บทที่ 4 พรากความเชื่อถือ 1/3

ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจนกระดูกแทบแหลกสลาย ปลุกให้ซูหว่านโหรวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกับกลิ่นไหม้ของกำยานไม้จันทน์ ความเย็นเยียบของอากาศปะทะแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าจนหนาวสั่น ทว่าใต้ผิวเนื้อกลับร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม

“ฮึก... นายหญิง...”

เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังอยู่ข้างเตียง เซียนหนิงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ดวงตาบวมเป่ง น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มเงียบ ๆ มือที่ถือผ้าชุบน้ำสั่นเทา สาวใช้ตัวน้อยพยายามไม่ส่งเสียงสะอื้นรบกวนผู้เป็นนายตามวิสัยของคนที่ต้องอดทนอดกลั้นมาเนิ่นนาน ตั้งแต่อยู่ในจวนตระกูลซู

หว่านโหรวขยับริมฝีปากที่แห้งผาก ลำคอตีบตันจนเปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก

“ยามใดแล้ว...”

เซียนหนิงสะดุ้งตัว รีบยกหลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้ม “ยามซวีแล้วเจ้าค่ะ... นายหญิงสลบไปตั้งแต่บ่าย ร่างกายร้อนดั่งถ่านสุม บ่าวตกใจแทบสิ้นสติ”

หว่านโหรวพยายามยันกายขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงแค่ขยับปลายนิ้ว ความปวดร้าวตรงท่อนล่างและแผ่นหลังก็แล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนต้องกัดฟันแน่น นางจำได้เลือนรางว่าตนเองถูกลากไปที่ลานกว้าง ถูกกดลงกับม้าไม้ และถูกไม้กระบองฟาดลงมาไม่ยั้งจนภาพทุกอย่างตัดไป

“เจ้า... แบกข้ามาหรือ” นางพึมพำถาม

“ท่านอ๋องเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น ซูหว่านโหรวไม่ได้รู้สึกยินดีแม้เพียงเศษเสี้ยว ตรงกันข้าม หัวใจที่เพิ่งฟื้นตื่นกลับผุดรอยยิ้มสมเพชออกมาอย่างอดไม่ได้

“เขากลัวข้าตายง่ายไปหรือ...”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ!” เซียนหนิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธละล่ำละลัก “ตอนที่นายหญิงหมดสติไป ท่านอ๋องเป็นคนวิ่งเข้ามารับร่างนายหญิงไว้ด้วยตนเอง แล้วก็... แล้วก็อุ้มคุณหนูมานอนที่เรือนใหญ่ของท่านอ๋องเจ้าค่ะ มิหนำซ้ำยังสั่งคนไปตามหมอหลวงมารักษา ให้เบิกโสมชั้นดีร้อยปีมาต้มบำรุงร่างกายให้เจ้าค่ะ บ่าวในเรือนตกใจกันยกใหญ่...”

หว่านโหรวนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นึกว่าตนเองกำลังหูฝาดหรือพิษไข้ทำให้สับสน

เรือนใหญ่? หมอหลวง? โสมร้อยปี?

นี่เขาคิดจะเล่นงิ้วฉากใดอีก ตบหัวแล้วลูบหลัง หรือคิดจะชดใช้ความผิดบาปที่ตนเองลงมืออย่างป่าเถื่อนต่อหน้าสตรีในดวงใจ? แล้วยามไป๋ซีชิงกลับมาก็จะทรมานนางอีกรอบ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด สำหรับนางแล้ว มันสายเกินไปที่จะเยียวยา หัวใจของนางไม่ได้หลงเหลือความไว้เนื้อเชื่อใจใด ๆ ให้บุรุษผู้นี้อีกแล้ว นางนอนตะแคงไปอีกด้านอย่างระมัดระวัง แผ่นหลังที่ถูกชโลมด้วยยาสมานแผลส่งความปวดแสบปวดร้อนจนเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม พิษไข้เริ่มตีกลับจนหนาวสะท้านเข้าไปถึงกระดูก

“เซียนหนิง... เจ้าไปเอาน้ำมาเช็ดตัวข้าเถิด เป็นไข้แล้ว”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปประเดี๋ยวนี้!” เซียนหนิงวางผ้าลงในอ่างแล้วรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกไปนอกห้อง

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องนอนอันกว้างขวาง หว่านโหรวหลับตาลง หายใจรวยรินอย่างอ่อนล้า สัมผัสของผ้าปูที่นอนไหมเนื้อนุ่มมิได้ช่วยลดทอนความเจ็บปวดจากแผลสดลงได้เลย

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นพร้อมเสียงวางกะละมังน้ำ หว่านโหรวยังคงนอนตะแคงหันหลังให้ โดยมิได้ลืมตาขึ้นมอง เพราะคิดว่าเป็นสาวใช้คนสนิทที่กลับเข้ามา

ผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดสัมผัสลงบนต้นแขนของนาง สัมผัสนั้นเก้ ๆ กัง ๆ และลงน้ำหนักมือไม่สม่ำเสมอ จนกระทบถูกรอยแผลแตก หว่านโหรวนิ่วหน้าด้วยความทรมาน พลันเอ่ยบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เจ้าเบาแรงหน่อย ข้าแสบ... เช็ดตามข้อพับ ไข้จะลดเร็วกว่า”

ผ้าชุบน้ำอุ่นชะงักกึกอยู่เหนือข้อพับแขนขาวซีด ความเงียบโรยตัวลงผิดปกติ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นเหนือศีรษะ

“เจ้าเคยดูแลคนป่วยหรือ”

เสียงนั้นไม่ได้ดัง ทว่ากลับเหมือนแส้ตีถูกเนื้อ หว่านโหรวสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับกลับไปมองทันที ความตกใจทำให้ลืมความเจ็บที่แผ่นหลังไปชั่วขณะ ทั้งดึงรั้งผ้าห่มมาคลุมกาย

เสวียนเฟิงนั่งอยู่ตรงนั้น... บนตั่งข้างเตียง ในมือหนาของเสวียนเฟิงกำลังถือผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราดดั่งเช่นทุกครา ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างบอบบางที่นอนซมด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก

ร่างบางขืนตัวลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วจนหน้ามืด แต่มือเรียวยังคงรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมแผ่นอกและเรือนกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าไว้แน่น แววตาตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังในเสี้ยววินาที เมื่อเห็นอีกคนจ้องมาที่นางตาไม่กะพริบ

“ท่านอ๋อง... หม่อมฉันเป็นสตรีนะเพคะ”

เสวียนเฟิงปรายตามองท่าทีตื่นตูมของนาง สีหน้าราบเรียบคล้ายไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอันใด

“เมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้ากับข้าก็ใช่ว่าจะไม่เคยอยู่บนเตียงเดียวกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง...เรือนร่างเปลือยเปล่าเท่านี้”

ซูหว่านโหรวใบหน้ามืดครึ้ม เมื่อคนหน้าบึ้งตรงหน้าเอ่ยวาจาที่ไม่ผ่านสมองตรึกตรองสักนิด

“ท่านสมกับเป็นบุรุษ...”

คำพูดที่หลุดออกจากปากพลันหยุดชะงักลงกลางคัน ก่อนจะเอ่ยจบประโยค

เสวียนเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตารอคอยคำว่า ‘หน้าหนา’ หรือ ‘ไร้ยางอาย’ ที่นางมักจะพ่นออกมาประชดประชันเขาตามนิสัยดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ เขารอที่จะปะทะคารม รอที่จะเห็นดวงตาเป็นประกายวาววับที่คอยจิกกัดเขาเหมือนทุกครั้ง หรือฟังถ้อยคำยั่วยวนและหลงตัวเอง

ทว่า... ซูหว่านโหรวกลับเพียงแค่กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ นางค่อย ๆ หลุบสายตาลงต่ำ จ้องมองเพียงลวดลายบนผ้าห่ม