เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่7จวนอ๋อง
วันที่เผยแพร่:
2026-05-24 12:38:32“กลับบ้านสิ ใครบอกว่าแยกย้ายเจ้าเป็นทาสของข้าแล้ว”
ลั่วจิ่งเหยาชะงัก ..บ้าน
หนิงอันเดินนำออกไปแล้วก่อนจะโบกมือแบบนายหญิงเต็มตัว
“ต่อไปเจ้าคือคนรับใช้ของข้า คนรับใช้ก็ต้องเดินตามนายหญิง เข้าใจไหม”
ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น
ชีวิตเขาจากนี้
จบสิ้นแล้วจริงๆ ลั่วจิ่งเหยาเดินตามช้าๆ
สีหน้าซับซ้อนราวกำลังตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองสุดท้ายเขาก็อดไม่ไหว
“นายหญิง”
“หือ”
“เราจะไปไหนกันแน่” หนิงอันหันมายิ้มสดใส
“กลับจวน”
“จวนไหน”
“จวนอ๋องพิการ” ลั่วจิ่งเหยาชะงักฝีเท้าทันที
“หา ไปทำไม”
หนิงอันยังเดินต่อหน้าตาเฉย
“จวนอ๋องเซียวอวี้เฉินไง” เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยามองนางเหมือนเพิ่งรู้ว่านายหญิงตัวเองเสียสติ
“ดะดะดะเดี๋ยวก่อน” เขารีบเดินตามไป
“ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าข้าอาจมีบ้านให้กลับมีพ่อแม่ให้กลับไป”
หนิงอันเหลือบตามองเขา
“มีหรือ”
“แน่นอนสิข้าก็ต้องมีพ่อแม่พี่น้อง”
หนิงอันหัวเราะทันที
“ห้ามโกหก ข้ารู้อยู่แล้ว” นางชี้หน้าเขาอย่างคนจับผิดได้
“เจ้าตัวคนเดียว มีแค่ลูกเต๋ากับถ้วยกระเบื้องเป็นเพื่อน”
ลั่วจิ่งเหยาหน้าเจื่อน
หนิงอันยังพูดต่ออย่างสบายอารมณ์
“เที่ยวเล่นพนันไปทั่ว หลอกชาวบ้านเขาไปวันๆ หาเงินเลี้ยงตัวเอง เจ้าไม่มีใคร”
“ข้าไม่ได้หลอก”
“อ๋อ ใช่สิ” นางพยักหน้า
“เรียกว่าใช้เทคนิคชั้นสูงทางคณิตศาสตร์สินะ”
ลั่วจิ่งเหยารู้สึกเหมือนถูกแทงกลางใจอย่างสุภาพ
หนิงอันหัวเราะคิกคัก
ก่อนจะหยุดเดินกะทันหันนางหันกลับมา แสงแดดตกกระทบใบหน้างามจนดวงตาคู่นั้นดูเป็นประกาย
“เอาแบบนี้”
“อะไร อีก”
“ข้าให้เจ้าไปอยู่ในจวนอ๋องกับข้า เพราะพอจะมีที่ซุกหัวนอนดีกว่าไปนอนร่วมกับพวกผีพนัน” ลั่วจิ่งเหยาขมวดคิ้ว
“ในฐานะอะไร” หนิงอันเท้าคางคิดจริงจัง
“คนใช้”
“ไม่เอา หรอก”
“บอดี้การ์ด”
“บอดี้…อะไรนะ”
“เอ่อ…” นางไอเบาๆ
“องครักษ์” ดวงตาของลั่วจิ่งเหยาเลิกขึ้นสูงทันที
“ให้ข้าเป็นองครักษ์ของท่าน”
“ใช่ ถูกต้อง”
เขามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แต่ข้ายังไม่รู้เลยว่าท่านอยู่ในจวนอ๋องพิการในฐานะอะไร แล้วข้าไปอยู่นั่นเขาไม่ไล่ตะเพิดหรือ” หนิงอันเงียบไปหนึ่งอึดใจ
จากนั้นก็ยืดหลังตรงอย่างสง่างามเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
ก่อนพูดออกมาชัดๆ
“ข้าอยู่ในฐานะ…ฐานะ”
ลั่วจิ่งเหยารอฟังอย่างตั้งใจ
“ชายาเอก” ลั่วจิ่งเหยากะพริบตาปริบๆ
“อะไรนะอย่างท่านนะหรือ” หนิงอันยิ้มหวาน
“ชายาเอกของอ๋องเซียวอวี้เฉิน”
ถุงหมั่นโถวในมือลั่วจิ่งเหยาหล่นพื้นทันที
“ท่านเป็นเมียอ๋องพิการผู้โหดร้าย และขึ้นชื่อว่ากบฏคนนั้นนะหรือ”
เสียงดังจนคนเดินผ่านหันมามองทั้งถนน
หนิงอันรีบกระโจนเข้ามาปิดปากเขา
“เบาหน่อยสิ จะขายข้าหรือไร”
ลั่วจิ่งเหยายังตาโตไม่หายสมองเริ่มประมวลผลช้าๆ หญิงสาวที่พนันเก่งกว่าโจร
กินเก่งกว่าแม่ทัพ เรอดังลั่นร้านอาหาร
คือ…ชายาเอกของอ๋องเซียวอวี้เฉิน
“สวรรค์…” เขาพึมพำเบาๆ
“จวนอ๋องนั้นกำลังจะลุกเป็นไฟแน่ๆ”
หนิงอันกำลังเดินอย่างอารมณ์ดี ฮัมเพลงเบาๆ
มือซ้ายหิ้วถุงเงิน มือขวาหิ้ว เป็ดย่างน้ำผึ้ง ตัวโตและไก่อบหนึ่งตัว ซาลาเปาอีกสิบลูก
เสิ่นหนิงอันยิ้มหน้าบาน
“หอมชะมัด หมอนั่นจะต้องหิวแน่ๆ เลยจะอาศัยบ้านเขาต้องดีกับเขาหน่อย”
ยกเป็ดย่างขึ้นมาสูดกลิ่นเป็ดย่างเข้าปอดอย่างมีความสุข
ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
“ไม่รู้คนพิการนั่นจะได้กินเนื้อดีๆ ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่”
ด้านหลังลั่วจิ่งเหยาเดินตามเงียบๆ
แต่สายตากลับจับจ้องเป็ดย่างในมือนางตลอดเวลา
“นายหญิง”
“อะไร”
บทล่าสุด
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่277จบบริบูรณ์
เสียงนั้นดังจนทุกคนหยุดหัวเราะพร้อมกัน ก่อนหันไปทางประตูสวน“ใครมาครับแล้วใครสั่งอะไรครับวันนี้เราบอกแล้วว่างดงรับแขก” ลั่วจิ่งหยาพูดขึ้นดังๆประตูค่อยๆ เปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทเรียบหรูเดินเข้ามา พร้อมกล่องไม้หลายใบที่คนติดตามช่วยกันถือ เขาหยุดอยู่กลางสวนแล้วหัวเราะ "ของฝากจากเป่ยโจวครับ"หนิงอันเบิกตากว้าง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นกว่าเดิม "หลี่เฉวียนเฉิง"เซียวอวี้เฉินมองอีกฝ่ายแล้วหัวเราะเบาๆ "มาช้ากว่าที่คิดแฮะ"หลี่เฉวียนเฉิงยักไหล่ "ทางไกลนิดหน่อยครับ แต่ผมตั้งใจว่าจะมาให้ทันงานเลี้ยง พอดี"แต่คนที่ไม่สนใจบทสนทนาเหล่านั้นเลยกลับเป็นหลี่ชิงหลวน หญิงสาวลุกพรวดจากเก้าอี้ดวงตาแดงเรื่อขึ้นทันที"พี่ชาย..."หลี่เฉวียนเฉิงอ้าแขนรับน้องสาวที่วิ่งเข้ามา ก่อนหลี่ชิงหลวนจะโผเข้ากอดเขาแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่คิดจะปิดบังอีกแล้ว"พี่ยอมมาแล้วจริงๆ"หลี่เฉวียนเฉิงกอดน้องสาวกลับ มือใหญ่ลูบศีรษะของเธอเบาๆ "พี่มาแล้วจะขาดพี่ไปได้อย่างไรในเมื่อทุกคนอยู่ที่นี่สนุกกันขนาดนี้"หลี่ชิงหลวนหัวเราะทั้งน้ำตา "ฉันคิดถึงพี่""พี่ก็คิดถึง"มันคือความคิดถึงของคนที่เคยอยู่ห่างกันคนละกาลเวลาและวันนี้… พวกเขาได้
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่276จบ
ยามบ่ายของวันนั้นหนิงอันเดินทางมาถึงสุสานเล็กๆ นอกเมืองพร้อมเซียวอวี้เฉินและลั่วจิ่งเหยา บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่เรียงรายอยู่สองข้างทาง หลังจากเดินขึ้นเนินมาได้ครู่หนึ่ง หนิงอันก็หยุดอยู่หน้าหลุมศพแห่งหนึ่งป้ายหินเรียบง่ายตั้งอยู่ใต้ต้นเหมยเก่า บนแผ่นหินสลักชื่อของชายชราที่เธอคุ้นเคยที่สุดในช่วงชีวิตปัจจุบันเสิ่นเซิ่นหนิงอันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เดินเข้าไปคุกเข่าลงหน้าแท่นหิน ลั่วจิ่งเหยากับเซียวอวี้เฉินไม่ได้ตามเข้าไปใกล้ เพียงยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เธอมีเวลาอยู่กับคุณปูเซิ่นผู้จากไปตามลำพังหนิงอันวางดอกเหมยช่อเล็กลงหน้าหลุมศพ ก่อนยิ้มบางๆ "คุณปู่ หนูกลับมาเยี่ยมแล้วนะคะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองชื่อบนแผ่นหิน "ครั้งนี้หนูจำได้แล้วว่าคุณปู่เคยดูแลหนูอย่างไรบ้าง"สายตาของหนิงอันค่อยๆ อ่อนลง "ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมคุณปู่ถึงใจดีกับหนูขนาดนั้น ทั้งที่หนูเป็นแค่เด็กที่เดินเข้าไปในร้านของเก่า แล้วเอาแต่ถามโน่นถามนี่ กินขนมของคุณปู่จนหมด แถมยังทำของในร้านเกือบตกแตกตั้งหลายครั้ง" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่คุณปู่ก็ไม่เคยไล่
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่275หลี่กวงเหว่ย
คนของเซียวกรุ๊ปทยอยลงมาถึงห้องลับพร้อมอุปกรณ์สำหรับขนย้ายสมบัติ เมื่อเห็นจำนวนหีบที่เรียงรายอยู่เต็มห้อง ทุกคนก็รีบแบ่งหน้าที่กันทันที หีบที่มีตราราชสำนักถูกตรวจสอบและถ่ายภาพก่อนขนขึ้นไป ส่วนหีบที่บรรจุเครื่องประดับ ทองคำ หยก และของโบราณล้ำค่าต่างถูกห่อด้วยวัสดุป้องกัน แล้วทยอยลำเลียงออกจากห้องทีละใบ เสียงกำชับให้ระวังไม่ให้หีบเก่ากระแทกดังสลับกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าออกไม่ขาดสายท่ามกลางความวุ่นวาย หนิงอันกลับสนใจเพียงหีบใบเล็กบนแท่นหิน หีบที่มีชื่อของเธอสลักอยู่บนฝาอย่างชัดเจนเซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาหยุดข้างกาย ก่อนถามสั้นๆ ว่า "จะเปิดไหม"หนิงอันพยักหน้า "เปิดสิคะฉันเองก็อยากรู้ว่าข้างในมีอะไร"เธอค่อยๆ ยกฝาหีบขึ้น ภายในไม่ได้มีทองคำหรือหยกหายาก แต่เป็นกลีบดอกเหมยแห้งจำนวนหนึ่ง กลีบสีขาวอมชมพูถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต บางกลีบยังคงมีสีเดิมหลงเหลืออยู่ แม้เวลาจะผ่านมานานนับพันปีหนิงอันหยิบกลีบดอกหนึ่งขึ้นมา และภาพจากอดีตก็ปรากฏขึ้นในทันที สวนดอกเหมยในวันวาน เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเด็ดดอกเหมยจากกิ่ง ก่อนยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า "ให้เจ้า ข้าเห็นเจ้าชอบดอกเหมย" หลี่กวงเหว่ยรับมันไปพร้อมร
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่274รวย
พูดจบ หนิงอันก็เสียบปลายปิ่นลงในร่องเล็กๆ ตรงขอบแผ่นหิน แล้วหมุนเบาๆกึกเสียงกลไกดังขึ้นจากใต้พื้นกึก... กึก... ครืดดด...แผ่นหินค่อยๆ เลื่อนออก เผยบันไดหินแคบๆ ที่ทอดลงไปในความมืด กลิ่นหอมลอยขึ้นมา แต่กลับไม่มีความเหม็นอับอย่างที่ควรเป็น มีเพียงกลิ่นไม้เก่าและน้ำมันรักจางๆลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าลงไปมอง "โอ้โห...มีห้องลับจริงด้วย"เซียวอวี้เฉินมองบันไดที่ทอดลงไป ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ระวังตัว"กู้ฉางอันเปิดไฟฉายแรงสูง "ผมลงไปก่อนดีกว่า"หนิงอันรีบยกมือห้าม "อย่าเพิ่ง"ทุกคนหันกลับมามองหนิงอันชี้ไปยังขั้นบันไดขั้นแรก "มีสลัก"กู้ฉางอันส่องไฟตามทันที บนขอบขั้นหินมีรูเล็กๆ เรียงกันหลายรู หากไม่สังเกตแทบมองไม่เห็นลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอยหลัง "ผมขอถอนคำพูดครับที่เมื่อครู่ผมบอกว่ามีสมบัติ"กู้ฉางอันหันมามอง "อะไรครับ"ลั่วจิ่งเหยากลืนน้ำลาย ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าของสมบัติอยากให้เราเข้าไปเอา หรืออยากฆ่าเรามากกว่ากัน"หนิงอันหัวเราะ "ไม่ต้องกลัวน่าสมบัติในนั้นคุ้มไม่น้อย"เธอก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ จากพื้น ก่อนโยนลงไปบนขั้นแรกแกร๊ก ฉับพลันนั้น เสียงกลไกหล
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่273ล่าสมบัติ3
หนิงอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาเฉย "ยังไม่รู้"ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจ "คำตอบของนายหญิงทำให้ผมสบายใจขึ้นมากเลยครับ"รถจึงเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นกลาง ถนนแคบลงเรื่อยๆ จนต้องลดความเร็ว ตลอดสองข้างทางไม่มีบ้าน ไม่มีร้านค้า และไม่มีเสาไฟ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่ขึ้นแน่นจนแสงแดดแทบส่องไม่ถึงพื้น จนกระทั่งผ่านโค้งสุดท้าย เนินเขาสูงเด่นเป็นสง่าเบื้องหน้าปรากฏบันไดหินทอดยาวขึ้นไปบนภูเขา และเหนือบันไดนั้นคือประตูวัดเก่าแก่ที่มีป้ายไม้เขียนว่า "วัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันมองป้ายวัดแล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว วันที่เคยเดินมากับเซียวอวี้เฉิน วันที่ทั้งสองเคยขอพรด้วยกัน วันที่เธอเคยพูดเล่นว่าอยากรวย และวันที่เธอได้สัมผัสตัวหลี่กวงเหว่ย จนรับรู้ได้ว่าสมบัติที่เขาซ่อนไว้นั้นอยู่ที่ใดทันทีที่รถจอด หนิงอันก็เปิดประตูลงจากรถโดยไม่รอใคร เซียวอวี้เฉินรีบตามลงมา "หนิงอัน"แต่หนิงอันไม่ได้หยุด เธอเดินตรงผ่านประตูวัด ผ่านลานหิน ผ่านโบสถ์เก่า ไม่สนใจแม้แต่จะหยุดไหว้พระ ทุกคนรีบเดินตามอย่างงุนงง ลั่วจิ่งเหยาวิ่งตามหลังพลางบ่น "นายหญิงไม่แวะของพรหรือครับ"หนิงอันตอบโดยไม่หันกลับมา "พรสำฤทธ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่272ล่าสมบัติ
หนิงอันส่ายหน้า "ยังไม่ทั้งหมดค่ะ แต่รู้สึกคุ้นมาก"เซียวอวี้เฉินมองถนนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยชื่อสถานที่ออกมาเบาๆ "วัดหลิงอวิ๋น ที่นี่คือวัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันยิ้มทันที "ใช่ค่ะ"เสียงของลั่วจิ่งเหยาดังจากเบาะด้านหลัง "เดี๋ยวนะครับ วัดหลิงอวิ๋น วัดที่พวกเราเคยไปตอนอยู่ในอดีตน่ะหรือ"หนิงอันพยักหน้า "ใช่ตอนนั้นฉันตั้งใจ ไปสำรวจบริเวณรอบๆ เพื่อดูว่าสมบัติยังอยู่ดีไหมและแวะไปขอพร"ลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอนหายใจ "แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นครับ""ตอนนั้นฉันจะบอกได้ยังไง" หนิงอันหัวเราะ "ถ้าบอกว่าที่วัดมีสมบัติของหลี่กวงเหว่ยซ่อนอยู่ พวกเราคงไม่ได้นั่งไหว้พระกันหรอก ทุกคนคงช่วยกันขุดวัดทั้งวัดแล้ว"กู้ฉางอันหลุดหัวเราะ "อันนั้นผมเห็นด้วย"ลั่วจิ่งเหยากอดอก "อย่างน้อยก็น่าจะกระซิบบอกผมสักคำ"หนิงอันหันไปมอง "ถ้าบอกนาย นายจะเก็บเป็นความลับได้หรือ"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงใจ "ไม่ได้ครับ"เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ เซียวเหวินหรงเองก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม "คุณแม่นี่ชอบเซอร์ไพรส์จริงๆ ครับ"หนิงอันยกคางอย่างภูมิใจ "แน่นอนจะได้ตื่นเต้นกันไง"ลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าออกไปมอง "พวกคุ
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่1อดีต
หญิงสาวในอาภรณ์สีจางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เงาที่สะท้อน…ซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายดวงตาแดงก่ำ รอยน้ำตายังไม่ทันแห้ง“ข้า…ไม่อยากแต่ง”เสียงแผ่วแหบแห้งเหมือนลมหายใจสุดท้ายมือที่กำชายกระโปรงแน่น“ไม่อยาก”เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากด้านหลังเพียงคำเดียว “กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ”นางค่อยๆ หันกลับไปบุรุษวัยกล
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่9ข้าเกลียดนาง
กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่“พระชายา”เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆแต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”สายต
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่3ปล่อยนางไป
กู้ฉางอันรีบเข็นรถออกไป“ไม่”ล้อรถดัง ครืด…ครืด…ไปตามทางก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ“อ๋องท่านไม่กลัวหรือขอรับ…ว่านางจะไปแล้วไม่กลับมา”อ๋องเซียวหลุบตาลงเล็กน้อย“ไม่กลับมาก็เรื่องของนาง ข้าหาสนใจไม่”เสียงเขาเรียบ…แทบไร้ความรู้สึกก่อนจะพูดต่อ“ข้าก็ไม่ได้อยากมีชายาเสียหน่อย” คำพูดเย็นชาแต่ไม่รู้ทำไม…แววตา
ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ ตอนที่2อ๋องพิการ
เงยหน้าขึ้นมองเพดาน “หา บ้านร้างนี่ สวมชุดสีแดง ฉันกำลังแต่งงานว่าแต่แต่งกับใคร ใครคือเจ้าบ่าว อย่าบอกนะว่าอิอิ หนุ่มหล่อรวยและล่ำเหมือนพระเอกล่าหยกคนนั้นฮ่าาาาา”สูดหายใจลึกเสียงล้อรถเข็นไม้ไผ่ ดังใกล้เข้ามาหนิงอันชะงักงันหันไปช้าๆ อย่างที่คาดหวังไว้เต็มเปา“อะไม่เห็นเหมือนในซีรีย์เลย”บุรุษผู้สว
บางทีคุณอาจจะชอบ
ย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.4K viewsมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.4K viewsยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา
กานเฟย851.2K viewsสาวน้อยผู้นำพาครอบครัวสู่ความมั่งคั่ง
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์24.1K viewsเกิดใหม่เป็นแม่หม้ายกับระบบร้านค้าพิศวง
ดอกไม้หนาม198 viewsเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม244 viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา58 viewsคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย327 views
