Compartir

5

last update Fecha de publicación: 2026-09-23 20:30:36

ลี่หลินลอบพิจารณาบุรุษตรงหน้าอีกครั้ง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

ในเมืองหลวงมีอ๋องไม่กี่พระองค์ และผู้ที่มักใช้รถม้าสีเข้มเรียบขรึม มีองครักษ์ฝีมือดีติดตาม และขึ้นชื่อเรื่องไม่ชอบความวุ่นวายคือฉินมู่หยวน

ฉินอ๋อง อนุชาของฮ่องเต้ฉินหลงจวิน

แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงจากสนามรบ เจ้าของฉายา อ๋องไร้พ่าย

ลี่หลินนิ่งไปครู่หนึ่ง

ยอดเยี่ยม

หนีแม่เลี้ยงออกมาไม่ถึงครึ่งคืน ข้าก็กระโดดเข้ารถม้าของพระอนุชาฮ่องเต้เสียแล้ว

ฉินมู่หยวนมองสีหน้าของนาง

“รู้แล้วหรือว่าข้าเป็นใคร”

ลี่หลินยกมือประสานทันที

“หม่อมฉันไป๋ลี่หลิน ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ เมื่อครู่เสียมารยาท ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”

“เมื่อครู่ยังข้ากับท่านอยู่เลย”

“ตอนนั้นหม่อมฉันยังไม่รู้”

“ตอนนี้รู้แล้วจึงกลัว”

ลี่หลินคิดเล็กน้อย “เกรงใจมากขึ้นเพคะ”

“ไม่กลัวหรือ”

นางสบตาเขา

“ถ้าท่านอ๋องคิดจะฆ่าหม่อมฉันจริง คงไม่เสียเวลาถามมาหลายประโยคแล้วเพคะ”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ ก่อนฉินมู่หยวนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“ปากกล้าดีนี่”

“หม่อมฉันถือว่าเป็นคำชม”

“ข้าไม่ได้ชม”

“เช่นนั้นหม่อมฉันจะคิดเสียว่าไม่ได้ยิน”

คราวนี้ดวงตาของฉินมู่หยวนปรากฏแววประหลาดใจชัดขึ้น

สตรีตรงหน้าผอมบาง ใบหน้าซีดจนเห็นได้ชัดว่าป่วยหนักมาไม่นาน แต่กลับมีสติครบถ้วนแม้กำลังถูกตามล่า มิหนำซ้ำยังกล้าต่อปากต่อคำกับเขา

ไม่เหมือนข่าวที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับคุณหนูรองตระกูลไป๋เลยสักนิด

เสียงชุ่ยฮวาดังขึ้นด้านนอก

“พวกข้ากำลังตามหาคนจากจวน ขอค้นรถม้าคันนี้หน่อย”

ลี่หลินหันขวับไปทางประตู จากนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นชาขององครักษ์

“บังอาจ!”

ด้านนอกเงียบลงทันที

“รู้หรือไม่ว่านี่คือรถม้าของผู้ใด”

ไม่มีเสียงตอบ ไม่นานเสียงชุ่ยฮวาก็เปลี่ยนเป็นลนลาน “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ ขออภัย พวกบ่าวจะไปเดี๋ยวนี้”

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ลี่หลินผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

“ข้ายังไม่ได้ทำอะไร”

“แค่ไม่โยนหม่อมฉันออกไปก็ถือว่าช่วยแล้วเพคะ”

ฉินมู่หยวนมองนาง “คนของจวนตระกูลไป๋ตามจับคุณหนูรองตระกูลไป๋ เพราะเหตุใดกัน”

ลี่หลินชะงัก

“เรื่องในครอบครัวเพคะ”

“เรื่องในครอบครัวถึงขั้นต้องแต่งเป็นบุรุษหนีออกมากลางค่ำกลางคืน”

“ครอบครัวบางบ้านรักกันไม่เหมือนครอบครัวทั่วไปเพคะ”

“แล้วเจ้ากำลังจะไปไหน” คำถามนั้นทำให้นางระวังตัวขึ้นทันที ฉินมู่หยวนสังเกตเห็น

“ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ”

“ไปพบคนผู้หนึ่งเพคะ”

“ผู้ใด”

“เมื่อครู่ท่านอ๋องรับสั่งเองว่า หากไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ หม่อมฉันขอใช้สิทธิ์นั้นกับคำถามนี้ด้วยเพคะ”

ฉินมู่หยวนเงียบ ลี่หลินยิ้มบาง

“หม่อมฉันจึงเลือกไม่ตอบเพคะ”

“เจ้าช่างกล้าใช้คำพูดยอกย้อนกับข้า”

“หม่อมฉันขออภัยเพคะ”

ฉินมู่หยวนมองนางนิ่ง ก่อนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ

“เฟิงอี้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ออกรถ”

ลี่หลินเบิกตา “ท่านอ๋องจะไปไหนเพคะ”

“รถม้าของข้า ข้าต้องรายงานเจ้าด้วยหรือ”

“ไม่ต้องเพคะ แต่หม่อมฉันต้องไปทางตะวันตก”

“แล้ว”

“หากท่านอ๋องไปทางตะวันออก หม่อมฉันคงลำบาก”

มุมปากฉินมู่หยวนยกขึ้นน้อย ๆ

“เมื่อครู่ยังขอเพียงหลบชั่วคราว ตอนนี้เริ่มเลือกเส้นทางให้รถม้าข้าแล้วหรือ”

“หม่อมฉันเพียงเจรจา”

“นี่เรียกว่าเจรจา” ฉินมู่หยวนเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงคล้ายกำลังเย้าแหย่ ทำให้ลี่หลินอดบ่นเขาในใจไม่ได้

“เป็นความสามารถเลี้ยงชีพเพคะ” คำตอบประหลาดทำให้เขามองนางอีกครั้ง

ฉินมู่หยวนจึงถาม “ฝั่งตะวันตกที่ใด”

“ตลาดตะวันตกเพคะ”

เขาเคาะผนังรถม้าสองครั้ง

“เฟิงอี้ ผ่านตลาดตะวันตก”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ลี่หลินกะพริบตา ไม่คิดว่าเขาจะยอมง่ายถึงเพียงนี้

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง”

“ข้าจะจำหนี้ที่เจ้าพูดไว้”

“หม่อมฉันก็จะจำเพคะ”

รถม้าเคลื่อนตัวไปตามถนนอย่างนุ่มนวล ลี่หลินนั่งเงียบลง คราวนี้เพิ่งรู้ตัวว่าฝ่ามือเย็นเฉียบไปหมด

เมื่อความตื่นเต้นจากการหลบหนีลดลง ความอ่อนเพลียก็กลับมาเล่นงานอีกครั้ง

ฉินมู่หยวนมองใบหน้าซีดของนาง

“เจ้าป่วย”

“ใกล้หายแล้วเพคะ”

“โกหก”

“ยังไม่ตายก็ถือว่าใกล้หาย”

เขาขมวดคิ้ว “ใครสอนเจ้าให้พูดเช่นนี้”

“ชีวิตเพคะ” คำตอบสั้น ๆ ทำให้ฉินมู่หยวนไม่ถามต่อ

ไม่นานรถม้าก็หยุดลงบริเวณใกล้ตลาดตะวันตก

ลี่หลินรีบลุก แต่เพียงยืนขึ้นก็หน้ามืดจนต้องจับผนังรถ

ฉินมู่หยวนมองอย่างไม่แสดงอารมณ์

“สภาพเช่นนี้ยังกล้าหนีออกจากจวน”

“หากรอให้แข็งแรงกว่านี้ เกรงว่าคงไม่มีโอกาสได้ออกมาแล้วเพคะ” นางประสานมือคารวะ

“คืนนี้ขอบพระทัยท่านอ๋อง หนี้บุญคุณครั้งนี้หม่อมฉันจะจำเอาไว้”

“ไป๋ลี่หลิน”

“เพคะ”

“อย่าตายก่อนใช้หนี้”

นางชะงัก ก่อนยิ้มออกมา

“หม่อมฉันหวงชีวิตมากเพคะ” นางตอบแล้วจึงลงจากรถม้าไป

ฉินมู่หยวนมองร่างบางในชุดบุรุษค่อย ๆ เดินหายเข้าไปในตรอก

เฟิงอี้ขยับเข้ามาใกล้

“ท่านอ๋อง จะให้ข้าน้อยส่งคนตามนางหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง” ฉินมู่หยวนตอบ ก่อนหยุดเล็กน้อย

“แต่ให้คนตรวจดูว่าคืนนี้คนของจวนไป๋กำลังทำอะไร”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ม่านรถม้าถูกปล่อยลง ทว่าใบหน้าของสตรีปากกล้าผู้นั้นยังคงติดอยู่ในความคิดของฉินมู่หยวนอย่างประหลาด

อีกด้านหนึ่ง ลี่หลินเดินตามความทรงจำของเจ้าของร่างจนมาถึงร้านค้าเล็ก ๆ หลังหนึ่งตรงปลายถนน

ป้ายไม้เหนือประตูเก่าจนสีซีด ร้านปิดแล้ว แต่ด้านหลังยังมีแสงโคมลอดออกมา

นางเคาะประตูสามครั้ง เงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงมีเสียงชายสูงวัยดังจากด้านใน

“ผู้ใด”

“ข้ามาหาผู้ดูแลเต๋อ”

เสียงด้านในเงียบไป

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    57

    “อืม...” ลี่หลินเหลือบมองลูกที่ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา“วันหนึ่งเมื่อลูกโตขึ้น หม่อมฉันอยากพาเขามาดูที่นี่”“ดูตลาดหรือ”“เพคะ”“เหตุใด”“จะได้รู้ว่าข้าวหนึ่งถ้วยไม่ได้เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเอง”ฉินมู่หยวนยิ้มบาง“แล้วเจ้าจะสอนเขาค้าขาย”“ถ้าเขาอยากเรียน”“ถ้าอยากเรียนกระบี่”“ก็ให้ท่านสอน”“ถ้าอยากเรียนทั้งสองอย่าง”“ก็ดีสิเพคะ” ลี่หลินตอบ“แต่หม่อมฉันไม่อยากกำหนดว่าเขาต้องเป็นอะไรเพียงเพราะเป็นลูกของเรา”ฉินมู่หยวนมองนาง“ให้เขาเลือกเอง”“เพคะ”“เหมือนเจ้า”ลี่หลินชะงัก ก่อนยิ้ม“เหมือนเราต่างหากเพคะ”ฉินมู่หยวนไม่ได้โต้แย้ง เขาเพียงขยับผ้าห่มของลูกให้เรียบร้อยขึ้นค่ำวันนั้น ตำหนักฉินอ๋องสว่างไสวด้วยแสงโคม งานเลี้ยงเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นภายในลานกว้าง ไม่ได้มีขุนนางทั้งราชสำนัก ไม่มีพิธีใหญ่โต มีเพียงคนใกล้ชิดและผู้ที่ร่วมผ่านเรื่องราวมาด้วยกันผู้ดูแลเต๋อมาถึงตั้งแต่ช่วงบ่าย หลิวซานตามมาหลังปิดร้านตัวแทนพ่อค้าจากหอการค้าบางส่วนมาร่วมแสดงความยินดีเฟิงอี้ซึ่งปกติยืนเงียบอยู่ข้างฉินมู่หยวน วันนี้กลับถูกลี่หลินบังคับให้นั่งร่วมโต๊ะ“พระชายา ข้าน้อยยืนได้พ่ะย่ะค่ะ”“วันนี้ไม่มีคนร้ายให้จับ”“

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    56

    หลังผ่านการแย่งชิง อำนาจ เงินทอง และเปลวไฟแห่งการก่อกบฏ ในที่สุดสิ่งล้ำค่าที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งใดซับซ้อน เป็นเพียงบ้านที่กลับมาแล้วมีใครคนหนึ่งรออยู่เมืองที่ผู้คนสามารถเปิดร้านและทำมาหากินโดยไม่ต้องหวาดกลัวชีวิตที่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางของตนเองและลมหายใจเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันเพื่อบอกพวกเขาว่า หลังพายุผ่านพ้นไป ชีวิตไม่ได้เพียงกลับคืนสู่ความสงบ แต่ยังสามารถเริ่มต้นความหวังครั้งใหม่ได้เสมอหนึ่งปีต่อมาฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาเยือนเมืองหลวงของแคว้นต้าเซียวอีกครั้งต้นไม้สองข้างทางแตกยอดอ่อน ดอกไม้ผลิบานรับแสงแดดยามเช้า เสียงพ่อค้าแม่ขายดังขึ้นตั้งแต่ประตูตลาดเปิด ขบวนเกวียนจากหัวเมืองต่าง ๆ เคลื่อนผ่านประตูเมืองอย่างต่อเนื่อง บ้างบรรทุกข้าวสาร บ้างเป็นผ้า สมุนไพร เครื่องเทศ และสินค้าจากเมืองห่างไกลตลาดที่ครั้งหนึ่งเคยเงียบงันเพราะการก่อกบฏ บัดนี้กลับคึกคักยิ่งกว่าเดิมหอการค้าต้าเซียวเองก็ผ่านช่วงเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยการลองผิดลองถูกมาแล้วตัวแทนพ่อค้าจากกิจการต่าง ๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาหารือเรื่องเส้นทางขนส่ง ข่าวสารสินค้า และปัญหาที่เกิดขึ้นตามหัวเมืองร้านเล็กสามารถส่งเร

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    55

    “นี่เรียกว่าระวังเกินเหตุ”“ไม่เกิน”“เกินเพคะ”“ไม่เกิน”ลี่หลินถอนหายใจ“ถ้าท่านเป็นเช่นนี้ไปอีกหลายเดือน หม่อมฉันอาจหนีไปนอนที่หอชิมรสสำราญ”ฉินมู่หยวนตอบทันที“ข้าจะซื้อหอชิมรสสำราญ”ลี่หลินอ้าปากค้าง“ร้านของหม่อมฉัน”“เช่นนั้นข้าจะไปอยู่ด้วย” นางหลุดหัวเราะออกมา“ท่านนี่ชักเอาใหญ่แล้ว”ฉินมู่หยวนเองก็ยิ้มในที่สุด ก่อนดึงนางเข้ามากอดอย่างระมัดระวัง ลี่หลินซบหน้าลงกับอกเขา เสียงหัวใจที่เคยสงบนิ่งของบุรุษตรงหน้ากลับเต้นแรงกว่าปกติ“ท่านตื่นเต้นจริง ๆ ด้วย”“อืม...”คราวนี้เขายอมรับ“มากหรือไม่”“มาก”“ดีใจหรือ”ฉินมู่หยวนก้มลงจุมพิตเรือนผมนาง“มากที่สุด”ลี่หลินหลับตา ตั้งแต่มายังโลกนี้ นางเคยคิดเพียงว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไรจะทวงสิ่งที่เป็นของเจ้าของร่างเดิมคืนอย่างไรจะทำร้านให้เลี้ยงตัวเองได้อย่างไรจะไม่ถูกผู้ใดบังคับชีวิตอีกอย่างไรนางไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งโลกที่ไม่ใช่บ้านเกิดจะกลายเป็นสถานที่ซึ่งนางมีคนที่เรียกว่าครอบครัวและกำลังจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนข่าวพระชายาฉินอ๋องทรงครรภ์ถูกส่งเข้าวังในวันต่อมาฮ่องเต้ทรงยินดียิ่ง ของพระราชทานถูกส่งมายังตำหนักจนลี่หลินมองกองหีบแ

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    54

    นางคิด“สองสามวันกระมัง”“แล้วเหตุใดไม่บอก”“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่เพคะ”ฉินมู่หยวนหันไปทางเถาเถา“ตามหมอมา”ลี่หลินรีบวางถ้วยชา“เดี๋ยวก่อนเพคะ”เถาเถาที่กำลังจะเดินออกไปหยุดทันที“หม่อมฉันแค่ไม่ค่อยหิว ไม่ได้ป่วย”“ให้หมอตรวจ”“ไม่จำเป็น”“จำเป็น”“ท่านอ๋อง”“เรื่องอื่นข้าตามใจเจ้า”ฉินมู่หยวนกล่าว“เรื่องสุขภาพไม่ได้”ลี่หลินอ้าปากจะเถียง แต่จู่ ๆ กลิ่นบางอย่างจากครัวก็ลอยมาตามลม เป็นกลิ่นปลานึ่งที่ตามปกตินางไม่ได้รังเกียจทว่าวันนี้เพียงได้กลิ่น ท้องกลับปั่นป่วนขึ้นมาทันทีนางยกมือปิดปาก ฉินมู่หยวนสีหน้าเปลี่ยน“ลี่หลิน”นางรีบลุกขึ้น แต่พอลุกเร็วเกินไปกลับรู้สึกหน้ามืดฉินมู่หยวนรับตัวไว้ทัน“เถาเถา ตามหมอเดี๋ยวนี้”“เพคะ” คราวนี้ลี่หลินไม่เถียงอีก เพราะแม้แต่ตัวนางเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไม่นานนัก หมอประจำตำหนักก็มาถึง ลี่หลินนั่งอยู่ในห้อง ขณะที่ฉินมู่หยวนนั่งข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน หมอวางนิ้วลงบนข้อมือนางผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของหมอก็เปลี่ยนเขาตรวจอีกครั้งอย่างละเอียดฉินมู่หยวนถามทันที“เป็นอย่างไร”หมอยังไม่ตอบ“นางป่วยหรือ”“ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ”ฉินมู่หย

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    53

    ลี่หลินยิ้ม“ท่านถามทุกครั้งไม่เหนื่อยหรือเพคะ”“ไม่”“ถ้าหม่อมฉันไม่อนุญาต”“ก็ไม่ทำ” นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเป็นฝ่ายเขย่งตัวขึ้นแตะริมฝีปากเขาเสียเองฉินมู่หยวนชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจจากนั้นจึงกอดนางแน่นขึ้นและตอบรับจุมพิตอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงกลองศึก ไม่มีรายงานด่วนจากประตูเมือง ไม่มีบัญชีลับหรือเส้นทางเสบียงให้ต้องตามหา มีเพียงความสงบที่คนทั้งสองร่วมกันรักษาไว้จนมาถึงวันนี้จากการแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยข้อตกลงและเหตุผลกลายเป็นความเชื่อใจ จากความเชื่อใจกลายเป็นความห่วงใย และจากความห่วงใยที่ต่างคนต่างไม่ยอมเรียกชื่ออยู่เนิ่นนาน บัดนี้ไม่มีผู้ใดจำเป็นต้องหลบเลี่ยงอีกแล้ว แต่ชีวิตของลี่หลินไม่ได้หยุดอยู่เพียงตำแหน่งพระชายาวันพรุ่งนี้นางยังมีร้านอาหาร มีพ่อค้าที่ต้องพบ มีหอการค้าต้าเซียวที่เพิ่งเริ่มต้น และมีเส้นทางอีกมากมายที่ต้องช่วยกันฟื้นฟูส่วนฉินมู่หยวนก็ยังมีหน้าที่ของเขา คนทั้งสองไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่ตนเป็นเพื่อเดินไปด้วยกันเพียงหันกลับมาเมื่อใด ก็รู้ว่าอีกคนยังอยู่ตรงนั้นและสำหรับลี่หลิน นั่นอาจเป็นกำไรที่ดีที่สุดจากการข้ามภพมาครั้งนี้ก็เป็นได้หลายเดือนผ่านไปหลังเหต

  • ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า    52

    ทันทีที่มาถึง หลิวซานก็รีบออกมาต้อนรับ“พระชายา”“ร้านเป็นอย่างไรบ้าง”“ดีขึ้นมากขอรับ หลังเส้นทางจากทางใต้เปิดตามปกติ ของสดเข้าร้านตรงเวลา ลูกค้าก็กลับมาแล้ว”ลี่หลินเดินตรวจครัวและห้องเก็บของ“ข้าวที่เหลือจากช่วงก่อนยังมีมากหรือไม่”“ลดลงแล้วขอรับ”“อย่าซื้อเกินจำเป็น”“ขอรับ”“ของสดก็เช่นกัน ซื้อให้พอกับที่ใช้ อย่าเห็นลูกค้าเยอะแล้วกว้านของจากตลาดจนร้านเล็กไม่มีซื้อ”หลิวซานหัวเราะ“พระชายาเป็นที่ปรึกษาหอการค้าแล้ว ยังกลับมาคุมร้านด้วยตนเองอีกหรือขอรับ”“นี่ร้านข้า เหตุใดข้าจะคุมไม่ได้”“ได้ขอรับ ได้แน่นอน”ฉินมู่หยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเรียบ ๆ“ข้าว่าเจ้าควรสงสารหลิวซานบ้าง”ลี่หลินหันมอง“หม่อมฉันทำอะไรเขาเพคะ”หลิวซานรีบตอบ“พระชายาไม่ได้ทำอะไรเลยขอรับ”“เห็นหรือไม่”ฉินมู่หยวนมองหลิวซาน“เจ้ากลัวนางหรือ”หลิวซานเงียบ ลี่หลินหันไปมอง“หลิวซาน”“ไม่กลัวขอรับ”“เหตุใดเสียงเบา”“วันนี้อากาศเย็นขอรับ”ลี่หลินหลุดหัวเราะ ฉินมู่หยวนเองก็ส่ายหน้าอย่างขบขัน หลังตรวจร้านเสร็จ ทั้งสองจึงเดินผ่านถนนสายการค้าร้านค้าสองข้างทางเปิดเกือบทั้งหมดแล้วเสียงต่อรองราคาเสียงเด็กวิ่งเล่นเสียงพ่อค

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status