วันแรกในจวนอ๋อง

“หากเป็นเช่นนั้น แล้วท่านจะมีทายาทแห่งชินอ๋องอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

คราวนี้เป็นฝ่ายสาวใช้คุกเข่าลงด้วยความตกใจ เอื้อมมาจับมือนิ่มไว้แน่น เห็นคุณหนูของตนยังนิ่งเงียบไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ แล้วก็คิดเป็นห่วง หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้วอนาคตมิยิ่งยากตามไปอีกหรือ!

อวี้หลานเอ๋อร์ส่ายหน้าไปมาสายตาเลื่อนลอยอย่างใช้ความคิด เมื่อคืนเขาบอกว่าไม่ชอบงิ้วเลยไม่ยอมเข้าหอ เช่นนั้นแสดงว่าคืนนี้หากนางมิใช่งิ้วล่ะก็เขาคงยอมร่วมหอกับนางเป็นแน่!

คิดได้ดังนั้น...นางจึงยิ้มออก

“อย่าห่วงข้าเลย ข้ามิได้จนตรอกถึงเพียงนั้น”

“คุณหนูจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ”

ต่วนชิงทำหน้าฉงน แต่เห็นอีกฝ่ายไม่มีสีหน้าอมทุกข์อย่างที่ตนกลัวแล้วก็โล่งอก รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าเกลี้ยงเกลาคล้ายมีแผนสนุกไว้ในใจ เพียงเห็นอวี้หลานเอ๋อร์ยังคงยิ้มได้นางก็สิ้นห่วง หวังว่าองค์ชายรองจะทำให้ความหวังของคุณหนูเป็นจริงโดยเร็ววัน

แค่คิดว่าวันใดที่อวี้หลานเอ๋อร์ได้ออกไปใช้ชีวิตอิสระในแผ่นดินกว้าง วันนั้นคุณหนูคงจะยิ้มได้อย่างไร้เรื่องหมองใจ ละทิ้งความขมขื่นในอดีตเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยมีนางคอยปรนนิบัติข้างกายอย่างเรียบง่ายด้วยกันสองคน

“ก่อนอื่นข้าจะต้องทำผิดกฎวังหลวง ทำเรื่องติดสินบนท่านอ๋องเสียหน่อย”

“ติดสินบน!”

ต่วนชิงเผลอร้องเสียงดังก่อนที่อวี้หลานเอ๋อร์จะลุกพรวดขึ้นมาใช้มือปิดปากอีกฝ่ายไว้แน่นพลางถลึงตาโตอย่างต้องการจะดุ หากแต่มันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด

“ชู่วว เจ้าช่างขวัญอ่อนเสียจริง” ใช้มือป้องปากแล้วปลดมือออกช้าๆ

“ต...แต่ ติดสินบนขุนนาง มีโทษประหารเลยนะเจ้าคะ” นางอธิบายพลางยกมือห้าม

“ฮ่าๆ เจ้านี่คิดจริงจังไปได้! ไหนเลยข้าจะกล้าทำถึงเพียงนั้น ข้าเพียงแต่จะหาวิธีเจรจาเรื่องบุตรกับสามีของข้าอย่างไรต่างหาก”

อวี้หลานเอ๋อร์เลิกคิ้วให้ด้วยแววตาสดใส ทรุดตัวลงนั่งหน้ากระจกตามเดิมพลางใช้นิ้วเคาะปลายคางอย่างคนต้องการใช้ความคิด เพียงชั่วครู่ร่างบางก็ยืดตัวนั่งตรง หันไปมองต่วนชิงที่ยังทำหน้าเหวอหวาอยู่ไม่ไกล นางจึงอดหัวร่อเสียงเบาไม่ได้

“ชิงเอ๋อร์ แทนที่เจ้าจะมองหน้าข้าราวกับเห็นผี ข้าคิดว่าเจ้าควรช่วยข้าแต่งตัวเถิด...”

อย่างไรเสียวันนี้การ ‘เจรจา’ ของนางจะต้องเป็นไปด้วยดีอย่างแน่นอน!

---------------------------------------------------------------------------------------

“พวกเจ้าทำอะไรกันหรือ”

อวี้หลานเอ๋อร์ส่งเสียงดังพลางก้าวพรวดเข้ามาในโรงครัว เหล่าบรรดาสาวใช้สะดุ้งก่อนจะลนลานอย่างตกใจ หนึ่งในนั้นเผลอทำของที่อยู่ในมือหล่นพื้นกระจัดกระจาย

“พระชายา มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือเจ้าคะ”

สตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาขวางพลางทอดเสียงเนิบ แม้กิริยาของนางจะดูเคารพอย่างมีมารยาทก็ตามที หากแต่ดวงตาเรียวเล็กกลับจ้องมองมาอย่างไม่หวั่นเกรงเช่นกัน

อา...แววตาเช่นนี้แหละ นางคือผู้ที่ยกสำรับมงคลเมื่อคืนนี้ไม่ผิดแน่

แววตาที่ทอดมองราวกับมีเรื่องแค้นเคืองใจกับนางมาเนิ่นนาน แต่เอ...คิดอย่างไรก็ไม่เห็นจะจำได้ว่านางเคยพบสตรีผู้นี้มาก่อน

“ข้าหิวแล้ว”

นางตอบตามใจคิด แม้อยากจะพบท่านอ๋องพิลึกผู้นั้นใจจะขาด แต่นางมิได้บอกเสียหน่อยว่าจะยอมอดมื้อเช้านี่!

“แต่ท่านมิควรออกมาจากห้องหอเช่นนี้”

“หิวก็ต้องออกมา มิเห็นมีเรื่องอันใดแปลกพิกล” พระชายาหมาดๆ ยักไหล่ให้เสียครั้งหนึ่ง ก่อนจะชะเง้อมองทำจมูกฟุดฟิด

“มาเถิด...เดี๋ยวข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง”

หากแต่มือของต่วนชิงรั้งท่อนแขนนางเบาๆ

ตั้งแต่อยู่กับอวี้หลานเอ๋อร์มา นางรู้ดีว่าคุณหนูแพ้ทางกลิ่นของอาหารมาแต่ไหนแต่ไร ยามอยู่ต่อหน้าผู้คนนางแสดงกิริยาอ่อนโยนและเรียบร้อยตามมาดสตรีทั่วไปสมกับเป็นบุตรขุนนาง หากแต่เมื่อใดที่อยู่ในครัวแล้วนางจะกลายเป็นเด็กซุกซนคนหนึ่งที่แสดงกิริยาสดใสและแสดงออกตามความรู้สึกอย่างจริงใจ

คุณหนูคงจะลืมไปเสียกระมังว่านี่มิใช่ครัวของตระกูลอวี้

“คุณหนูคงหมายถึงนี่ก็สายมากแล้ว แต่ยังมิมีผู้ใดยกสำรับไปให้เสียที”

“อา...ข้าหมายความเช่นนั้น”

อวี้หลานเอ๋อร์พยักหน้าหงึกหงัก หันไปสบตาคล้ายขอบคุณต่วนชิงเสียแวบหนึ่ง หากนางเผลอทำเรื่องขายหน้าขึ้นมาจะถูกสงสัย ลืมคิดไปได้อย่างไรว่าบุตรีที่รักท่านเสนาบดีล้วนมิเคยต้องงานหนักย่อมทำอาหารไม่เป็นแน่นอน นี่เป็นเรื่องถูกต้องครองธรรมที่สุด!

บ่าวใช้หลายคนหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็มิมีใครเอ่ยอันใดออกมา

“ข้าน้อยสมควรตาย พระชายาได้โปรดอภัย”

คราวนี้เป็นร่างเล็กร่างท้วมที่ซุกซ่อนอยู่ภายหลัง พวกนางต่างคุกเข่าลงก้มหน้าด้วยความหวั่นเกรง พวกนางมิทราบว่าพระชายาผู้นี้มีนิสัยเป็นเช่นไร รวมไปถึงมิมีใครรู้ว่าองค์ชายรองโปรดปรานเอ้อร์หวางเฟยผู้นี้มากขนาดไหน ทางที่ดีก็ไหลตามน้ำไปก่อนเสียน่าจะเหมาะกว่า

“เสิ่นชิงหรู! เจ้ายังไม่คำนับพระชายาอีก!”

หนึ่งในนั้นรั้งร่างแข็งทื่อให้ทรุดลงกับพื้น

หากแต่เพียงเสี้ยววินาทีที่ทั้งหมดล้วนคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างสูงตระหง่านของบุรุษสาวเท้าเข้ามาใกล้อย่างเงียบเชียบ เป็นร่างของโม่หยางเซิงนั่นเองที่กวาดสายตามองสถานการณ์ด้วยความเป็นปริศนา

“เกิดอะไรขึ้น” โม่หยางเซิงหันมาก้มหน้าให้อวี้หลานเอ๋อร์เล็กน้อย “คารวะพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”