LOGINShare
ตอนที่6หมดตูด
publish date:
2026-05-24 12:38:01บรรยากาศรอบวงเงียบกริบ
ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น ก่อนจะเปิดถ้วยออกอย่างแรง
ปึง ลูกเต๋าสามลูกปรากฏต่อหน้าทุกคน
หก หก หก สูงสุดจริงๆ
ทั้งโรงน้ำชาเงียบไปสองวินาทีก่อนจะระเบิดเสียงดังลั่น
“แม่นางน้อยชนะอีกแล้ว”
“นางชนะจริงๆ”
“สวรรค์ นี่มันเซียนพนันชัดๆ” หนิงอันหัวเราะออกมาทันที
“ฮ่าๆๆ รวยแล้วโว้ย” นางรีบกอดกองเงินตรงหน้าไว้แน่น
สีหน้าเหมือนกลัวเงินจะบินหนี
“ข้าไปได้แล้วใช่ไหม…” คนรอบข้างถึงกับมุมปากกระตุก
เมื่อครู่ยังไม่มีจะกิน
ตอนนี้กลับหอบเงินเต็มอ้อมแขนแล้ว
ส่วนลั่วจิ่งเหยายืนแข็งอยู่กับที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิท
เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วครึ่งหนึ่ง
“ข้าแพ้แล้วหรือ แพ้จริงหรือเนี่ย” เขาพึมพำเบาๆ
จากนั้นสายตาค่อยๆ เลื่อนไปมองหนิงอันที่กำลังกอดเงินยิ้มแฉ่ง
มุมปากกระตุกทันที
“นี่ข้าต้องเป็นทาสนางจริงๆ หรือ”
“อื้ม” หนิงอันพยักหน้าทันที
“เจ้าพูดเองนะ คนทั้งโรงน้ำชาได้ยินหมด” ผู้คนรอบข้างรีบพยักหน้ารัว
“ถูกต้อง อย่างไงก็ต้องทำตามที่พูด”
“ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องทำ”
“รีบคารวะนายหญิงเร็ว” หลายคนยุส่ง
ลั่วจิ่งเหยาหน้าเขียวทันที
“พวกเจ้าเงียบไปเลย” แต่สุดท้าย…เขาก็สูดหายใจลึกแล้วเดินออกมาจากหลังโต๊ะช้าๆ ท่าทางเก้ๆ กังๆ อย่างเห็นได้ชัดหนิงอันมองอย่างสนุก
“อ้าว ไม่คุกเข่าหรอกหรือ”
“…” เส้นเลือดตรงขมับลั่วจิ่งเหยากระตุกตุบ
สุดท้ายเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น
ก่อนจะยกมือคารวะอย่างไม่เต็มใจนัก
“ลั่วจิ่งเหยา…” เสียงแทบลอดไรฟัน
“คารวะนายหญิง”
ทั้งโรงน้ำชาระเบิดเสียงหัวเราะทันที
“ฮ่าๆๆๆ!”
“เจ้าหนูลั่วขายหน้าแล้ว”
“จากเจ้ามือกลายเป็นบ่าวรับใช้”
หนิงอันเองก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่นางมองเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาตรงหน้า
ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์
“ดีมาก” พูดจบก็โยนถุงเงินเล็กๆ ไปให้เขาลั่วจิ่งเหยารับแทบไม่ทัน
“เอาไปซื้อหมั่นโถวกินก่อน เจ้าก็คงหิวเหมือนกันสินะ”
“หา”
“เดี๋ยวเป็นลมตายกลางทาง คนจะหาว่าข้าใช้งานทาสหนักเกินไป”
ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปทันทีดวงตาคมสั่นเล็กน้อย
คนผู้นี้ ทั้งแปลกประหลาดแต่กลับโยนเงินให้เขา หนิงอันยืดตัวลุกขึ้น
กอดเงินก้อนโตแน่นก่อนจะประกาศอย่างอารมณ์ดี
“ไป วันนี้นายหญิงจะพาเจ้ากินของอร่อย”
ลั่วจิ่งเหยา
เดี๋ยวนะทำไมเขารู้สึกว่ารอยยิ้มนั่นบ่งบอกว่าชีวิตหลังจากนี้กำลังจะวุ่นวายสุดๆ แล้ว
โต๊ะอาหารในร้านเล็กๆ แทบไม่เหลืออะไรแล้วจานเป็ดย่างเกลี้ยง
ไก่อบเหลือแต่กระดูก
แม้แต่น้ำแกงก็ถูกซดจนหยดสุดท้ายลั่วจิ่งเหยานั่งนิ่ง
มองหญิงสาวตรงหน้าราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
“เจ้ากินหมดนี่คนเดียว” หนิงอันกำลังแทะน่องไก่อยู่พอดี
ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน
“อื้มต้องเรียกว่านายหญิงอย่าใช้คำว่าเจ้า” พูดจบก็ยัดคำสุดท้ายเข้าปาก
ลั่วจิ่งเหยา
นี่คือชายาอ๋องจริงๆ หรือหมูป่าจากภูเขาหนิงอันเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข
ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นกระดกอึก อึก อึก
แล้ว
“เอิ้กกกกกกก” เรอออกมาเสียงดังลั่นชายโต๊ะข้างๆ ถึงกับทำตะเกียบหล่น
ลั่วจิ่งเหยาหน้าชา
“นายหญิงอย่างน้อยท่านก็รักษาภาพลักษณ์หน่อยเถอะท่านน่ะมีใบหน้างดงาม” เขาพูดเสียงแข็ง
หนิงอันกะพริบตาใสซื่อ
“ทำไมก็แค่เรอคนเรากินอิ่มก็ต้องเรอสิ เป็นเรื่องธรรมชาติ” นางลูบท้องตัวเองอย่างพอใจ
ลั่วจิ่งเหยาแทบหมดสติธรรมชาติบ้านเจ้าสิหนิงอันหัวเราะคิกคัก
ก่อนจะควักเงินออกมาวางบนโต๊ะ
ปึก
“ไม่ต้องทอน” เจ้าของร้านรีบยิ้มจนหน้าบานทันที
“ขอบพระคุณแม่นางน้อยขอให้ท่านเจริญๆ” หนิงอันลุกขึ้นยืนอย่างอารมณ์ดี
ตบบ่าลั่วจิ่งเหยาปุๆ
“ไปกันเถอะ”
“ไปไหน ข้าคิดว่าเราควรแยกย้ายได้แล้ว” นางหันมายิ้มกว้าง
ดวงตาโค้งสวยราวจันทร์เสี้ยว
Latest chapter
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่277จบบริบูรณ์
เสียงนั้นดังจนทุกคนหยุดหัวเราะพร้อมกัน ก่อนหันไปทางประตูสวน“ใครมาครับแล้วใครสั่งอะไรครับวันนี้เราบอกแล้วว่างดงรับแขก” ลั่วจิ่งหยาพูดขึ้นดังๆประตูค่อยๆ เปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูเดินเข้ามา พร้อมกล่องไม้หลายใบที่คนติดตามช่วยกันถือ เขาหยุดอยู่กลางสวนแล้วหัวเราะ "ของฝากจากเป่ยโจวครับ"หนิงอันเบิกตากว้าง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นกว่าเดิม "หลี่เฉวียนเฉิง"เซียวอวี้เฉินมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะเบาๆ "มาช้ากว่าที่คิดแฮะ"หลี่เฉวียนเฉิงยักไหล่ "ทางไกลนิดหน่อยครับ แต่ผมตั้งใจว่าจะมาให้ทันงานเลี้ยง พอดี"แต่คนที่ไม่สนใจบทสนทนาเหล่านั้นเลยกลับเป็นหลี่ชิงหลวน หญิงสาวลุกพรวดจากเก้าอี้ดวงตาแดงเรื่อขึ้นทันที"พี่ชาย..."หลี่เฉวียนเฉิงอ้าแขนรับน้องสาวที่วิ่งเข้ามา ก่อนหลี่ชิงหลวนจะโผเข้ากอดเขาแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่คิดจะปิดบังอีกแล้ว"พี่ยอมมาแล้วจริงๆ"หลี่เฉวียนเฉิงกอดน้องสาวกลับ มือใหญ่ลูบศีรษะของเธอเบาๆ "พี่มาแล้วจะขาดพี่ไปได้อย่างไรในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่สนุกกันขนาดนี้"หลี่ชิงหลวนหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันคิดถึงพี่""พี่ก็คิดถึง"มันคือความคิดถึงของคนที่เคยอยู่ห่างกันคนละกาลเวลาและวันนี้… พวกเขาได้
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่276จบ
ยามบ่ายของวันนั้นหนิงอันเดินทางมาถึงสุสานเล็กๆ นอกเมืองพร้อมเซียวอวี้เฉินและลั่วจิ่งเหยา บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่เรียงรายอยู่สองข้างทาง หลังจากเดินขึ้นเนินมาได้ครู่หนึ่ง หนิงอันก็หยุดอยู่หน้าหลุมศพแห่งหนึ่งป้ายหินเรียบง่ายตั้งอยู่ใต้ต้นเหมยเก่า บนแผ่นหินสลักชื่อของชายชราที่เธอคุ้นเคยที่สุดในช่วงชีวิตปัจจุบันเสิ่นเซิ่นหนิงอันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เดินเข้าไปคุกเข่าลงหน้าแท่นหิน ลั่วจิ่งเหยากับเซียวอวี้เฉินไม่ได้ตามเข้าไปใกล้ เพียงยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เธอมีเวลาอยู่กับคุณปูเซิ่นผู้จากไปตามลำพังหนิงอันวางดอกเหมยช่อเล็กลงหน้าหลุมศพ ก่อนยิ้มบางๆ "คุณปู่ หนูกลับมาเยี่ยมแล้วนะคะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองชื่อบนแผ่นหิน "ครั้งนี้หนูจำได้แล้วว่าคุณปู่เคยดูแลหนูอย่างไรบ้าง"สายตาของหนิงอันค่อยๆ อ่อนลง "ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมคุณปู่ถึงใจดีกับหนูขนาดนั้น ทั้งที่หนูเป็นแค่เด็กที่เดินเข้าไปในร้านของเก่า แล้วเอาแต่ถามโน่นถามนี่ กินขนมของคุณปู่จนหมด แถมยังทำของในร้านเกือบตกแตกตั้งหลายครั้ง" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่คุณปู่ก็ไม่เคยไล่
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่275หลี่กวงเหว่ย
คนของเซียวกรุ๊ปทยอยลงมาถึงห้องลับพร้อมอุปกรณ์สำหรับขนย้ายสมบัติ เมื่อเห็นจำนวนหีบที่เรียงรายอยู่เต็มห้อง ทุกคนก็รีบแบ่งหน้าที่กันทันที หีบที่มีตราราชสำนักถูกตรวจสอบและถ่ายภาพก่อนขนขึ้นไป ส่วนหีบที่บรรจุเครื่องประดับ ทองคำ หยก และของโบราณล้ำค่าต่างถูกห่อด้วยวัสดุป้องกัน แล้วทยอยลำเลียงออกจากห้องทีละใบ เสียงกำชับให้ระวังไม่ให้หีบเก่ากระแทกดังสลับกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าออกไม่ขาดสายท่ามกลางความวุ่นวาย หนิงอันกลับสนใจเพียงหีบใบเล็กบนแท่นหิน หีบที่มีชื่อของเธอสลักอยู่บนฝาอย่างชัดเจนเซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาหยุดข้างกาย ก่อนถามสั้นๆ ว่า "จะเปิดไหม"หนิงอันพยักหน้า "เปิดสิคะฉันเองก็อยากรู้ว่าข้างในมีอะไร"เธอค่อยๆ ยกฝาหีบขึ้น ภายในไม่ได้มีทองคำหรือหยกหายาก แต่เป็นกลีบดอกเหมยแห้งจำนวนหนึ่ง กลีบสีขาวอมชมพูถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต บางกลีบยังคงมีสีเดิมหลงเหลืออยู่ แม้เวลาจะผ่านมานานนับพันปีหนิงอันหยิบกลีบดอกหนึ่งขึ้นมา และภาพจากอดีตก็ปรากฏขึ้นในทันที สวนดอกเหมยในวันวาน เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเด็ดดอกเหมยจากกิ่ง ก่อนยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า "ให้เจ้า ข้าเห็นเจ้าชอบดอกเหมย" หลี่กวงเหว่ยรับมันไปพร้อมร
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่274รวย
พูดจบ หนิงอันก็เสียบปลายปิ่นลงในร่องเล็กๆ ตรงขอบแผ่นหิน แล้วหมุนเบาๆกึกเสียงกลไกดังขึ้นจากใต้พื้นกึก... กึก... ครืดดด...แผ่นหินค่อยๆ เลื่อนออก เผยบันไดหินแคบๆ ที่ทอดลงไปในความมืด กลิ่นหอมลอยขึ้นมา แต่กลับไม่มีความเหม็นอับอย่างที่ควรเป็น มีเพียงกลิ่นไม้เก่าและน้ำมันรักจางๆลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าลงไปมอง "โอ้โห...มีห้องลับจริงด้วย"เซียวอวี้เฉินมองบันไดที่ทอดลงไป ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ระวังตัว"กู้ฉางอันเปิดไฟฉายแรงสูง "ผมลงไปก่อนดีกว่า"หนิงอันรีบยกมือห้าม "อย่าเพิ่ง"ทุกคนหันกลับมามองหนิงอันชี้ไปยังขั้นบันไดขั้นแรก "มีสลัก"กู้ฉางอันส่องไฟตามทันที บนขอบขั้นหินมีรูเล็กๆ เรียงกันหลายรู หากไม่สังเกตแทบมองไม่เห็นลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอยหลัง "ผมขอถอนคำพูดครับที่เมื่อครู่ผมบอกว่ามีสมบัติ"กู้ฉางอันหันมามอง "อะไรครับ"ลั่วจิ่งเหยากลืนน้ำลาย ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าของสมบัติอยากให้เราเข้าไปเอา หรืออยากฆ่าเรามากกว่ากัน"หนิงอันหัวเราะ "ไม่ต้องกลัวน่าสมบัติในนั้นคุ้มไม่น้อย"เธอก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ จากพื้น ก่อนโยนลงไปบนขั้นแรกแกร๊ก ฉับพลันนั้น เสียงกลไกหล
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่273ล่าสมบัติ3
หนิงอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาเฉย "ยังไม่รู้"ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจ "คำตอบของนายหญิงทำให้ผมสบายใจขึ้นมากเลยครับ"รถจึงเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นกลาง ถนนแคบลงเรื่อยๆ จนต้องลดความเร็ว ตลอดสองข้างทางไม่มีบ้าน ไม่มีร้านค้า และไม่มีเสาไฟ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่ขึ้นแน่นจนแสงแดดแทบส่องไม่ถึงพื้น จนกระทั่งผ่านโค้งสุดท้าย เนินเขาสูงเด่นเป็นสง่าเบื้องหน้าปรากฏบันไดหินทอดยาวขึ้นไปบนภูเขา และเหนือบันไดนั้นคือประตูวัดเก่าแก่ที่มีป้ายไม้เขียนว่า "วัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันมองป้ายวัดแล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว วันที่เคยเดินมากับเซียวอวี้เฉิน วันที่ทั้งสองเคยขอพรด้วยกัน วันที่เธอเคยพูดเล่นว่าอยากรวย และวันที่เธอได้สัมผัสตัวหลี่กวงเหว่ย จนรับรู้ได้ว่าสมบัติที่เขาซ่อนไว้นั้นอยู่ที่ใดทันทีที่รถจอด หนิงอันก็เปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอใคร เซียวอวี้เฉินรีบตามลงมา "หนิงอัน"แต่หนิงอันไม่ได้หยุด เธอเดินตรงผ่านประตูวัด ผ่านลานหิน ผ่านโบสถ์เก่า ไม่สนใจแม้แต่จะหยุดไหว้พระ ทุกคนรีบเดินตามอย่างงุนงง ลั่วจิ่งเหยาวิ่งตามหลังพลางบ่น "นายหญิงไม่แวะของพรหรือครับ"หนิงอันตอบโดยไม่หันกลับมา "พรสำฤทธ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่272ล่าสมบัติ
หนิงอันส่ายหน้า "ยังไม่ทั้งหมดค่ะ แต่รู้สึกคุ้นมาก"เซียวอวี้เฉินมองถนนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยชื่อสถานที่ออกมาเบาๆ "วัดหลิงอวิ๋น ที่นี่คือวัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันยิ้มทันที "ใช่ค่ะ"เสียงของลั่วจิ่งเหยาดังจากเบาะด้านหลัง "เดี๋ยวนะครับ วัดหลิงอวิ๋น วัดที่พวกเราเคยไปตอนอยู่ในอดีตน่ะหรือ"หนิงอันพยักหน้า "ใช่ตอนนั้นฉันตั้งใจ ไปสำรวจบริเวณรอบๆ เพื่อดูว่าสมบัติยังอยู่ดีไหมและแวะไปขอพร"ลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอนหายใจ "แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นครับ""ตอนนั้นฉันจะบอกได้ยังไง" หนิงอันหัวเราะ "ถ้าบอกว่าที่วัดมีสมบัติของหลี่กวงเหว่ยซ่อนอยู่ พวกเราคงไม่ได้นั่งไหว้พระกันหรอก ทุกคนคงช่วยกันขุดวัดทั้งวัดแล้ว"กู้ฉางอันหลุดหัวเราะ "อันนั้นผมเห็นด้วย"ลั่วจิ่งเหยากอดอก "อย่างน้อยก็น่าจะกระซิบบอกผมสักคำ"หนิงอันหันไปมอง "ถ้าบอกนาย นายจะเก็บเป็นความลับได้หรือ"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงใจ "ไม่ได้ครับ"เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ เซียวเหวินหรงเองก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม "คุณแม่นี่ชอบเซอร์ไพรส์จริงๆ ครับ"หนิงอันยกคางอย่างภูมิใจ "แน่นอนจะได้ตื่นเต้นกันไง"ลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าออกไปมอง "พวกคุ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่9ข้าเกลียดนาง
กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่“พระชายา”เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆแต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”สายต
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่8ซื้อมาฝากสามี
“ท่านซื้อมาเยอะเกินไปแล้ว” หนิงอันหันมามองทันที“เยอะตรงไหน” นางยกนิ้วนับอย่างจริงจัง“เป็ดย่างหนึ่งตัว ไก่อบหนึ่งห่อ ซาลาเปาสิบลูก…”ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจยาว“นี่ท่านจะเลี้ยงคนทั้งจวนหรือ”หนิงอันพยักหน้าอย่างภูมิใจ“ใช่ เราต้องอาศัยชายคาเขาก็ควรดีกับเขาหน่อยในเมื่อเราหาเงินได้ด้วยตัวเอง”ลั่วจิ่งเ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่2อ๋องพิการ
เงยหน้าขึ้นมองเพดาน “หา บ้านร้างนี่ สวมชุดสีแดง ฉันกำลังแต่งงานว่าแต่แต่งกับใคร ใครคือเจ้าบ่าว อย่าบอกนะว่าอิอิ หนุ่มหล่อรวยและล่ำเหมือนพระเอกล่าหยกคนนั้นฮ่าาาาา”สูดหายใจลึกเสียงล้อรถเข็นไม้ไผ่ ดังใกล้เข้ามาหนิงอันชะงักงันหันไปช้าๆ อย่างที่คาดหวังไว้เต็มเปา“อะไม่เห็นเหมือนในซีรีย์เลย”บุรุษผู้สว
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่1อดีต
หญิงสาวในอาภรณ์สีจางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เงาที่สะท้อน…ซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายดวงตาแดงก่ำ รอยน้ำตายังไม่ทันแห้ง“ข้า…ไม่อยากแต่ง”เสียงแผ่วแหบแห้งเหมือนลมหายใจสุดท้ายมือที่กำชายกระโปรงแน่น“ไม่อยาก”เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากด้านหลังเพียงคำเดียว “กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ”นางค่อยๆ หันกลับไปบุรุษวัยกล
You May Also Like
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ50.1K viewsชะตารักนางรอ
เทียนเหอ75.1K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.1K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย260.7K viewsข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก39 views1888 แด่ชีวิตดั่งฝัน ปลิดปลิวดั่งสายรุ้ง
Akasha 118 viewsอดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป
ม่านอวี้583 viewsท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา
BigM00N423 views
