บทที่ 2 จวนแม่ทัพหลี่ 1/3

เมืองหลวง แคว้นต้าเฉิง

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมฉุนลอยอวลทั่วโถงเรือนหลักอันโอ่อ่าของจวนแม่ทัพหลี่ ทว่าไออุ่นจากกระถางทองเหลืองกลับมิอาจขับไล่บรรยากาศอึมครึมชวนอึดอัดที่แผ่ซ่านลงมาได้

ม้วนผ้าไหมสีทองอร่ามปักลวดลายมังกรวิจิตรวางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้พะยูงสีเข้ม นี่คือพระราชโองการสมรสพระราชทานที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากตำหนักหยางซิน ลายพระหัตถ์อันคมกริบประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมากลางอกของหลี่เจิ้นหรง แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารรักษาเมืองหลวง

“สมรสพระราชทาน...”

เสียงทุ้มต่ำสบถรอดไรฟัน ฝ่ามือหยาบกร้านที่กรำศึกมาค่อนชีวิตตบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ถ้วยชาเคลือบเนื้อดีสะเทือนจนน้ำชากระฉอก “ฮ่องเต้ทรงเห็นข้าเป็นสิ่งใด! คิดจะดึงอำนาจทหารของข้าไปคานกับจวนโจวอ๋อง หรือทรงคิดจะเหยียบย่ำหน้าข้ากันแน่ ถึงได้กล้าประทานงานแต่งที่แสนอัปมงคลกับบุตรทรราชเช่นนั้น!”

แม่ทัพหลี่หรือจะไม่รู้ว่าฮ่องเต้ผู้นี้ชื่นชอบการเชื่อมสัมพันธ์ต่างขั้ว เพื่อให้เหล่าขุนนางเปิดศึกกันเองภายในครอบครัวให้ราชสำนักไม่วุ่นวาย แต่ให้บ้านขุนนางตีกันตายจนไม่มีเวลามาคิดล้มอำนาจแทน

จวนของเขาต้องเชื่อมสัมพันธ์กับจวนโจวอ๋องหรือ เห็นชัด ๆ ว่าเขากับโจวอ๋องแทบจะไม่มองหน้ากัน ตั้งแต่ครั้งอดีตฮ่องเต้ ยามนี้ยังจะยัดเยียดพระราชทานสมรสให้อีก

“ท่านพี่... โปรดระงับโทสะก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

ฉุยซีหลิงในอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองหรูหราเดินเยื้องกรายเข้ามา มือเรียวขาวผ่องยกขึ้นลูบแผ่นอกสามีเบา ๆ แววตางดงามทอประกายความร้ายกาจ

“ฝ่าบาทมีพระประสงค์อย่างไร คนทั้งเมืองหลวงล้วนมองออก หากเราปฏิเสธ ย่อมกลายเป็นขัดพระราชโองการ มีโทษถึงริบทรัพย์และปลดจากตำแหน่ง แต่หากจะให้เยว่เอ๋อร์... บุตรสาวอันล้ำค่าของพวกเราแต่งเข้าไปในจวนอ๋องร้างที่ไร้อำนาจเช่นนั้น ข้าในฐานะมารดายอมควักหัวใจตัวเองทิ้งเสียดีกว่า” แน่นอนว่านางปรารถนาให้บุตรสาวขึ้นเป็นมารดาแผ่นดิน หาใช่ชายาไร้อำนาจราชศักดิ์เช่นนั้น

หลี่เจิ้นหรงขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร! ในเมื่อพระราชโองการระบุชัดแจ้งว่า ‘บุตรสาวสายเลือดตระกูลหลี่’ มีหรือที่ข้าจะยอมส่งเยว่เอ๋อร์ไปตกระกำลำบาก!”

รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของฮูหยินใหญ่ นางหรี่ตาลงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ... ว่าสายเลือดตระกูลหลี่ของท่าน หาได้มีเพียงเยว่เอ๋อร์คนเดียวไม่”

หลี่เจิ้นหรงชะงักสีหน้าหันมองภรรยาที่เก่งกาจด้านการวางแผน “เจ้าหมายถึงบ้านรองกับบ้านสามหรือ”

ฉุยซื่อหรือฉุยซีหลิงส่ายหน้าให้สามี “ท่านพี่...หากให้บ้านรองและบ้านสามรับสมรสพระราชทาน ไม่เท่ากับส่งตำแหน่งผู้นำตระกูลให้พวกเขาถือหรือ...ท่านลืมเซิ่งหลานเวยไปได้ยังไง ไม่ใช่นางก็คลอดบุตรสาวคนหนึ่ง”

คำว่าเซิ่งหลานเวยทำให้หลี่เจิ้นหรงกำหมัดแน่น สิบห้าปีแล้วที่เขาไม่ได้ยินชื่อนี้ หากแต่เรื่องเมื่อคราวนั้นไม่ใช่ว่านางคบชู้สู่ชายหรือ...

“แต่บุตรสาวของนางหาใช่สายเลือดของข้า?” หลี่เจิ้นหรงขมวดคิ้วเพ่งมองภรรยา ก่อนได้รับมือนุ่มนิ่มที่ลูบหลังมือเบา ๆ

“ใช่หรือไม่อยู่ที่ท่านจะรับหรือไม่เจ้าค่ะ...ไม่สู้บอกว่าบุตรสาวที่เติบโตอยู่เรือนนอกที่ชนบทหรือเจ้าคะ” นางโน้มนาวใจสามีให้เห็นดีเห็นงาม

“ท่านคิดว่าโจวอ๋องจะแต่งงานดี ๆ ไม่ฉีกหน้าท่านหรือ”

แน่นอนว่าเขาไม่คิดว่าโจวอ๋องจะยอมเป็นลูกเขยเขาดี ๆ แน่ หากแต่เขาจะส่งบุตรสาวดี ๆ ของตนไปแต่งงานด้วยทำไม ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ชิงหักหน้าโจวอ๋องเสียก่อน พระราชทานสมรสแค่ระบุว่าเป็นสายเลือดตระกูหลี่ ไม่ได้ระบุเสียหน่อยว่าเป็นบุตรสาวคนใด ที่สำคัญแค่ระบุว่าเป็นสายเลือดย่อมใช้เรื่องบุตรบุญธรรมไม่ได้

“เอาตามนั้นเถอะ ข้าจะให้มู่หรงเหยียนไปจัดการ”

มู่หรงเหยียนเป็นรองแม่ทัพคนสนิทและยังสนิทสนมกับภรรยาของเขาด้วย เนื่องจากตระกูลมู่และตระกูลฉุยไปมาหาสู่กัน และทั้งสองก็นับถือเป็นพี่น้อง เรื่องเช่นนั้นย่อมต้องมอบหมายให้คนที่ไว้ใจได้จัดการ

“เช่นนั้นท่านพี่...ข้าคิดว่าจะกลับบ้านเดิมตระกูลฉุยเสียหน่อย ไม่สู้ให้ข้าเดินทางไปพร้อมกับมู่หรงเหยียน อยู่ที่นั่นสักหนึ่งเดือนแล้วค่อยกลับเมืองหลวงพร้อมเขาขากลับดีหรือไม่”

หลี่เจิ้นหรงเห็นด้วยเรื่องที่ภรรยาจะกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม นี่ก็นานแล้วที่ยังไม่ได้กลับไป แต่เขาต้องประชุมเช้าทุกสามวันย่อมติดตามไปด้วยไม่ได้

“เช่นนั้นเจ้าเดินทางดี ๆ เล่า รักษาเนื้อรักษาตัวด้วย”

“เจ้าค่ะ...ข้าจะให้ปี้เถาอยู่ทางนี้คอยส่งข่าวหากมีเรื่องด่วนข้าจะได้รีบกลับมา”

นางหันไปมองปี้เถาก่อนจะหันมายิ้มให้กับสามี ปี้เถาเป็นบ่าวคนสนิทที่รักเหมือนลูกสาวตนเอง ทั้งไว้ใจให้นางเป็นหูเป็นตาแทนมาตลอด

“เช่นนั้นเจ้าก็จัดการเถอะ ข้าจะไปห้องหนังสือก่อน” เมื่อเรื่องราวพระราชทานสมรสจบลง หลี่เจิ้นหรงพลันสบายใจที่หาทางออกได้