ห้วงที่ ๓ เดรัจฉานหน้าเหม็น!

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกัน ร่างบางที่หดเกร็งรอรับความเจ็บปวดกลับสัมผัสได้เพียงสายลมกรรโชกวูบหนึ่งที่พัดผ่านพวงแก้มไป ตามมาด้วยเสียงแตกร้าวของใบดาบชั้นดีที่แหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนของมือสังหารดังลั่น ก่อนที่ร่างของมันจะลอยละลิ่วไปกระแทกกับบานประตูจนพังครืนลงมา โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นกระเบื้องศิลา ทว่าไม่มีแม้แต่หยดเดียวที่กระเด็นมาถูกเรือนร่างอรชรซึ่งกำลังคุดคู้ตัวสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้อง

เซียวรั่วเวยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ทัศนวิสัยที่มืดมิดและพร่ามัวทำให้นางมองเห็นเพียงเงาดำทะมึนของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้ เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านาง แหวนหยกหยกสวมนิ้วโป้งที่เคยอยู่บนมือหนาฝังลึกอยู่กลางหน้าผากของมือสังหารผู้เคราะห์ร้าย บ่งบอกถึงพลังปราณอันลึกล้ำและแม่นยำจนน่าสะพรึงกลัว

“ปะ... เป็นสวรรค์คุ้มครองโดยแท้” นางแสร้งละล่ำละลัก น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา “หม่อมฉันนึกว่าจะต้องทิ้งชีวิตไว้เสียแล้ว”

เยี่ยนสิงโจวไม่กล่าววาจาใด ชายหนุ่มย่อกายลงตรงหน้าสตรีที่กำลังสะอื้นไห้ มือแกร่งคว้าเข้าที่ข้อมือบางอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วสากกดลงบนจุดชีพจรของนางอย่างจงใจ

โฉมงามสะดุ้ง ทว่าในใจกลับเย็นเยียบ นางรู้ทันทีว่าพยัคฆ์ร้ายผู้นี้กำลังตรวจสอบเส้นลมปราณของนาง โชคดีที่เคล็ดวิชาของตระกูลเซียวสามารถสกัดกั้นการไหลเวียนของลมปราณให้ปั่นป่วนและอ่อนแรงได้ดั่งใจนึก ชีพจรของนางในยามนี้จึงเต้นรัวและไร้ระเบียบเฉกเช่นสตรีไร้วรยุทธ์ที่กำลังตื่นตระหนก

“ท่านอุปราช ท่านจับข้อมือหม่อมฉันทำไมหรือเพคะ? หม่อมฉันเจ็บ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างใสซื่อ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม

“ชีพจรของเจ้าเต้นแรง” ร่างสูงแค่นเสียงในลำคอ ยอมปล่อยมือกระดูกขาวนวลนั้นให้เป็นอิสระ “ดูเหมือนความกลัวของเจ้าจะมิใช่การเสแสร้ง หรือหากเป็นการแสดง ก็ถือว่าเจ้าฝึกฝนมาได้แนบเนียนจนตบตาเปิ่นหวางได้”

“หม่อมฉันตาบอดกลางคืน ซ้ำยังไร้เรี่ยวแรง จะเอาอันใดไปเสแสร้งหลอกลวงท่านได้เล่าเพคะะ” หญิงสาวก้มหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่นสะท้าน

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดิน องครักษ์เสื้อแพรนำโดย ❛จื่อเยวียน❜ คนสนิทของอุปราชหนุ่มพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมคบเพลิงสว่างไสว แสงไฟสาดส่องให้เห็นสภาพห้องที่พังยับเยินและศพของนักฆ่าที่นอนจมกองเลือด

“ท่านอุปราช! กระหม่อมสมควรตายที่ปล่อยให้หนูสกปรกเล็ดลอดเข้ามาได้!” จื่อเยวียนคุกเข่าลงกระแทกพื้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและละอายใจ

เยี่ยนสิงโจวหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูง กลิ่นอายสังหารรอบกายแผ่ซ่านจนบรรดาองครักษ์แทบหยุดหายใจ

“ค้นตัวมัน ดูว่ามีสัญลักษณ์ของตระกูลใดหรือไม่ แล้วลากตัวมันไปโยนทิ้งที่ป่าช้าท้ายเมือง ส่วนพวกเจ้าที่บกพร่องต่อหน้าที่ จงไปรับโบยคนละห้าสิบไม้ที่ลานลงทัณฑ์”

“น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าองครักษ์รีบจัดการลากศพออกไปอย่างรวดเร็ว ซ้ำยังช่วยจุดเทียนไขในห้องให้สว่างไสวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเร้นกายหายไปในความมืดอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ภายในห้องกว้างเหลือเพียงบุรุษหนุ่มและอนุภรรยาที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้น

แสงสว่างที่กลับคืนมาทำให้เซียวรั่วเวยมองเห็นสิ่งรอบกายชัดเจนขึ้น ทว่าสิ่งที่นางเห็นกลับทำให้นางต้องลอบสูดปากด้วยความคับแค้นใจ พื้นกระเบื้องศิลาที่นางนั่งอยู่เต็มไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน ซ้ำยังมีเศษไม้และเศษแจกันแตกกระจายเกลื่อนกลาด

“หยุดบีบน้ำตาได้แล้ว รำคาญหู” ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินปรายตามองลงมายังดรุณีน้อย “รอดตายแล้วก็ลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของเจ้าเสีย”

“หน้าที่อันใดหรือเพคะ?” นางช้อนดวงตาแดงก่ำขึ้นมองเขาอย่างงุนงง

รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่ม “เจ้าบอกว่าบิดาส่งมาเพื่อปรนนิบัติรับใช้เปิ่นหวางมิใช่หรือ? เช่นนั้นก็จงเช็ดคราบเลือดบนพื้นเหล่านี้ให้สะอาดหมดจดเสีย หากพรุ่งนี้เช้าเปิ่นหวางตื่นมาแล้วยังมีกลิ่นคาวเลือดหรือรอยด่างพร้อยแม้แต่จุดเดียว เปิ่นหวางจะหักนิ้วนุ่มนิ่มของเจ้าทิ้งทีละนิ้ว”

กล่าวจบ ทรราชหนุ่มก็สะบัดชายแขนเสื้อเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างอย่างไม่ยี่หระ ปล่อยให้สตรีร่างน้อยนั่งอ้าปากค้าง

‘เยี่ยนสิงโจว! เจ้าเดรัจฉานหน้าเหม็น!’

รั่วเวยด่ากราดอยู่ในใจเป็นหมื่นประโยค นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลเซียว แม้จะถูกทอดทิ้งแต่ก็ไม่เคยต้องมาเช็ดเลือดกวาดพื้นเยี่ยงทาสรับใช้เช่นนี้ ทว่าเมื่อนึกถึงภารกิจที่แบกไว้บนบ่า โฉมงามก็จำต้องกล้ำกลืนความกริ้วโกรธลงคอ ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นไปหยิบผ้าขี้ริ้วและถังน้ำตรงมุมห้องมานั่งขัดพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

ตลอดทั้งคืนที่หนาวเหน็บ ร่างอรชรต้องทนเช็ดคราบเลือดคาวคลุ้งจนมือไม้ถลอก ขณะที่บุรุษตัวการกลับนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอุ่นสบาย เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขา ยิ่งกระพือโทสะในใจของนางให้ลุกโชน

สายลมย่ำรุ่งพัดโชย พร้อมกับแสงแดดที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่าง

เยี่ยนสิงโจวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปลอดโปร่ง ชายหนุ่มปรายตามองไปรอบห้อง สิ่งแรกที่สะดุดตาคือพื้นกระเบื้องที่สะอาดสะอ้านเงางาม ไร้ซึ่งรอยคราบเลือดและเศษซากใด ๆ ทว่าเมื่อกวาดสายตาไปยังมุมห้องกลับพบร่างบอบบางของอนุภรรยานอนฟุบหลับอยู่ข้างถังน้ำในสภาพอิดโรย ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเซียว อาภรณ์เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก

“จื่อเยวียน” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียกแผ่วเบา

เพียงอึดใจ องครักษ์คนสนิทก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้า “ท่านอุปราชมีสิ่งใดชี้แนะพ่ะย่ะค่ะ”

“พานางไปพักที่เรือนไผ่หยกท้ายจวน แล้วสั่งให้สาวใช้เตรียมน้ำอุ่นให้นางอาบเสีย” ร่างสูงสั่งการด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะลุกขึ้นผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เพื่อเตรียมตัวไปว่าราชการ

จื่อเยวียนลอบมองสตรีที่หลับใหลด้วยความประหลาดใจ ร้อยวันพันปีผู้เป็นนายไม่เคยเก็บสตรีใดไว้ข้างกาย ยิ่งเป็นสตรีที่ส่งมาจากจวนเสนาบดีเซียวซึ่งเป็นศัตรูทางการเมืองยิ่งควรถูกโยนออกไปตั้งแต่คืนแรก ทว่าท่านอุปราชกลับยอมให้นางรอดชีวิต ซ้ำยังให้ไปพักที่เรือนไผ่หยกซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนหลักอีกด้วย

.

ล่วงเข้ายามสายแสงแดดเริ่มแรงกล้าขึ้น

เซียวรั่วเวยลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงไม้ในเรือนหลังเล็ก แม้จะไม่ได้หรูหราเท่าเรือนหลักของอุปราช แต่นางก็รับรู้ได้ว่าตนเองผ่านบททดสอบแรกมาได้อย่างเฉียดฉิว หญิงสาวจัดการชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ที่สาวใช้นำมาให้ ก่อนจะเดินเข้าไปในโรงครัวของจวนด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม

“แม่นางเซียว ท่านเข้ามาทำอันใดในที่ซอมซ่อเช่นนี้เจ้าคะ?” แม่ครัววัยกลางคนเอ่ยถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นอนุภรรยาคนใหม่เดินเข้ามา

“ข้าเห็นว่าเมื่อคืนท่านอุปราชต้องเผชิญกับเรื่องตกใจ จึงอยากต้มน้ำแกงรากบัวตุ๋นกระดูกหมูเพื่อบำรุงขวัญให้ท่านเสียหน่อยน่ะ” ดรุณีน้อยแย้มยิ้มอ่อนหวาน น้ำเสียงใสซื่อและกิริยานอบน้อมของนางทำให้เหล่าบ่าวไพร่ในครัวต่างพากันเอ็นดู

หลังจากใช้เวลาปรุงน้ำแกงอยู่นานนับชั่วยาม ร่างบางก็ยกถาดกระเบื้องเคลือบเดินมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือซวี่เยี่ย ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานส่วนตัวของเยี่ยนสิงโจว นางสอบถามเส้นทางจากสาวใช้มาเป็นที่เรียบร้อย และเตรียมข้ออ้างไว้สารพัดหากถูกองครักษ์หน้าประตูขัดขวาง

ทว่าเมื่อไปถึง ประตูกลับเปิดแง้มไว้เพียงครึ่ง ไร้เงาของเวรยามเฝ้าอยู่ด้านหน้า

‘แปลกนัก สถานที่สำคัญเช่นนี้เหตุใดจึงไร้คนคุ้มกัน?’

หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความฉงน ทว่าสัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้นางค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในห้องหนังสืออบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษ ชั้นหนังสือไม้สลักเรียงรายสูงจรดเพดาน ตรงโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง เยี่ยนสิงโจวกำลังนั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บนโต๊ะเบื้องหน้าเขามีเศษผ้าสีดำและป้ายหยกชิ้นหนึ่งวางอยู่

เซียวรั่วเวยก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะวางถาดน้ำแกงลง ทว่าเมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับป้ายหยกชิ้นนั้น หัวใจของนางก็กระตุกวูบ

ป้ายหยกสลักลวดลายพยัคฆ์เหินหาว เป็นสัญลักษณ์ประจำหน่วยองครักษ์เงาของบิดานาง!

นักฆ่าเมื่อคืนเป็นคนของตระกูลเซียวจริง ๆ อย่างนั้นหรือ!?

ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว หากเยี่ยนสิงโจวรู้ว่านักฆ่าเป็นคนของเสนาบดีเซียว ชีวิตของนางในฐานะอนุภรรยาที่ถูกส่งมาย่อมหาไม่แล้ว

ด้วยความตกใจ ร่างอรชรเผลอก้าวถอยหลังจนปลายเท้าสะดุดเข้ากับพรมขนสัตว์หนานุ่ม

ตุบ! เพล้ง!

ถาดกระเบื้องหลุดจากมือ น้ำแกงร้อนกรุ่นหกกระจายเต็มพื้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ถลาล้มลงไปเบื้องหน้า

นัยน์ตาของบุรุษที่แสร้งหลับตาก่อนหน้านี้ลืมขึ้น ชายหนุ่มเอี้ยวตัวคว้าเอวบางไว้ได้อย่างแม่นยำ ทว่าแรงเหวี่ยงกลับทำให้นางถลาลงไปนั่งแหมะอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างพอดิบพอดี

ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่รินรดกัน เยี่ยนสิงโจวก้มมองสตรีบนตักด้วยแววตาลึกล้ำยากคาดเดา มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของนางไว้แน่น มิให้ดิ้นรนหนี ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปหยิบป้ายหยกพยัคฆ์บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้

เขาเชยคางมนขึ้น บังคับให้นางสบตากับเขา ก่อนจะชูป้ายหยกชิ้นนั้นขึ้นมาตรงหน้าจมูกรั้นของนาง รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของชายหนุ่มดูอันตราย

“สายตาของเจ้าฝ้าฟางนักมิใช่หรือ อนุเซียว” น้ำเสียงกระซิบแหบพร่าทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เช่นนั้นลองเบิกตาเพ่งดูให้ดีสิว่าป้ายหยกของนักฆ่าชิ้นนี้คุ้นตาเจ้าหรือไม่?”