ปฐมบทละครงิ้ว

ซย่าหมิ่นเก๋อว่าราวกับต้องการจะหยอกล้อ

“สมุดบัญชีตรวจสอบท้องพระคลังพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงดุดันครานี้เป็นคราวอวี้เหยินจ่งสะดุ้งเฮือก ขนลุกชูชันด้วยความตระหนก ลอบมองซย่าลู่หงด้วยความไม่แน่ใจ องค์ชายรองยังคงจ้องมองไปบนบัลลังก์ หาได้หันมามองเขาด้วยความกรุ่นโกรธไม่

หากเขาเกิดไปรู้อะไรขึ้นมาเห็นทีคงไม่นิ่งเฉยแบบนี้เป็นแน่ และการที่ฉ้อเงินหลวงลวงราษฎร์ผ่านพระราชกิจเช่นนี้ มิใช่เขาเพิ่งทำเป็นครั้งแรก...แน่นอนว่าสองปีที่ผ่านมาเขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าเขาไม่เคยทำผิดพลาดและไม่เคยทิ้งร่องรอยไว้ให้สงสัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ตรวจสอบคนใหม่เป็นถึงชินอ๋อง คงไม่อดทนลำบากออกไปตรวจสอบผลงานถึงเมืองห่าวเป็นแน่ มิเช่นนั้นสกุลอวี้คงไม่มั่งคั่งขึ้นทุกวันเช่นนี้

คิดได้เท่านั้นก็หายใจออกฟู่...

“กระหม่อมคิดว่าพระชายาร่ำเรียนหนังสือมาเทียบเท่าบุรุษ หากทำตัวว่างอยู่ในจวนอ๋อง ก็เกรงว่านางจะเบื่อเกินไป กระหม่อมคิดอยากจะให้พระชายาช่วยดูแลเรื่องบัญชีท้องพระคลังแทนพ่ะย่ะค่ะ”

ซย่าลู่หงกระตุกยิ้มเมื่อหางตาสัมผัสได้ว่าเสนาบดีกำลังเงยหน้ามองด้วยสีหน้าตกใจ

ไม่ทันที่ฮ่องเต้จะตอบ อวี้เหยินจ่งก็เลิ่กลั่กโขกศีรษะเสียยกใหญ่

“ทูลท่านอ๋อง...กระหม่อมเกรงว่าบุตรสาวของกระหม่อมจะทำหน้าที่นั้นได้ไม่ดีพ่ะย่ะค่ะ”...อวี้หลานเอ๋อร์มิได้ร่ำเรียนหนังสือ จะมีปัญญามาช่วยดูแลได้อย่างไรกัน! ขืนเป็นเช่นนั้นคงถูกจับติดกันพอดี!

“เปิ่นหวางมิได้ขอคำปรึกษา” คำตอบของซย่าลู่หงทำเอาเสนาบดีปิดปากแทบไม่ทัน น้ำเสียงเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุกนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่ควรปริปากเอ่ยคำใดๆ ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขากำลังโกรธ ไม่พอใจ หรือคิดอะไร!

“น้องรองอย่าได้มีโทสะไปเลย เราเองก็อยากได้ความเห็นของท่านเสนาบดีเช่นกัน” เห็นแววตาของน้องชายแล้วริมฝีปากถึงได้หยักยิ้มเล็กน้อย องค์ชายรองกำลังข่มความรู้สึกแสดงออกในทางตรงกันข้ามอย่างขบขัน พระองค์ทราบเหตุผลที่เขาจงใจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเสนาบดี แต่ก็ยังแปลกใจอยู่หน่อยเพราะแทนที่เสนาบดีจะยินดี แต่กลับปฏิเสธ

“ทูลฝ่าบาท หน้าที่นี้ใหญ่หลวงนัก หากเกิดความผิดพลาดเกรงว่าแม้แต่ชีวิต ก็มิอาจทดแทนได้พ่ะย่ะค่ะ”

“คุณหนูสกุลอวี้ย่อมได้รับการอบรมร่ำเรียนมาเป็นอย่างดี ลำพังเปิ่นหวางเองก็เป็นบุรุษ ไหนเลยจะสู้ความรอบคอบเอาใจใส่เช่นสตรีได้”

ซย่าลู่หงหันมากล่าวด้วยน้ำเสียงชวนน่าสะพรึง

“ทูลท่านอ๋อง ราชกิจบ้านเมืองเช่นนี้ มิเหมาะสมกับสตรีพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่าได้กังวลไป เปิ่นหวางมิถือสา นางเป็นพระชายาของจวนอ๋อง ย่อมได้รับความไว้วางใจเทียบเท่ากับเปิ่นหวาง หากใครแคลงใจสงสัย เปิ่นหวางจะจัดการเอง ดีหรือไม่”

ฮือๆๆๆ...เขาจะร้องไห้อยู่แล้ว ถ้าหากสตรีที่องค์ชายรองไว้ใจถึงขนาดให้ดูแลทรัพย์สินของแผ่นดินเช่นนี้เป็นอวี้ฉิงซานเขาก็ดีใจอยู่หรอกที่การกระทำ ‘ลับๆ’ ของเขาจะคอยมีบุตรสาวช่วยเหลือปกปิดอยู่อีกทาง นั้นหมายถึงความมั่งคั่งของสกุลอวี้ก็จะดำเนินต่อไปได้อย่างรุ่งโรจน์ ยิ่งหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือบุตรสาวก็ย่อมไม่ต้องกลัวอันใดอีก!

แต่นี่....

“ตกลงว่าทำตามนี้ก็แล้วกัน”

องค์ฮ่องเต้ว่าพลางโบกมือโหยงว่าไม่ต้องเถียงกัน ในขณะที่ซย่าลู่หงหรี่ตาดุจหงส์ลงน้อยๆ เดิมทีเขาคิดว่าเสนาบดีคงจะแสดงความยินดีออกหน้าออกตากว่านี้เสียอีกที่ ‘คนใน’ จะได้กุมอำนาจสำคัญ เขาตั้งใจมาป่าวประกาศเพื่อให้อวี้เหยินจ่งลำพองใจและกระทำการใดๆ โดยไม่ระวังตัวมากขึ้น

น่าแปลกนัก...หรือนี่จะเป็นแค่การแสดงว่าคนสกุลอวี้มิต้องการมีอำนาจใดๆ ของวังหลวงอยู่ในมือ เพื่อแสดงเจตนาที่บริสุทธิ์

หึ! ก็จงแสดงบทบาทสำคัญให้ได้ตลอดรอดฝั่งทั้งพ่อและลูกก็แล้วกัน

---------------------------------------------------------------------------------------------

บุรุษพิลึกผู้นั้นในที่สุดก็ปล่อยห้องหอร้างจนได้!

อวี้หลานเอ๋อร์กระแทกตัวนั่งลงหน้ากระจกพร้อมๆ กับเอามือเท้าคางอย่างง่วงงุน เหลือบมองต่วนชิงที่ใช้หวีสางผมให้นางอย่างอ่อนโยน มองขอบตาช้ำของอีกฝ่ายอย่างลังเลใจ

“คุณหนู เมื่อคืนนี้ท่านไม่ได้นอนหรือเจ้าคะ”

“อืม...”

“เพราะท่านอ๋อง?”

“อืม...”

“ไอหยา”

เสียงต่วนชิงอุทานดังพลางอ้าปากหวอ หวีในมือหล่นตุบไปกองอยู่กับพื้นจนอวี้หลานเอ๋อร์หันขวับมามองด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อเห็นตาอีกฝ่ายโตเท่าไข่ห่าน นางจึงรีบโบกมือไหว

“ไม่ใช่ๆ...ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด”

ต่วนชิงก้มลงเก็บหวีพลางส่ายหน้าครืด

“ข้าเปล่าคิดอะไรเจ้าค่ะ”

หรือถ้าจะพูดให้ดี...นางต้องยินดีสิถึงจะถูก เมื่อองค์ชายรองผู้นั้นไม่ปล่อยให้นายหญิงของตนนอน นั่นหมายความว่าโอกาสตั้งครรภ์ยิ่งมากขึ้นมิใช่หรือ!

“เมื่อคืนข้ามิได้เข้าหอ”

“มิได้เข้าหอ? ท่านหมายถึง...”

“เจ้าบ่าวของข้ามิชมชอบงิ้ว”

“เมื่อคืนมีงิ้วให้ดูด้วยหรือเจ้าคะ” ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ คุณหนูของนางชอบเล่นคำเสียจริง!

“ก็ข้านี่ไง”

ต่วนชิงขมวดคิ้ว ยิ้มแห้งพลางส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่เชื่อ

“คุณหนูมิได้ร่ำเรียนการแสดง จะเล่นงิ้วได้อย่างไร”

อวี้หลานเอ๋อร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ครั้นจะให้บอกไปว่าเมื่อคืนนางรอเจ้าบ่าวกลับห้องหอทั้งคืนก็เกรงว่าต่วนชิงจะทำให้เรื่องเอิกเกริกไป แถมนางก็คร้านจะอธิบายเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นเช่นกัน ดังนั้นจึงทำได้เพียงสรุปสั้นๆ พอได้ใจความ

“เจ้ารู้แค่เมื่อคืนท่านอ๋องมิได้อยู่กับข้าก็พอ”