ข้าชั่วร้ายมากกว่าที่ท่านคิดเอาไว้นัก

คนฟังกลืนน้ำลายเอือกด้วยไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ พระองค์จึงถามเรื่องนี้เข้า หรือเพราะพระองค์ทรงทราบเรื่องระยำที่เขาทำเมื่อครึ่งเดือนก่อนจึงคิดให้องค์ชายรองแก้แค้นเขาผ่านบุตรสาว

คิดได้แค่นั้นดวงตาก็ไหวระริก ไม่ทันสังเกตมองคนข้างกายที่หยักยิ้ม

“หรือท่านเสนาบดีเกรงว่าเปิ่นหวางจะดูแลนางไม่ดี”

ซย่าลู่หงเอ่ยถาม ไม่สามารถจับกระแสเสียงได้เลยว่าคิดอะไรอยู่

“มิได้พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง กระหม่อมแค่สงสัยว่าเหตุใดจึงเป็น...”

ประโยคก่อนหน้ายังไม่ทันได้เอ่ยจบ คนพูดก็ทำท่าอึกอักคิดหาคำพูดไม่ทันเสียแล้ว ส่วนผู้อยู่บนบัลลังก์มังกรได้แต่เก็บเสียงหัวเราะไว้ เห็นน้องชายเผลอเหลียวตามองเสนาบดีดั่งพยัคฆ์ที่จ้องกินเหยื่อ อยากพนันกับตัวเองนักว่าเขาจะใช้เวลานานเท่าไหร่เพื่อจับผิดขุนนางฉ้อโกงได้คาหนังคาเขา!

“ปีนี้น้องเราอายุย่างยี่สิบห้า อนุสักคนเขาก็ไม่หมายตาสักนาง แต่เป็นเราที่ร้อนใจอยากเห็นทายาทชินอ๋องเสียที เห็นท่านเป็นถึงเสนาบดีใหญ่ที่จงรักภักดีมาตลอด หากได้บุตรสาวท่านเป็นเอ้อร์หวางเฟย2 เราก็วางใจได้บ้าง”

ได้ยินดังนั้นก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง มิใช่เพราะล่วงรู้ความลับของเขาเข้า คิดแค่นั้นก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถเล็ดลอดสายตาคนข้างกายไปได้

“เร็วเพียงใดพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ฮ่องเต้มิได้ตอบ เพียงแต่มองเลยผู้ถามไป

“ท่านโหรหลวง ท่านโปรดตอบข้อสงสัยให้แจ้งด้วยเถิด”

สิ้นเสียงอันทรงพลัง ชายหนวดเคราครึ้มจึงได้ทำความเคารพให้คราหนึ่ง ก่อนจะหยิบสมุดเล่มเก่าออกมาขีดเขียน เวลาผ่านไปเพียงครึ่งเค่อรอยยิ้มจึงปรากฏ

“เป็นวันที่สิบเดือนยี่พ่ะย่ะค่ะ”

เช่นนั้นก็เหลือเวลาอีกเพียงสามวัน...

ไฉนถึงรวดเร็วเช่นนี้!

หึ...เร็วทันใจดีจริงๆ!

“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมก็มิกล้าคัดค้านพ่ะย่ะค่ะ”

ตอบอย่างเบาใจ คิดไปคิดมา หากบุตรสาวได้เป็นชายาองค์ชายรองจริงๆ งานนี้ไม่มีขาดทุน แถมยังได้กำไรอีกมากโข! คราวนี้เขาก็จะมีคนทำลายหลักฐานการกระทำผิดของเขา แค่นี้ก็สบายไปทั้งชาติแล้ว!

“กระหม่อมรับพระราชโองการพ่ะย่ะค่ะ”

แต่...เห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์ร้อยกลเช่นนี้แล้วจะอดได้อย่างไร!

“ท่านมิต้องเป็นห่วง เดิมทีเปิ่นหวางมิคิดจะแต่งภรรยาไปชั่วชีวิต แต่เพราะเป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้ ร่วมหอครั้งเดียวก็เพียงพอต่อการตั้งครรภ์ หลังจากนั้นก็จะไม่ยุ่งกับหวางเฟยอีก มิต้องปรนนิบัติเปิ่นหวาง แต่จะเป็นถึงพระชายาและถือบรรดาศักดิ์เทียบเชื้อพระวงศ์ แค่นี้หวางเฟยก็คงมีความสุขในจวนอ๋องแล้ว”

ผู้ชายคนนี้...

ผู้ชายคนนี้จะเฉยชาเกินไปแล้ว!

แบบนี้ก็ไม่ต่างกับเข้าตำหนักเย็นใช่หรือไม่! มันจะดีได้อย่างไรกัน!

---------------------------------------------------------------

“ข้าไม่แต่งเด็ดขาดท่านพ่อ!”

“ข้าก็ไม่ยอมให้ซานเอ๋อร์แต่งให้ท่านอ๋องเช่นกัน!”

“ข้าก็สิ้นปัญญา ท่านอ๋องเองก็เป็นถึงองค์ชายรอง...”

“แต่ข้ามิอยากเป็นภรรยาที่ถูกหมางเมินหรอกนะ!”

“ท่านตรองดูเถิด จะให้ซานเอ๋อร์ใช้ชีวิตเยี่ยงหม้ายได้อย่างไร”

บัดนี้ท่านเสนาบดี ฮูหยินและอวี้ฉิงซานอยู่อย่างพร้อมเพรียงหากแต่ไร้ซึ่งผู้อื่นรบกวน เสียงถกเถียงดังลั่นจนบ่าวใช้ล่าถอยเพราะเกรงจะถูกลูกหลงไปด้วยต่างหาก

“ท่านแม่! ท่านต้องช่วยข้า”

เมื่อแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวไม่ได้ดั่งใจ ใบหน้าเนียนเกลี้ยงจึงหันไปบีบน้ำตาให้มารดา ซุกซบในอ้อมอกพลางร้องไห้โฮ

“แต่มันเป็นพระราชโองการ”

อวี้เหยินจ่งโคลงศีรษะเบาๆ เกิดขัดความประสงค์ของฮ่องเต้มีหวังอำนาจเสนาบดีที่ถูกสั่งสมมาต้องสั่นคลอนแน่

“ท่านพ่อ” อวี้ฉิงซานเบ้ปาก

“ท่านมิพูดเองหรือว่าท่านอ๋องถึงกับเอ่ยปากว่าต้องการเพียงทายาท แถมจะแตะต้องเจ้าสาวเพียงครั้งเดียว!”

นางทนเห็นบุตรสาวคนเดียวช้ำใจไม่ไหวแน่!

เสียงประตูทางเข้าถูกเปิดออกพร้อมๆ กับร่างผอมบางในชุดผ้าเนื้อหยาบสีฟ้าอ่อน ถาดน้ำชาและขนมถูกถือเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว บ่งบอกถึงความถนัดอย่างยิ่งยวด ดวงหน้ากลมเปรอะเปื้อนเป็นคราบเล็กน้อยเนื่องจากทั้งวันเอาแต่ขลุกอยู่ในครัว แม้นางจะรู้สึกลำบากอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยคิดท้อถอยต่อโชคชะตา

จะมีก็เพียงแต่หาโอกาสดีๆ ออกไปจากตระกูลอวี้โดยเร็วเท่านั้น!

แน่นอน...นางได้ยินประโยคที่ฮูหยินพูดชัดเจน!

ไม่ยากเลยหากจะปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ท่าทางสวรรค์คงสร้างโอกาสให้นางแล้วกระมัง

“ขนมดอกกุ้ยฮวาของพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” ว่าไปแล้วก็ขยับมือวางขนมและชาร้อนๆ บนโต๊ะตัวกลม แม้กิริยาจะแสดงออกไปเช่นนั้นแต่นางก็พยายามตั้งใจฟังบทสนทนาต่อไป

“ท่านพ่อ มันต้องมีทางออกสิ”

“ข้า...”

“ท่านพี่ ครั้งนี้เห็นแก่หน้าข้าเถิด”

ฮูหยินเริ่มผ่อนเสียงลง

“โอ้ย! เจ้าตั้งใจทำร้ายข้า!”

ด้วยไม่ทันระวังระหว่างการตั้งใจฟังข้อมูลสำคัญ น้ำชาก็กระฉอกไปถูกมืออวี้ฉิงซานที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบขนมในจาน แต่หากสังเกตแล้วนางนั่นแหละที่จงใจเอื้อมมือเข้าไปใกล้ ขยับนิ้วยาวให้แตะถูกข้อมืออีกฝ่าย

คราวนี้ผู้ถูกปรักปรำหน้าซีด ตวัดตามองด้วยความตกใจ

สตรีผู้นี้จงใจหาเรื่องนางอีกแล้ว!

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“เจ้า! กล้าจ้องหน้าข้าอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร”

อวี้ฉิงซานลุกพรวด ผลักร่างอีกฝ่ายจนล้มไปกองกับพื้น

เฮอะ! เด็กคนนี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียจริง!