บทที่ 2 จวนแม่ทัพหลี่2/3

เรือนฝูโซ่วท้ายจวนเงียบสงัด มีเพียงกลิ่นกำยานไม้จันทน์กับเสียงเคาะปลาไม้สวดมนต์ของหลี่เหล่าฝูเหริน ทว่าเสียงเคาะไม้ชะงักลงเมื่อเหยียนหมัวมัวรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าข้างตั่ง

“เหล่าฝูเหรินเจ้าคะ นายท่านใหญ่สั่งให้รองแม่ทัพมู่หรงเหยียนมุ่งหน้าไปอวิ๋นซีแล้วเจ้าค่ะ... ฮูหยินใหญ่เป่าหูให้ส่งคนไปรับตัวบุตรสาวอนุเซิ่งมารับสมรสพระราชทานแทนคุณหนูใหญ่”

หลี่เหล่าฝูเหรินลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาฉายแววสังเวชใจ “จิตใจนางช่างเหี้ยมโหดนัก ขับไล่สองแม่ลูกไปสิบห้าปี ยามนี้กลับจะลากเด็กไม่รู้ความมาตายแทนบุตรสาวตนเอง ไปเรียกเจิ้นหรงมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”

ไม่นานนัก หลี่เจิ้นหรงก็ก้าวเข้ามาในห้อง ทว่าเมื่อเห็นมารดานั่งหน้าตึง โดยมีหลี่จงเหว่ยผู้เป็นน้องรองกับหลี่เค่อเจี้ยนน้องสามยืนประกบอยู่ สีหน้าเขาก็พลันเรียบเฉย

“ท่านแม่เรียกข้ามา มีเรื่องอันใดหรือขอรับ”

“เจ้าคิดดีแล้วหรือที่จะลากเด็กคนนั้นมารับเคราะห์แทนเยว่เอ๋อร์!” หลี่เหล่าฝูเหรินขึ้นเสียงดุ

“นี่คือทางออกที่ดีที่สุดขอรับ” หลี่เจิ้นหรงตอบ “พระราชโองการระบุเพียงบุตรสาวตระกูลหลี่ อี้หว่านก็มีสายเลือดข้า จะให้ข้าส่งเยว่เอ๋อร์ไปจมปลักในจวนอ๋องตกอับได้อย่างไร”

“พี่ใหญ่!” หลี่จงเหว่ย นายท่านรองขมวดคิ้วแน่น มองหน้าพี่ชายอย่างคลางแคลงใจ “ท่านพูดออกมาได้อย่างไรว่าเพื่อตระกูลหลี่ สิบห้าปีก่อนท่านขับไล่นางไปใส่ร้ายว่าคบชู้ พอมีเรื่องเดือดร้อนกลับนึกขึ้นได้ว่ามีลูกสาวคนนี้อยู่ หากกลัวเยว่เอ๋อร์ลำบาก บุตรสาวบ้านรองหรือบ้านสามก็แต่งแทนได้ เหตุใดต้องทำเรื่องไร้มโนธรรม!”

“ใช่ขอรับ” หลี่เค่อเจี้ยนเอ่ยสำทับด้วยความไม่พอใจ “ส่งเด็กบ้านป่าที่ไม่รู้ความไปเป็นชายา หากโจวอ๋องรู้ว่าท่านจงใจหักหน้าเขา ผลกรรมจะตกอยู่ที่ตัวเด็กนะขอรับ”

ในสามพี่น้องหลี่เค่อเจี้ยนเป็นคนมีคุณธรรมที่สุด เขาไม่ชอบใจพี่ใหญ่ที่ทำการโดยไร้การไตร่ตรอง เด็กสาวบ้านนอกจะทันเล่ห์เหลี่ยมคนในเมืองหลวงได้อย่างไร

“พวกเจ้าจะไปรู้อะไร!” หลี่เจิ้นหรงตวาดกร้าว “หากให้ลูกสาวพวกเจ้าแต่งไป ไม่เท่ากับยกตำแหน่งเชื่อมสัมพันธ์ให้บ้านรองบ้านสามหรืออย่างไรฝ่าบาทคงเห็นว่าข้าไม่เคารพราชโองการ อีกอย่างบุตรสาวคนโตของข้ายังไม่แต่งงานบ่ายให้เบี่ยงให้ผู้อื่นรับ หน้าที่ราชการข้าเสียหายพวกเจ้าจะรับไหวหรือ”

“แล้วโจวอ๋องเป็นเพียงเสือไร้เขี้ยวเล็บ ข้าส่งเด็กบ้านนอกไปให้ ก็เพื่อตอกย้ำให้เขารู้ว่าคนอย่างเขา คู่ควรกับสตรีชั้นต่ำเพียงเท่านั้น!” แน่นอนว่าเขาไม่เคยญาติดี และไม่คิดเชื่อมสัมพันธ์อะไรทั้งนั้น

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือหญิงชราถูกปาลงพื้นแตกกระจายแทบเท้าบุตรชายคนโต หลี่เหล่าฝูเหรินตัวสั่นเทาด้วยโทสะ

“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! ข้าคลอดคนร้ายกาจเช่นเจ้ามาได้อย่างไร เจ้าคิดว่าอำนาจในมือจะค้ำฟ้าหรืออย่างไร เด็กคนนั้นมีสายเลือดเจ้าครึ่งหนึ่ง นางไม่เคยทำผิดอันใด ไม่เลี้ยงดูก็แล้วไปเถอะ แต่เจ้ากลับผลักนางลงเหวอย่างเลือดเย็น!”

หลี่เจิ้นหรงเพียงปรายตามองเศษกระเบื้อง ยกมือคารวะส่ง ๆ อย่างเย็นชา

“ม้าเร็วออกเดินทางไปแล้ว ไม่อาจเรียกคืน ขอท่านแม่โปรดรักษาสุขภาพเถิดขอรับ”

เขาสะบัดแขนเสื้อก้าวเดินออกไปทันที ทิ้งให้น้องชายทั้งสองมองตามด้วยสายตาผิดหวัง ขณะที่หลี่เหล่าไท่จวินทิ้งตัวพิงพนักตั่งไม้อย่างหมดแรง ได้แต่หลับตากุมลูกประคำแน่นด้วยความเวทนาในชะตากรรมของหลานสาวที่กำลังจะมาถึง...

การเดินทางพันลี้จากอำเภออวิ๋นซีสู่เมืองหลวงยาวไกลนัก

ฉู่ต้าเฉิงพาเด็กสาวดั้นด้นมาขออาศัยติดตามขบวนคาราวานพ่อค้าเร่ พรานหนุ่มบ้านป่าไม่มีตำลึงติดตัวมากนัก มีเพียงเรี่ยวแรงกำยำกับคันธนูคู่ใจ และฝีมือดาบที่พอใช้งานได้อยู่บ้าง เขาจึงอาสาเป็นคนคอยคุ้มกันภัย ล่ากระต่ายป่าและไก่ฟ้ามาแบ่งให้หัวหน้าขบวนเพื่อแลกกับที่ซุกหัวนอนบนกองฟางแห้งท้ายเกวียนบรรทุกสินค้า ให้เซิ่งอี้หว่านนั่งมาไม่ต้องเดินเท้าตลอดเพื่อประหยัดแรง

ลมพัดกรรโชกกรีดผิวเนื้อจนแสบร้อน อี้หว่านในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบตัวเก่าที่ซักจนสีซีดจางนั่งขดตัวอยู่บนกองฟาง ร่างน้อยสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ เท้าคู่เล็กที่เคยย่ำอยู่แต่บนผืนดินนุ่มใต้ร่มเงาไม้ในป่า บัดนี้เมื่อต้องเดินสลับนั่งเกวียนรอนแรมข้ามวันข้ามคืน รองเท้าผ้าที่มารดาเย็บให้ขาดวิ่นจนไม่อาจปกป้องผิวเนื้อ ใต้ฝ่าเท้าพองช้ำเป็นตุ่มน้ำใส บางจุดแตกจนรู้สึกแสบผิวยามก้าวเดิน ทว่าริมฝีปากที่แห้งจนซีดขาวกลับไม่เคยเอ่ยบ่นแม้แต่คำเดียว

“อี้หว่าน กินนี่เสีย”

ต้าเฉิงยื่นหมั่นโถวแป้งหยาบสีคล้ำที่แห้งกรังจนแข็งให้ก้อนหนึ่ง เขาใช้มีดเลาะแบ่งส่วนที่นิ่มกว่าส่งให้นาง อี้หว่านรับมาถือไว้ในสองมืออย่างทะนุถนอม นางก้มมองหมั่นโถวแข็ง ๆ ในมือก่อนจะบรรจงบิออกเป็นสองส่วน ส่วนที่ใหญ่กว่านางยื่นส่งคืนให้พี่ชายข้างบ้าน

“พี่ต้าเฉิงกินเถิดเจ้าค่ะ ท่านต้องใช้แรงแบกของและเดินคุ้มกันเกวียนทั้งวัน ข้าเพียงนั่งเฉย ๆ ไม่ได้เหนื่อยอันใด”

“เจ้าต้องกินให้มากหน่อย ตัวผอมแห้งจนลมจะหอบไปได้อยู่แล้ว” ต้าเฉิงขมวดคิ้วแน่น แสร้งดุเสียงเข้ม