บทที่ 3 แสงจันทร์ในใจ 2/2

“ซูหว่านโหรว!”

ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัวนาง ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่บางก่อนจะออกแรงกดและเหวี่ยงลงพื้นอย่างรุนแรงโดยไร้ความปรานี

“ข้าสั่งให้เจ้าคุกเข่า!”

กึก!

เสียงหัวเข่าบอบบางกระแทกเข้ากับขอบหินประดับแหลมคมตรงมุมเสาศาลาอย่างจัง ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วจากหัวเข่าพุ่งตรงสู่สมองจนร่างเล็กสั่นสะท้าน หยาดเลือดสด ๆ สีแดงฉานเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าไหมสีซีดออกมาเป็นวงกว้างในพริบตา

ทว่า หว่านโหรวกลับขบฟันแน่นทนเจ็บแปลบ ไม่ยอมส่งเสียงหวีดร้องหรือครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ นางเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษสูงศักดิ์ด้วยแววตาดื้อรั้นและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม

ไป๋ซีชิงที่นั่งจิบชาอยู่เงียบ ๆ ชำเลืองมองรอยเลือดบนพื้นด้วยแววตาเรียบเฉย ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มน้อย ๆ ดั่งผู้ชมนอกวงที่กำลังมองดูฉากงิ้ว ไม่ได้แสดงความเวทนาหรือยินดียินร้าย เพียงเอ่ยหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ท่านอ๋องสั่งสอนคนในเรือนเด็ดขาดยิ่งนัก... สตรีผู้นี้เพิ่งเข้ามาเป็นสาวใช้ใหม่หรือเพคะ ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย”

เสวียนเฟิงแค่นยิ้มหยัน ปรายตามองร่างที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

“สาวใช้ยังสูงส่งกว่านาง นางเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่คิดอยากปีนป่าย ใช้วิธีไร้ยางอายวางยาป้ายสีในงานเลี้ยงเพื่อยัดเยียดตัวเองเข้ามาเหยียบในจวนของข้า!”

คำพูดกรีดแทงนั้นดังชัดเจนต่อหน้าสตรีอื่น หว่านโหรวสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ นางเหยียดยิ้มสมเพชช้อนสายตามองใบหน้าคมคายที่กำลังลำพองใจในอำนาจ

“ท่านอ๋องกล่าวหนักเกินไปแล้วเพคะ...” เสียงหวานเอ่ยเรียบเรื่อยทว่าก้องกังวานไปทั่วศาลา “หากหม่อมฉันคิดจะปีนป่ายบุรุษเพื่อหาความเจริญจริงอย่างที่ท่านว่า...สถานที่แรกที่ข้าจะไม่มีวันลดตัวก้าวขาเหยียบเข้าไป ก็คือจวนอันโสมมและมีเจ้าของจวนไร้สมองเช่นท่าน!”

“สามหาว!”

เสวียนเฟิงตวาดลั่น ใบหน้าคมคายเขียวคล้ำด้วยความอับอายและเดือดดาลจนถึงขีดสุด เขาชี้หน้านาง มือสั่นเทิ้มด้วยแรงโทสะ

“อาเซิง! ลากตัวสตรีแพศยาไปที่ลานหน้าเรือนใหญ่...ลงโทษตามกฎของจวน!”

สิ้นเสียงคำรามกึกก้อง ร่างของหว่านโหรวก็ถูกบ่าวชายคุมกฎสองคนเข้ามาหิ้วตัว แขนทั้งสองข้างถูกรั้งดึงให้ลุกขึ้น ลากตัวนางออกจากศาลากลางสวนมุ่งหน้าสู่ลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ เลือดสีแดงสดหยดเป็นทางยาวตามรอยลาก ทว่าแผ่นหลังบอบบางยังคงพยายามยืดตรง ไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด

ไป๋ซีชิงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา สายตามองตามร่างที่ถูกลากไป มุมปากยังคงประดับรอยยิ้มจางที่ยากจะคาดเดาความรู้สึกก่อนเอ่ยบางคำ

“ไม่รุนแรงไปหรือ”

“นางดื้อย่อมต้องสั่งสอนให้หลาบจำ” เสวียนเฟิงเอ่ยทั้งในใจกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

“หากท่านไม่เสียใจภายหลังก็ทำเถอะ...วันนี้ข้ามาส่งข่าวคงรั้งอยู่นานมิได้ต้องขอตัว” ไป๋ซีชิงเอ่ยลาก่อนลุกขึ้นแล้วเดินกลับออกจากจวนตงอ๋อง โดยมีเจ้าของเรือนไปส่งถึงด้านหน้า

ณ ลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ ทัณฑ์โบยของจวนอ๋องถูกนำมาตั้งตระหง่าน ไม้กระบองหนาอันใหญ่ดูน่ากลัวกำลังถูกนำมาลงทัณฑ์

เสวียนเฟิงที่ไปส่งไป๋ซีชิงก้าวตามมาถึงกับชะงักฝีเท้า ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นม้าไม้ทัณฑ์โบยถูกลากออกมา

เขาเพียงต้องการแสดงอำนาจสั่งสอนและข่มความเย่อหยิ่งของนางต่อหน้าแขก ทว่าด้วยความเดือดดาลจนขาดสติ ทำให้ลืมไปสิ้นว่า ในจวนอันเข้มงวดแห่งนี้ หากผู้เป็นนายเอ่ยคำว่า ‘ลงโทษตามกฎของจวน’ นั่นหมายถึงทัณฑ์โบย!

ทว่าคำสั่งหลุดออกจากปากผู้เป็นนายเหนือหัวไปแล้ว บ่าวไพร่หน้าไหนจะกล้าขัดขืน เสวียนเฟิงยืนกำหมัดแน่น ริมฝีปากหนักอึ้งจนไม่อาจเอ่ยคำสั่งห้ามออกไปได้ และนางก็ดูเหมือนจะยอมตายแต่ไม่ยอมขอร้องเขา

ช่างไม่รู้จักยอมลงให้เสียเลย นางโง่ไปแล้วหรือ

“กดนางลงไป!” เสียงของผู้ลงทัณฑ์กล่าว

ร่างบางถูกกดแนบลงกับม้าไม้เย็นเฉียบ หว่านโหรว

นอนนิ่ง เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากบางซีดเผือดเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

เพียะ!

ไม้แรกฟาดลงบนแผ่นหลังบอบบางเสียงดังสะท้านลานกว้าง แรงปะทะรุนแรงจนกระดูกแทบแหลก ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วร่างจนสติแทบขาดผึง

เพียะ! เพียะ!

ไม้ที่สองและสามตามมาติด ๆ เสื้อผ้าเนื้อบางเริ่มฉีกขาด เลือดสีชาดซึมทะลักย้อมแผ่นหลังขาวเนียนจนแดงฉาน หว่านโหรวกัดริมฝีปากจนเลือดไหลซึมออกมาตามมุมปาก หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเซียว แต่นางไม่ยอมหลุดเสียงกรีดร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ!

เสวียนเฟิงที่ยืนมองดูอยู่ หัวใจพลันกระตุกวูบ ลำคอตีบตัน ฝ่ามือหนาที่ซ่อนใต้แขนเสื้อกำแน่นจนสั่นเทิ้ม ยิ่งเห็นนางไม่ร้อง ไม่ดิ้นรน ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาเพื่อขอความเห็นใจ ความตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนผุดขึ้น

เพียะ!

จนกระทั่งไม้ที่สิบฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง ร่างบางกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้าย ลมหายใจแผ่วรวยริน สติสัมปชัญญะของหว่านโหรวเริ่มเลือนราง โลกทั้งใบหมุนคว้างและดับมืดลงช้า ๆ

ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะปิดสนิทลง ภาพสุดท้ายที่สะท้อนในม่านตา คือเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษใจร้ายที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น...

สายตาที่นางมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย มิใช่ความเคียดแค้นหรือชิงชัง หากแต่เป็นความสิ้นหวังกับบุรุษผู้นี้