างทางปิดเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงโรงน้ำชากับโรงเตี๊ยมบางแห่งที่ยังมีแสงโคม

ลี่หลินกวาดตามองหาที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับรถม้าคันใหญ่ซึ่งจอดอยู่ริมถนน

ตัวรถทำจากไม้เนื้อดี สีเข้มจนแทบกลืนไปกับความมืด ไม่มีเครื่องประดับฟุ่มเฟือยมากนัก แต่เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่รถม้าของคนธรรมดา

ข้างรถมีบุรุษแต่งกายรัดกุมยืนอยู่สองคน หนึ่งในนั้นกำลังคุยกับคนดูแลม้าที่ด้านหน้า ส่วนอีกคนหันไปมองเสียงเอะอะที่ดังมาจากอีกฟากถนน

โอกาสมีเพียงชั่วพริบตา ลี่หลินไม่รู้ว่าเจ้าของรถเป็นใคร แต่ระหว่างคนแปลกหน้ากับคนของซูฮูหยิน นางเลือกเสี่ยงกับคนแปลกหน้า

หญิงสาวก้มหน้า ดึงหมวกลงต่ำ อาศัยจังหวะที่องครักษ์คนหนึ่งหันไปตรวจดูเสียงเอะอะจากอีกฟากถนน ส่วนอีกคนกำลังจัดการกับม้าที่เริ่มกระสับกระส่าย นางรีบย่องเข้าไปใกล้รถม้า ก่อนเปิดประตูแล้วสอดตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ทว่ายังไม่ทันที่ประตูจะปิดสนิท เสียงฝีเท้าขององครักษ์ก็ดังเข้ามาใกล้

“ผู้ใด!”

ลี่หลินสะดุ้ง รีบดึงประตูปิดลงด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าหยุดลงตรงด้านนอก

“ท่านอ๋อง มีคนลอบขึ้นรถม้าพ่ะย่ะค่ะ!”

“ข้ารู้แล้ว” เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากภายในรถม้า “รออยู่ข้างนอก”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ลี่หลินพิงประตู หอบหายใจจนแทบไม่มีแรง

“ต้องรอดก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

“ใครบอกเจ้าว่ารอดแล้ว” เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากความมืด

ร่างของลี่หลินแข็งค้าง นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น บุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเบาะด้านใน

แสงจากโคมเล็กส่องให้เห็นใบหน้าคมคายอย่างชัดเจน คิ้วเข้ม ดวงตาลึกสงบนิ่ง อาภรณ์สีเข้มตัดเย็บอย่างประณีต บริเวณเอวมีหยกประดับที่เพียงมองก็รู้ว่ามิใช่ของที่คนทั่วไปจะมีไว้ครอบครอง ที่สำคัญที่สุดคือบรรยากาศรอบกายเขาซึ่งทั้งนิ่งสงบ เย็นเยียบ และแฝงไว้ด้วยความอันตราย

ลี่หลินกะพริบตา

ดูจากเสื้อผ้า รถม้า แล้วก็คนคุ้มกันด้านนอก...

ข้าคงไม่ได้กระโดดเข้ามาหลบในรถของคนที่ไม่ควรยุ่งด้วยหรอกนะ

บุรุษตรงหน้าวางถ้วยชาลง

“เจ้าเป็นใคร”

“คนหลงทาง”

“หลงเข้ามาในรถม้าของข้า”

“ถ้าข้าบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ท่านจะเชื่อหรือไม่”

“ไม่เชื่อ”

“ตอบเร็วดี”

ดวงตาของบุรุษตรงหน้าหรี่ลงเล็กน้อย

ลี่หลินรู้ตัวทันทีว่าตนเผลอพูดตามนิสัยเดิม จึงรีบประสานมือ

“ขออภัย ข้าน้อยไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงถูกคนตามล่า จึงจำเป็นต้องหาที่หลบชั่วคราว”

“คนตามล่า”

“เจ้าค่ะ”

เขามองชุดบุรุษบนตัวนาง ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมาที่ใบหน้า

“แต่งกายเป็นชาย แต่เสียงเป็นหญิง”

ลี่หลินก้มมองตัวเอง

“ดูออกง่ายถึงเพียงนั้นเชียว”

“ใช่”

“เช่นนั้นคราวหน้าข้าคงต้องปลอมให้ดีกว่านี้”

บุรุษตรงหน้ามองนางนิ่งกว่าเดิม ลี่หลินยิ้มแห้ง

“ข้าน้อยหมายถึง หากมีคราวหน้า”

เสียงฝีเท้าด้านนอกดังเข้ามาใกล้ ลี่หลินรีบเงียบ

“ค้นแถวนี้ให้ทั่ว” เสียงของชุ่ยฮวาดังขึ้นไม่ไกล

“นางเพิ่งออกมาจากตรอก ต้องอยู่แถวนี้แน่”

สีหน้าของลี่หลินเคร่งลง บุรุษในรถม้ายังคงนั่งนิ่ง ราวกับเสียงวุ่นวายด้านนอกไม่เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อย

นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียง

“ท่าน...”

“หืม...”

“ขอหลบอยู่ในนี้สักครู่ได้หรือไม่”

“เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า”

นางแอบกรอกตาไปมา บุรุษผู้นี้พูดตรงดีเหลือเกิน

ลี่หลินเม้มริมฝีปาก สมองทำงานอย่างรวดเร็ว

“เพราะหากท่านส่งข้าออกไปตอนนี้ คนพวกนั้นจะลากข้ากลับไป และข้าอาจไม่มีชีวิตรอดมาพบท่านอีก”

“เกี่ยวอะไรกับข้า”

“ก็จริง”

คำตอบนั้นทำให้เขาเลิกคิ้ว

ลี่หลินจึงพูดต่อ “เช่นนั้นถือเสียว่าข้าติดหนี้ท่านหนึ่งครั้ง วันหน้าหากมีสิ่งใดที่ข้าทำได้ ข้าจะตอบแทน”

“เจ้ารู้หรือว่าข้าเป็นใคร ถึงกล้ารับปากว่าจะตอบแทน”

“ไม่รู้”

“ไม่รู้” เขาทวนประโยคของนาง

“แต่ดูจากรถม้า เสื้อผ้า และคนคุ้มกันของท่าน ฐานะคงไม่ธรรมดา” ลี่หลินเหลือบมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ส่วนจะสูงส่งเพียงใด ข้าไม่กล้าเดา”

“แต่เจ้ากล้าบุกเข้ามาในรถม้าของข้า”

“เรื่องนั้นเรียกว่าไม่มีทางเลือก”

มุมปากของบุรุษตรงหน้าคล้ายจะขยับเล็กน้อย ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“ท่านอ๋อง”

ลี่หลินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางรู้แล้วว่าบุรุษตรงหน้ามีฐานะเป็นอ๋อง แต่ยังไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นพระองค์ใด

คนด้านนอกพูดต่อ

“มีคนจากจวนตระกูลไป๋กำลังค้นหาคนอยู่บริเวณนี้พ่ะย่ะค่ะ จะให้ข้าน้อยจัดการหรือไม่”

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    57

    “อืม...” ลี่หลินเหลือบมองลูกที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา“วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น หม่อมฉันอยากพาเขามาดูที่นี่”“ดูตลาดหรือ”“เพคะ”“เหตุใด”“จะได้รู้ว่าข้าวหนึ่งถ้วยไม่ได้เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเอง”ฉินมู่หยวนยิ้มบาง“แล้วเจ้าจะสอนเขาค้าขาย”“ถ้าเขาอยากเรียน”“ถ้าอยากเรียนกระบี่”“ก็ให้ท่านสอน”“ถ้าอยากเรียนทั้งสองอย่าง”“ก็ดีสิเพคะ” ลี่หลินตอบ“แต่หม่อมฉันไม่อยากกำหนดว่าเขาต้องเป็นอะไรเพียงเพราะเป็นลูกของเรา”ฉินมู่หยวนมองนาง“ให้เขาเลือกเอง”“เพคะ”“เหมือนเจ้า”ลี่หลินชะงัก ก่อนยิ้ม“เหมือนเราต่างหากเพคะ”ฉินมู่หยวนไม่ได้โต้แย้ง เขาเพียงขยับผ้าห่มของลูกให้เรียบร้อยขึ้นค่ำวันนั้น ตำหนักฉินอ๋องสว่างไสวด้วยแสงโคม งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นภายในลานกว้าง ไม่ได้มีขุนนางทั้งราชสำนัก ไม่มีพิธีใหญ่โต มีเพียงคนใกล้ชิดและผู้ที่ร่วมผ่านเรื่องราวมาด้วยกันผู้ดูแลเต๋อมาถึงตั้งแต่ช่วงบ่าย หลิวซานตามมาหลังปิดร้านตัวแทนพ่อค้าจากหอการค้าบางส่วนมาร่วมแสดงความยินดีเฟิงอี้ซึ่งปกติยืนเงียบอยู่ข้างฉินมู่หยวน วันนี้กลับถูกลี่หลินบังคับให้นั่งร่วมโต๊ะ“พระชายา ข้าน้อยยืนได้พ่ะย่ะค่ะ”“วันนี้ไม่มีคนร้ายให้จับ”“

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    56

    หลังผ่านการแย่งชิง อำนาจ เงินทอง และเปลวไฟแห่งการก่อกบฏ ในที่สุดสิ่งล้ำค่าที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งใดซับซ้อน เป็นเพียงบ้านที่กลับมาแล้วมีใครคนหนึ่งรออยู่เมืองที่ผู้คนสามารถเปิดร้านและทำมาหากินโดยไม่ต้องหวาดกลัวชีวิตที่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตนเองและลมหายใจเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันเพื่อบอกพวกเขาว่า หลังพายุผ่านพ้นไป ชีวิตไม่ได้เพียงกลับคืนสู่ความสงบ แต่ยังสามารถเริ่มต้นความหวังครั้งใหม่ได้เสมอหนึ่งปีต่อมาฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาเยือนเมืองหลวงของแคว้นต้าเซียวอีกครั้งต้นไม้สองข้างทางแตกยอดอ่อน ดอกไม้ผลิบานรับแสงแดดยามเช้า เสียงพ่อค้าแม่ขายดังขึ้นตั้งแต่ประตูตลาดเปิด ขบวนเกวียนจากหัวเมืองต่าง ๆ เคลื่อนผ่านประตูเมืองอย่างต่อเนื่อง บ้างบรรทุกข้าวสาร บ้างเป็นผ้า สมุนไพร เครื่องเทศ และสินค้าจากเมืองห่างไกลตลาดที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบงันเพราะการก่อกบฏ บัดนี้กลับคึกคักยิ่งกว่าเดิมหอการค้าต้าเซียวเองก็ผ่านช่วงเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยการลองผิดลองถูกมาแล้วตัวแทนพ่อค้าจากกิจการต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาหารือเรื่องเส้นทางขนส่ง ข่าวสารสินค้า และปัญหาที่เกิดขึ้นตามหัวเมืองร้านเล็กสามารถส่งเร

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    55

    “นี่เรียกว่าระวังเกินเหตุ”“ไม่เกิน”“เกินเพคะ”“ไม่เกิน”ลี่หลินถอนหายใจ“ถ้าท่านเป็นเช่นนี้ไปอีกหลายเดือน หม่อมฉันอาจหนีไปนอนที่หอชิมรสสำราญ”ฉินมู่หยวนตอบทันที“ข้าจะซื้อหอชิมรสสำราญ”ลี่หลินอ้าปากค้าง“ร้านของหม่อมฉัน”“เช่นนั้นข้าจะไปอยู่ด้วย” นางหลุดหัวเราะออกมา“ท่านนี่ชักเอาใหญ่แล้ว”ฉินมู่หยวนเองก็ยิ้มในที่สุด ก่อนดึงนางเข้ามากอดอย่างระมัดระวัง ลี่หลินซบหน้าลงกับอกเขา เสียงหัวใจที่เคยสงบนิ่งของบุรุษตรงหน้ากลับเต้นแรงกว่าปกติ“ท่านตื่นเต้นจริง ๆ ด้วย”“อืม...”คราวนี้เขายอมรับ“มากหรือไม่”“มาก”“ดีใจหรือ”ฉินมู่หยวนก้มลงจุมพิตเรือนผมนาง“มากที่สุด”ลี่หลินหลับตา ตั้งแต่มายังโลกนี้ นางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไรจะทวงสิ่งที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมคืนอย่างไรจะทำร้านให้เลี้ยงตัวเองได้อย่างไรจะไม่ถูกผู้ใดบังคับชีวิตอีกอย่างไรนางไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งโลกที่ไม่ใช่บ้านเกิดจะกลายเป็นสถานที่ซึ่งนางมีคนที่เรียกว่าครอบครัวและกำลังจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนข่าวพระชายาฉินอ๋องทรงครรภ์ถูกส่งเข้าวังในวันต่อมาฮ่องเต้ทรงยินดียิ่ง ของพระราชทานถูกส่งมายังตำหนักจนลี่หลินมองกองหีบแ

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    54

    นางคิด“สองสามวันกระมัง”“แล้วเหตุใดไม่บอก”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางเถาเถา“ตามหมอมา”ลี่หลินรีบวางถ้วยชา“เดี๋ยวก่อนเพคะ”เถาเถาที่กำลังจะเดินออกไปหยุดทันที“หม่อมฉันแค่ไม่ค่อยหิว ไม่ได้ป่วย”“ให้หมอตรวจ”“ไม่จำเป็น”“จำเป็น”“ท่านอ๋อง”“เรื่องอื่นข้าตามใจเจ้า”ฉินมู่หยวนกล่าว“เรื่องสุขภาพไม่ได้”ลี่หลินอ้าปากจะเถียง แต่จู่ ๆ กลิ่นบางอย่างจากครัวก็ลอยมาตามลม เป็นกลิ่นปลานึ่งที่ตามปกตินางไม่ได้รังเกียจทว่าวันนี้เพียงได้กลิ่น ท้องกลับปั่นป่วนขึ้นมาทันทีนางยกมือปิดปาก ฉินมู่หยวนสีหน้าเปลี่ยน“ลี่หลิน”นางรีบลุกขึ้น แต่พอลุกเร็วเกินไปกลับรู้สึกหน้ามืดฉินมู่หยวนรับตัวไว้ทัน“เถาเถา ตามหมอเดี๋ยวนี้”“เพคะ” คราวนี้ลี่หลินไม่เถียงอีก เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไม่นานนัก หมอประจำตำหนักก็มาถึง ลี่หลินนั่งอยู่ในห้อง ขณะที่ฉินมู่หยวนนั่งข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน หมอวางนิ้วลงบนข้อมือนางผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหมอก็เปลี่ยนเขาตรวจอีกครั้งอย่างละเอียดฉินมู่หยวนถามทันที“เป็นอย่างไร”หมอยังไม่ตอบ“นางป่วยหรือ”“ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”ฉินมู่หย

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    53

    ลี่หลินยิ้ม“ท่านถามทุกครั้งไม่เหนื่อยหรือเพคะ”“ไม่”“ถ้าหม่อมฉันไม่อนุญาต”“ก็ไม่ทำ” นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเป็นฝ่ายเขย่งตัวขึ้นแตะริมฝีปากเขาเสียเองฉินมู่หยวนชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจจากนั้นจึงกอดนางแน่นขึ้นและตอบรับจุมพิตอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงกลองศึก ไม่มีรายงานด่วนจากประตูเมือง ไม่มีบัญชีลับหรือเส้นทางเสบียงให้ต้องตามหา มีเพียงความสงบที่คนทั้งสองร่วมกันรักษาไว้จนมาถึงวันนี้จากการแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยข้อตกลงและเหตุผลกลายเป็นความเชื่อใจ จากความเชื่อใจกลายเป็นความห่วงใย และจากความห่วงใยที่ต่างคนต่างไม่ยอมเรียกชื่ออยู่เนิ่นนาน บัดนี้ไม่มีผู้ใดจำเป็นต้องหลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่ชีวิตของลี่หลินไม่ได้หยุดอยู่เพียงตำแหน่งพระชายาวันพรุ่งนี้นางยังมีร้านอาหาร มีพ่อค้าที่ต้องพบ มีหอการค้าต้าเซียวที่เพิ่งเริ่มต้น และมีเส้นทางอีกมากมายที่ต้องช่วยกันฟื้นฟูส่วนฉินมู่หยวนก็ยังมีหน้าที่ของเขา คนทั้งสองไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่ตนเป็นเพื่อเดินไปด้วยกันเพียงหันกลับมาเมื่อใด ก็รู้ว่าอีกคนยังอยู่ตรงนั้นและสำหรับลี่หลิน นั่นอาจเป็นกำไรที่ดีที่สุดจากการข้ามภพมาครั้งนี้ก็เป็นได้หลายเดือนผ่านไปหลังเหต

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    52

    ทันทีที่มาถึง หลิวซานก็รีบออกมาต้อนรับ“พระชายา”“ร้านเป็นอย่างไรบ้าง”“ดีขึ้นมากขอรับ หลังเส้นทางจากทางใต้เปิดตามปกติ ของสดเข้าร้านตรงเวลา ลูกค้าก็กลับมาแล้ว”ลี่หลินเดินตรวจครัวและห้องเก็บของ“ข้าวที่เหลือจากช่วงก่อนยังมีมากหรือไม่”“ลดลงแล้วขอรับ”“อย่าซื้อเกินจำเป็น”“ขอรับ”“ของสดก็เช่นกัน ซื้อให้พอกับที่ใช้ อย่าเห็นลูกค้าเยอะแล้วกว้านของจากตลาดจนร้านเล็กไม่มีซื้อ”หลิวซานหัวเราะ“พระชายาเป็นที่ปรึกษาหอการค้าแล้ว ยังกลับมาคุมร้านด้วยตนเองอีกหรือขอรับ”“นี่ร้านข้า เหตุใดข้าจะคุมไม่ได้”“ได้ขอรับ ได้แน่นอน”ฉินมู่หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเรียบ ๆ“ข้าว่าเจ้าควรสงสารหลิวซานบ้าง”ลี่หลินหันมอง“หม่อมฉันทำอะไรเขาเพคะ”หลิวซานรีบตอบ“พระชายาไม่ได้ทำอะไรเลยขอรับ”“เห็นหรือไม่”ฉินมู่หยวนมองหลิวซาน“เจ้ากลัวนางหรือ”หลิวซานเงียบ ลี่หลินหันไปมอง“หลิวซาน”“ไม่กลัวขอรับ”“เหตุใดเสียงเบา”“วันนี้อากาศเย็นขอรับ”ลี่หลินหลุดหัวเราะ ฉินมู่หยวนเองก็ส่ายหน้าอย่างขบขัน หลังตรวจร้านเสร็จ ทั้งสองจึงเดินผ่านถนนสายการค้าร้านค้าสองข้างทางเปิดเกือบทั้งหมดแล้วเสียงต่อรองราคาเสียงเด็กวิ่งเล่นเสียงพ่อค

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status