ห้วงที่ ๙ สตรีเฒ่านึกเล่นงื้ว

เซียวรั่วเวยเบิกตากว้าง จ้องมองแผ่นโลหะสีทองหม่นสลักลายพยัคฆ์ที่อยู่ห่างจากปลายจมูกเพียงไม่กี่ชุ่น ประสาทสัมผัสอันฉับไวของสตรีที่ผ่านการเคี่ยวกรำเรื่องยาพิษมานับไม่ถ้วนสูดดมได้ถึงกลิ่นคาวหวานปะแล่มที่ระเหยออกมาจากผิวโลหะชิ้นนั้น

พิษชาดกลืนวิญญาณ!

ดรุณีน้อยลอบสูดลมหายใจ พิษชนิดนี้เพียงแค่สัมผัสริมฝีปาก ผิวเนื้อก็จะพุพองและซึมเข้าสู่กระแสเลือดจนสิ้นใจภายในครึ่งก้านธูป บุรุษตรงหน้าช่างรอบคอบและโหดเหี้ยมยิ่งนัก เขาย่อมกินยาถอนพิษไว้ล่วงหน้า หรือไม่ก็รู้ตำแหน่งที่สามารถหยิบจับได้อย่างปลอดภัย ทว่าหากนางหลงกลทำตามคำสั่ง หรือแสดงความหวาดกลัวจนผิดวิสัยของสตรีตาบอดละโมบเงินทอง จุดจบย่อมไม่สวยงามเป็นแน่

“ก้อนทอง... รสชาติของความตายหรือเพคะ?” นงคราญแสร้งทำน้ำเสียงงุนงง เอียงคอมองวัตถุตรงหน้าด้วยแววตาซื่อบริสุทธิ์ “หม่อมฉันไม่เข้าใจคำกล่าวของท่านอุปราชเลยเพคะ ทองคำย่อมมีรสชาติของความมั่งคั่ง ไฉนเลยจะมีความตายซ่อนอยู่ได้เล่า”

“เช่นนั้นเจ้าก็ลองพิสูจน์ดูสิ” เยี่ยนสิงโจวเหยียดยิ้มร้าย นัยน์ตาสีหมึกหรี่ลงอย่างจับผิด “จุมพิตมัน แล้วรับรางวัลของเจ้าไป”

โฉมงามกะพริบตาถี่ ๆ แสร้งทำทีเป็นพยักหน้าอย่างว่าง่าย นางค่อย ๆ โน้มใบหน้าหวานล้ำเข้าไปใกล้ตราพยัคฆ์อาญาสิทธิ์ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดเผยอขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจรินรดลงบนแผ่นโลหะท่ามกลางสายตาคมของชายหนุ่มที่จับจ้องทุกอากัปกิริยาไม่วางตา

ทว่าในเสี้ยวขณะที่ริมฝีปากอวบอิ่มกำลังจะประทับลงบนผิวโลหะอาบยาพิษ

ร่างอรชรจงใจสะดุดลมหายใจตนเอง ร่างกายโอนเอนเสียสมดุล ใบหน้าจิ้มลิ้มไถลหลบแผ่นโลหะ ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มละมุนจะประทับลงบนหลังมือของบุรุษเหนือคนแทนอย่างถนัด

จุ๊บ

สัมผัสอุ่นซ่านและอ่อนนุ่มที่กดซุกลงบนสันกระดูกข้อมือแกร่งทำเอาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินถึงกับชะงักไปชั่วอึดใจ ร่างสูงแข็งทื่อ นัยน์ตาสีหมึกเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง

“อ๊ะ” สตรีจอมมารยาผละใบหน้าออก แสร้งทำตายีหยีพลางยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตนเอง “ก้อนทองของท่านอุปราชเหตุใดจึงอุ่นนักเพคะ? ซ้ำยังไม่มีรสชาติของความตายดังที่ท่านขู่ มีเพียงกลิ่นหอมของบุรุษเพศและรสเค็มปร่าของหยาดเหงื่อเท่านั้น ทองคำก้อนนี้ประหลาดยิ่งนัก”

เยี่ยนสิงโจวมองดรุณีน้อยที่กำลังเอียงคอถามด้วยท่าทีไร้เดียงสา ชายหนุ่มค่อย ๆ ลดมือที่ถือตราพยัคฆ์ลง รอยยิ้มลึกล้ำยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาไม่รู้ว่านางจงใจหลบเลี่ยงยาพิษ หรือเป็นเพียงความซุ่มซ่ามของสตรีตาบอดจริง ๆ ทว่าไหวพริบในการเอาตัวรอดของนางช่างทำให้เขารู้สึกบันเทิงอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน

“เจ้าช่างเป็นสตรีที่มักน้อยเสียจริง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำหัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มจัดการเก็บป้ายโลหะกลับเข้าสู่ช่องลับใต้เข็มขัดหยกอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน

“ทองคำล้ำค่าอยู่ตรงหน้ากลับกะระยะพลาดมาจุมพิตมือของเปิ่นหวางแทน ในเมื่อเจ้าปฏิเสธรางวัลชิ้นงาม เช่นนั้นคืนนี้ก็จงทำหน้าที่ปรนนิบัติเปิ่นหวางด้วยวิธีอื่นก็แล้วกัน”

เซียวรั่วเวยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าความตึงเครียดระลอกใหม่กลับถาโถมเข้ามาแทนที่ เมื่อร่างสูงใหญ่พลิกตัวกลับมาทาบทับนางอีกครั้ง

“ทะ... ท่านอุปราช หม่อมฉันเจ็บแผ่นหลังไปหมดแล้วเพคะ” หญิงสาวพยายามดันแผงอกกว้างออก ทว่าเรี่ยวแรงของนางในยามที่ต้องซ่อนเร้นพลังปราณย่อมไม่อาจสู้แรงของพยัคฆ์หนุ่มได้เลย

“เจ็บหรือ? หึ เปิ่นหวางยังมิได้ลงมือทำสิ่งใดเลยสักนิด”

บุรุษหนุ่มกระซิบชิดใบหู ทว่าแทนที่เขาจะสานต่อบทรักอันเร่าร้อน เขากลับตวัดท่อนแขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วของนางกลิ้งตัวพลิกกลับไปนอนหงายบนตั่งยาว โดยดึงร่างบอบบางให้ขึ้นมานอนเกยทับอยู่บนแผงอกของเขา

“คืนนี้เจ้านอนท่านี้” เสียงเผด็จการเอ่ยสั่ง ท่อนแขนกอดรัดแผ่นหลังบางไว้แน่นจนนางไม่อาจขยับเขยื้อน “หากเจ้าดิ้นรนหรือพยายามหลบลี้หนีหน้าเปิ่นหวางแม้แต่ชุ่นเดียว เปิ่นหวางจะโยนเจ้าออกไปนอนหนาวตายที่ลานหน้าเรือน”

หญิงสาวเบิกตากว้าง ใบหน้าแนบชิดอยู่กับแผงอกซึ่งอุดมไปด้วยมัดกล้าม เสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นดังก้องอยู่ข้างหู กลิ่นอำพันผสมผสานกับบุคลิกเย่อหยิ่งของชายหนุ่มโอบล้อมนางไว้ทุกทิศทาง

‘เดรัจฉานแซ่เยี่ยน! ข้าไม่ใช่หมอนข้างนะ!’

นางก่นด่าเขาในใจสารพัด ทว่าภายนอกกลับทำได้เพียงซุกใบหน้าลงกับอกเสื้อของเขาอย่างจำยอม “ห... หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ หม่อมฉันจะอยู่นิ่ง ๆ ไม่กวนใจท่านอุปราชเลยแม้แต่น้อย”

ความเงียบสงัดโรยตัวลงปกคลุมเรือนซวี่เยี่ย แสงเทียนค่อย ๆ มอดดับลงจนเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าสตรีในอ้อมกอดกลับไม่อาจข่มตาหลับลงได้ นางพยายามปรับจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอ แกล้งทำเป็นหลับสนิท ขณะที่ลอบสังเกตลมหายใจของบุรุษเบื้องล่างไปด้วย

ผ่านไปกว่าชั่วยาม ลมหายใจของเยี่ยนสิงโจวเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทรา เซียวรั่วเวยค่อย ๆ ขยับปลายนิ้วอย่างเชื่องช้า หมายจะแตะลงบนจุดชีพจรที่ลำคอของเขาเพื่อสำรวจระดับพลังปราณ ทว่าเพียงแค่นางขยับตัวเพียงนิดเดียวท่อนแขนแกร่งก็กระชับวงรัดแน่นขึ้น

“หากมือของเจ้าซุกซนอีกเพียงนิด เปิ่นหวางจะสับมันทิ้งเสีย” เสียงแหบพร่าดังก้องในความมืด ทำเอาร่างบางสะดุ้งและแข็งทื่อไปในทันที

‘เขายังไม่หลับอีกงั้นหรือ ปีศาจร้ายผู้นี้ไม่ต้องหลับนอนหรือไร?!’

หญิงสาวจำต้องพับเก็บแผนการทั้งหมด ล้มเลิกความตั้งใจและหลับตาลงอย่างอ่อนล้า ความเหน็ดเหนื่อยจากการรับมือเขาทั้งวันทำให้นางเผลอหลับไปในอ้อมอกของศัตรูตัวฉกาจโดยไม่รู้ตัว

.

พยับหมอกยามราตรีเริ่มบางตา แสงสีทองละมุนสายแรกจับต้องยอดหลิว เสียงนกร้องขับขานรับวันใหม่

เซียวรั่วเวยงัวเงียตื่นขึ้นมา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอบอุ่นที่โอบล้อมกาย ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น นางกลับพบว่าตนเองกำลังนอนหนุนแขนของอุปราชหนุ่มอยู่บนเตียงกว้าง ขณะที่เจ้าของแขนนั้นตื่นนานแล้ว และกำลังนอนตะแคงใช้มืออีกข้างเท้าศีรษะจ้องมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย

“ตื่นเสียที เปิ่นหวางนึกว่าเจ้าตายไปแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความประชดประชัน

“หม่อมฉันสมควรตายที่ตื่นสายเพคะ!” โฉมงามรีบผุดลุกขึ้นนั่ง แสร้งทำท่าลุกลี้ลุกลนจัดเผ้าผมที่หลุดลุ่ย “เมื่อคืนหม่อมฉันนอนแปลกที่ ซ้ำยัง... ได้รับไออุ่นจากท่านอุปราช จึงเผลอหลับสนิทไป”

ยังไม่ทันที่เยี่ยนสิงโจวจะได้กล่าวค่อนขอด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นตรงหน้าประตูเรือน ตามมาด้วยเสียงรายงานอันเร่งร้อนขององครักษ์เงาคนสนิท

“เรียนท่านอุปราช! มีขบวนราชรถจากในวังหลวงมาจอดเทียบหน้าจวนพ่ะย่ะค่ะ!”

บุรุษร่างสูงขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาสะบัดชายเสื้อคลุมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “เช้าตรู่ปานนี้ ขบวนของฮ่องเต้มาทำสิ่งใดที่จวนของเปิ่นหวาง?”

“มิใช่ขบวนของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นขบวนของไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ” จื่อเยวียนเอ่ยเสียงเครียด “กงกงคนสนิทของตำหนักโซ่วคังแจ้งว่าไทเฮาทรงทราบเรื่องอุบัติเหตุในงานเลี้ยงเมื่อคืน จึงมีพระราชเสาวนีย์โปรดเกล้าเรียกตัวอนุเซียวเข้าเฝ้าเป็นการด่วน เพื่อประทานรางวัลปลอบขวัญพ่ะย่ะค่ะ”

บรรยากาศภายในห้องนอนพลันเย็นเยียบลงถนัดตา เซียวรั่วเวยที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับหัวใจหล่นวูบ

พระมารดาของฮ่องเต้ฉีหยวน สตรีที่ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ที่สุดในวังหลัง!

การเรียกตัวนางเข้าเฝ้ากะทันหันเช่นนี้ย่อมไม่ใช่การประทานรางวัลอย่างแน่นอน หากแต่เป็นการขุดหลุมพราง เพื่อใช้สตรีไร้ค่าอย่างนางเป็นเครื่องมือในการต่อรองหรือทำลายผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน หากนางก้าวเท้าเข้าวังไปเพียงลำพัง โอกาสรอดชีวิตกลับมาคงแทบเป็นศูนย์

“ท่านอุปราช” ร่างอรชรช้อนสายตาตื่นตระหนกขึ้นมองบุรุษตรงหน้า น้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นทะลักอย่างรวดเร็ว “หม่อมฉันหวาดกลัวนัก หม่อมฉันกิริยามารยาททราม เกรงว่าจะทำเรื่องล่วงเกินเบื้องสูง ท่านอุปราชโปรดช่วยหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ!”

นางพุ่งตัวเข้าไปกอดท่อนขาแกร่งของเขาไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา

เยี่ยนสิงโจวก้มมองกระต่ายน้อยที่กำลังสั่นเทาอยู่แทบเท้า นัยน์ตาสีหมึกทอประกายเย็นเยียบ ราชสำนักฝ่ายในคิดจะยื่นมือเข้ามายุ่งกับคนของเขา ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!

“จื่อเยวียน ไปเตรียมรถม้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งอย่างเด็ดขาด “เปิ่นหวางจะพาอนุของเปิ่นหวางเข้าวังไปรับรางวัลจากไทเฮาด้วยตนเอง เปิ่นหวางอยากรู้นักว่าสตรีเฒ่าผู้นั้นจะมีงิ้วโรงใดมาให้เปิ่นหวางชมตั้งแต่เช้าตรู่”