ห้วงที่ ๘ คืนปรนนิบัติ

แม้รถม้าจะจอดสนิทและร่างสูงของเยี่ยนสิงโจวได้ก้าวลงไปล่วงหน้าแล้ว ทว่าเซียวรั่วเวยกลับยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะนุ่ม หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวลอบกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความหวาดหวั่นและโทสะตีรวนกันจนแยกไม่ออก

‘เจ้าทรราชหน้าเหม็น รางวัลบ้าบออันใดกัน นี่มันแดนประหารชัด ๆ’

ดรุณีน้อยจำต้องกล้ำกลืนความเคียดแค้นก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทีหวาดผวาตามแบบฉบับสตรีขี้ขลาด เมื่อกลับถึงเรือนไผ่หยก เหล่าสาวใช้ก็กรูกันเข้ามาปรนนิบัติชำระล้างร่างกายให้นางอย่างขะมักเขม้น กลิ่นหอมของบุปผานานาพรรณที่ถูกโปรยลงในอ่างน้ำอุ่นไม่อาจช่วยให้จิตใจของโฉมงามสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย

สมองอันชาญฉลาดขบคิดหาวิธีเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว หากคืนนี้นางต้องร่วมเตียงกับเขาจริง ความลับเรื่องที่นางยังมีพรหมจรรย์และวรยุทธ์ที่ซ่อนเร้นย่อมถูกเปิดโปง ทว่าครั้นจะใช้เข็มพิษลอบสังหาร พลังปราณของอุปราชหนุ่มก็ลึกล้ำเกินกว่าที่นางจะลงมือได้สำเร็จโดยไม่ทิ้งร่องรอย

ตราบใดที่ยังหาตราพยัคฆ์ไม่พบ ข้าจะยอมแตกหักกับเขาไม่ได้ ต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจ!

หนึ่งชั่วยามให้หลัง นงคราญในชุดกระโปรงผ้าไหมสีขาวบางเบาทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกก็ถูกนำตัวมาหยุดอยู่หน้าประตูเรือนซวี่เยี่ย บรรยากาศยามซวีนั้นเงียบสงัด แสงโคมไฟหน้าเรือนส่องประกายเลือนราง

“เข้าไปเถิดอนุเซียว ท่านอุปราชรออยู่ด้านในแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยพร้อมกับผลักบานประตูให้เปิดออก

ร่างอรชรสูดลมหายใจเข้า ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูด้วยความระมัดระวัง ภายในห้องกว้างอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานอำพันผสมผสานกับกลิ่นสุราฤทธิ์แรงบางเบา แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาร่างของบุรุษเหนือคนที่กำลังเอนกายพิงพนักตั่งตัวยาว เขาสวมเพียงเสื้อคลุมตัวในสีดำที่ปลดสายรัดเอวออกจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง นัยน์ตาสีหมึกทอดมองมายังผู้มาเยือนด้วยประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง

“เดินชักช้าอ้อยอิ่งปานนี้ คงมิได้แอบซ่อนอาวุธไว้ใต้ร่มผ้าเพื่อมารับรางวัลหรอกกระมัง?” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทาย ทำเอาคนฟังสะดุ้ง

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” หญิงสาวก้มหน้างุด แสร้งเดินงุ่มง่ามเตะขอบพรมจนเกือบหน้าคะมำ “แสงในห้องสลัวเกินไป หม่อมฉันมองทางไม่ถนัดนัก อีกทั้ง... หม่อมฉันตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก”

เยี่ยนสิงโจวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เขาวางจอกสุราในมือลงบนโต๊ะเล็กข้างกาย ก่อนจะตบลงบนพื้นที่ว่างข้างตัวเบา ๆ สองครั้ง

“ตื่นเต้นหรือ? หึ เข้ามาใกล้ ๆ สิ มาทำหน้าที่ของเจ้าให้สมกับที่เปิ่นหวางตั้งตารอ”

เซียวรั่วเวยลอบสูดปาก ค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่ม ครั้นเมื่อทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง กลิ่นอายบุรุษเพศอันร้อนแรงก็โชยเข้าปะทะจมูกจนใบหน้าหวานซับสีเลือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ทะ... ท่านอุปราชต้องการให้หม่อมฉันทำสิ่งใดหรือเพคะ?” นางช้อนดวงตากลมโตที่แสร้งทำเป็นพร่ามัวขึ้นมองเขา กะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา

“ปรนนิบัติสามี มารดาเลี้ยงของเจ้ามิได้สั่งสอนมาหรืออย่างไร ว่าสตรีในห้องหอควรทำสิ่งใดบ้าง” ร่างสูงเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจ มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้น บังคับให้นางรับรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขา “เริ่มจาก... ปลดเสื้อคลุมของข้าออกเสีย”

หัวใจของดรุณีน้อยกระตุก มือเรียวสั่นเทาขณะยื่นออกไปแตะที่สาบเสื้อของเขา “หม่อมฉัน... หม่อมฉันสายตาฝ้าฟาง เกรงว่าจะทำท่านระคายเคืองเพคะ”

“มองไม่เห็น ก็ใช้มือของเจ้าคลำหาเอาสิ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงกว่าเดิม แฝงความคุกคามและเย้ายวนในคราวเดียวกัน “หากเจ้าปลดเชือกผิดแม้แต่ปมเดียว เปิ่นหวางจะลงโทษให้เจ้าไม่ได้นอนไปทั้งคืน”

คำขู่นั้นทำเอาโฉมงามหน้าซีดเผือด นางจำต้องหลับตาลง แสร้งทำเป็นใช้ปลายนิ้วลูบคลำไปตามแผงอกกว้างเพื่อหาปมเชือก สัมผัสจากกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ฝ่ามือทำให้นางต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากจุดที่สัมผัสลามไปถึงพวงแก้ม

ขณะที่มือนุ่มกำลังง่วนอยู่กับการคลำหาปมรัดเอว จู่ ๆ พยัคฆ์ร้ายที่นั่งนิ่งก็ขยับตัว ท่อนแขนแกร่งตวัดรวบเอวบางของนางเข้ามาประชิด จนแผ่นอกของทั้งคู่แนบสนิทกัน

“ว้าย!” รั่วเวยอุทานเสียงหลง ร่างของนางถูกดึงจนเสียหลักล้มทับลงไปบนตัวเขา

“ตื่นตระหนกอันใดกัน กระต่ายน้อย” เยี่ยนสิงโจวกระซิบชิดริมหู สองมือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดี “สัมผัสของเจ้าช่างเชื่องช้านัก หากเปิ่นหวางรอให้เจ้าปลดอาภรณ์เสร็จฟ้าคงสางเสียก่อน สู้ให้เปิ่นหวางเป็นฝ่ายช่วยเจ้าปลดเปลื้องความรำคาญนี้ทิ้งไปไม่ดีกว่าหรือ?”

“มะ... ไม่นะเจ้าคะ!” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้สุดแรง แสร้งบีบน้ำตาให้ร่วงเผาะ “ท่านอุปราชโปรดเมตตา หม่อมฉันยังไม่พร้อม... หม่อมฉันหวาดกลัวเหลือเกิน ร่างกายของหม่อมฉันอ่อนแอ หากท่านรุนแรง หม่อมฉันคงทนไม่ไหวแน่เพคะ”

“หืม? เมื่อคืนวานเจ้ายังใจกล้าหน้าด้าน เสนอตัวปรนนิบัติข้าอยู่เลยมิใช่หรือ เหตุใดค่ำคืนนี้จึงได้กลับกลายเป็นสตรีขี้ขลาดไปเสียแล้วเล่า” ชายหนุ่มรั้งเอวนางให้ขยับเข้ามาบดเบียดมากขึ้น นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำรื้นไปด้วยน้ำตา

“หม่อมฉัน... หม่อมฉันเพียงอวดเก่งไปเช่นนั้นเองเพคะ” นงคราญสะอื้นไห้ ก้มหน้างุดซ่อนประกายตาเจ้าเล่ห์ “ความจริงแล้วหม่อมฉันหวาดกลัวท่านจนแทบจะสิ้นสติอยู่แล้ว โปรดให้เวลาหม่อมฉันปรับตัวสักนิดเถิดนะเพคะ”

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่ได้ปล่อยนาง แต่กลับพลิกตัวกดร่างอรชรให้ลงไปนอนราบกับตั่งยาว โดยมีร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับอยู่เบื้องบน กักขังนางไว้ใต้พันธนาการ

“คนอย่างเปิ่นหวางไม่เคยรู้จักคำว่ารอคอย” เขาเอ่ยเสียงเหี้ยม ปลายนิ้วสากเกี่ยวรั้งคออาภรณ์ไหมของนางจนร่นลงมา เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและไหปลาร้าเย้ายวน “ในเมื่อเจ้าเข้ามาในถ้ำพยัคฆ์แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะรอดพ้นกรงเล็บไปได้”

เซียวรั่วเวยเบิกตากว้าง  ทว่าในขณะที่มือของนางเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสกับเอวสอบของบุรุษเหนือคน เพื่อหาจังหวะลงมือ

ปลายนิ้วของนางพลาดไปสะกิดโดนปุ่มกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ตรงหัวเข็มขัดหยกดำของเขา เสียงฟันเฟืองเล็ก ๆ ขยับตัวดังขึ้นแผ่วเบา ทันใดนั้น วัตถุชิ้นหนึ่งที่มีน้ำหนักพอสมควรก็ร่วงหล่นลงมาจากช่องลับใต้เข็มขัด กระทบกับพื้นไม้กระดานข้างตั่งนอนเสียงดัง

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบฉับพลัน

เยี่ยนสิงโจวชะงักการกระทำทั้งหมด เขากดสายตาต่ำลงมองวัตถุที่ร่วงหล่น ก่อนจะตวัดสายตาดุดันกลับมาจ้องมองสตรีใต้ร่าง รังสีฆ่าฟันอันหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ

รั่วเวยใจหายวาบ นางพยายามหรี่ตาเพ่งมองวัตถุชิ้นนั้นผ่านแสงเทียนสลัว มันคือแผ่นโลหะสีทองหม่น สลักลวดลายพยัคฆ์หมอบอันวิจิตร มีตัวอักษรโบราณจารึกไว้ตรงกลาง

ตราพยัคฆ์อาญาสิทธิ์!

หัวใจของหญิงสาวเต้นกระหน่ำจนแทบระเบิด สิ่งที่บิดาต้องการให้ขโมย สิ่งที่สามารถพลิกแผ่นดินต้าฉีได้หล่นอยู่ห่างจากมือนางเพียงไม่กี่ชุ่น เลือดในกายสูบฉีดอย่างรุนแรง หากนางคว้ามันแล้วใช้วรยุทธ์หลบหนีในตอนนี้ โอกาสรอดอาจมีเพียงหนึ่งในสิบ ทว่าหากนางนิ่งเฉยก็เท่ากับปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอย

ทว่าบุรุษผู้รอบคอบและเจ้าเล่ห์อย่างเยี่ยนสิงโจวมีหรือจะพกของสำคัญระดับแว่นแคว้นไว้ในช่องลับที่ปลดออกได้ง่ายดายปานนี้? ซ้ำยังหล่นลงมาในจังหวะที่เหมาะเจาะเกินไป

นี่อาจเป็นเพียงการทดสอบ!

“สายตาของเจ้าฝ้าฟางนักมิใช่หรือ อนุเซียว” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยทำลายความเงียบ มือแกร่งของชายหนุ่มเลื่อนขึ้นมากุมลำคอระหงของนางไว้อย่างหลวม ๆ ทว่าพร้อมจะบีบให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ “บอกเปิ่นหวางมาสิ ว่าสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาเมื่อครูคือสิ่งใด?”

ดรุณีน้อยลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางแสร้งทำสีหน้างุนงง กะพริบตาถี่ ๆ แล้วพยายามชะโงกหน้ามองวัตถุบนพื้น

“หมะ... หม่อมฉันมองไม่ชัดเลยเพคะท่านอุปราช” นางเอ่ยเสียงสั่นเครือ ช้อนสายตาซื่อบริสุทธิ์ขึ้นสบกับดวงตาคม “มันคือก้อนทองตำลึงหรือเพคะ? หม่อมฉันเห็นแสงสะท้อนวาว ๆ สีเหลือง หรือว่าท่านอุปราชตั้งใจจะตบรางวัลให้ข้าเป็นก้อนทองเพคะ?”

เยี่ยนสิงโจวหรี่ตาลงอย่างจับผิด นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ไปตามเส้นเลือดใหญ่ที่เต้นตุบ ๆ บนลำคอของนาง

“ก้อนทองตำลึงกระนั้นหรือ?”

“เจ้าค่ะ หม่อมฉันเห็นเป็นเช่นนั้นจริง ๆ” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก แสร้งยิ้มกว้างอย่างคนละโมบ “ท่านอุปราชช่างใจกว้างยิ่งนัก แม้หม่อมฉันจะทำเรื่องเสียมารยาทไปบ้าง แต่ท่านก็ยังเมตตาประทานรางวัลให้”

“หึ ช่างเป็นสตรีที่โง่งมและละโมบเสียจริง” ร่างสูงแค่นเสียงหยัน เขาปล่อยมือจากลำคอของนาง ค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วก้มลงเก็บตราพยัคฆ์ชิ้นนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ “ก้อนทองตำลึงก้อนนี้มีค่าควรเมืองเชียวล่ะ หากเจ้าอยากได้เปิ่นหวางก็จะยกให้ แต่มีข้อแม้เพียงอย่างเดียว”

นัยน์ตาสีหมึกวาวโรจน์ด้วยประกายอันตราย เขายื่นป้ายโลหะทองคำนั้นมาตรงหน้านางจนแทบจะแตะกับปลายจมูกรั้น

“เจ้าต้องจุมพิตมัน แล้วบอกข้าว่ารสชาติของความตายที่ซ่อนอยู่ในก้อนทองนี้หวานล้ำเพียงใด?”