บทที่ 3 แสงจันทร์ในใจ 1/2

ความวุ่นวายในเรือนหลังจวนตงอ๋องพลันมลายหายไป สิ้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านใหญ่ที่วิ่งหน้าตื่นมารายงาน

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูไป๋ซีชิงส่งเทียบมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”

คำว่าไป๋ซีชิงกับท่าทีร้อนรนของบรรดาบ่าวในเรือนดูเหมือนจะทำให้ซูหว่านโหรวมองข้ามไม่ได้เลย แต่นางเลือกจะเงียบและเห็นว่าแผ่นหลังตั้งตรงของเจ้าของจวนรีบเดินออกไปไม่ต่อปากต่อคำกับนางต่อ

ตามธรรมเนียมในเมืองหลวง หากจะพบกับผู้ใดต้องส่งเทียบเชิญก่อน หากเจ้าของเรือนอนุญาตจึงพบได้

บ่าวไพร่ทั่วทั้งจวนก็เริ่มวิ่งวุ่นราวกับมดแตกรัง กลิ่นกำยานชั้นเลิศถูกจุดอบอวลไปทั่วลานเรือน ดอกไม้นานาพันธุ์ถูกยกมาจัดวางใหม่ ผ้าปูโต๊ะและชุดน้ำชากระเบื้องเคลือบสีครามถูกนำออกมาขัดเงาอย่างประณีต และเลือกชิ้นที่ดีและงดงามที่สุด

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างเอิกเกริกและสมเกียรติ ผิดกับตอนที่ซูหว่านโหรวถูกโยนเข้ามาในจวนเยี่ยงทาสลิบลับ เพียงครึ่งวันบรรยากาศในจวนเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอ่อนหวานขึ้นมาทันที

“คุณหนูไป๋ซีชิงมาถึงแล้วขอรับท่านอ๋อง!”

เสียงประกาศก้องทำให้เซียนหนิงที่แอบสืบข่าวอยู่ด้านนอก รีบผลุบกายเข้ามาในหอตำราท้ายจวนอย่างเงียบเชียบ สาวใช้ปรี่เข้ามากระซิบข้างหูนายหญิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“นายหญิงเจ้าค่ะ คนผู้นี้คือคุณหนูไป๋ซีชิง บุตรีจากภรรยาเอกของแม่ทัพไป๋ นางเป็นสตรีที่เลื่องชื่อว่าเพียบพร้อม งดงามและอ่อนหวานดุจหยกขาวบริสุทธิ์ ข้าได้ยินพวกบ่าวในเรือนใหญ่ซุบซิบกันว่า นางคือสตรีเพียงคนเดียวที่ตงอ๋องทรงให้เกียรติและยอมไว้หน้าเสมอ เป็นดั่งแสงจันทร์ในพระทัยของท่านอ๋องเลยนะเจ้าคะ”

หว่านโหรวที่กำลังนั่งจัดม้วนตำราอยู่ชะงักมือไปชั่วครู่ แววตานิ่งสนิทดั่งสระน้ำไร้ระลอกคลื่น

‘ไป๋ซีชิง... แสงจันทร์ขาวในใจบุรุษผู้นั้นหรือ’

สตรีผู้นี้น่าจะเป็นจุดเปลี่ยนของฐานะของตงอ๋องสินะ หรือไม่ก็น่าจะมีคนไม่เห็นด้วยกับการคบหาของทั้งคู่

ยังมิทันที่นางจะได้เอ่ยคำใด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ อาเซิงองครักษ์คนสนิทของตงอ๋องก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ประสานมือคารวะนางอย่างเกรงใจทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความลำบากใจ

“คุณหนูซู... ท่านอ๋องมีรับสั่ง ให้ท่านยกถาดน้ำชาและของว่างไปปรนนิบัติที่ศาลากลางสวนเดี๋ยวนี้ขอรับ”

หว่านโหรวฟังแล้วก็เพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ในจวนกว้างใหญ่มีสาวใช้คอยรับใช้นับร้อย แต่เสวียนเฟิงกลับจงใจสั่งให้นางยกน้ำชาไปปรนนิบัติถึงศาลากลางสวน จุดประสงค์ของบุรุษปากร้ายผู้นั้นชัดเจนจนไม่ต้องเสียเวลาคาดเดา

เขาต้องการลากนางออกไปตอกย้ำสถานะสาวใช้ชั้นต่ำ บดขยี้ศักดิ์ศรีของนางให้ประจักษ์ต่อหน้าสตรีในดวงใจ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจและทำให้แสงจันทร์ขาวของเขาไม่ขุ่นข้องหมองใจสินะ!

“ได้สิ...” หว่านโหรวปัดฝุ่นที่ชายแขนเสื้อช้า ๆ ร่างบางลุกขึ้นยืนหลังตรงสง่างาม

“ในเมื่อท่านอ๋องอยากให้ข้าปรนนิบัติให้สตรีในดวงใจดูก็ย่อมได้”

หว่านโหรวประคองถาดไม้เนื้อดีบรรจุชุดกาน้ำชาร้อนและจานขนมดอกกุ้ยฮวา ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ศาลากลางสระบัวอย่างแช่มช้า

แน่นอนว่านางไม่รีบ...หากใครรีบก็มารับไปเอง!

จากช่วงเช้าที่ได้รับแจ้งว่าจะมีแขกจนตอนนี้ตะวันเลยหัว แดดยามบ่ายทอแสงอบอุ่นขับเน้นให้ภาพเบื้องหน้างดงามราวกับภาพวาด

ภายในศาลาแปดเหลี่ยม เสวียนเฟิงนั่งอยู่ตรงข้ามโฉมสะคราญในชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว ใบหน้างดงามหมดจด ดวงตากลมโตสุกใสราวกวางน้อย ใบหน้าคมคายของตงอ๋องที่มักจะบึ้งตึงเย็นชาบัดนี้กลับผ่อนคลายลงหลายส่วน ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางเบาขณะเอ่ยคำปลอบประโลม รับฟังเสียงหัวเราะใสกังวานของนางอย่างตั้งอกตั้งใจ

สายตาอ่อนโยนเช่นนั้น...หว่านโหรวไม่เคยได้รับจากเขาแม้แต่เสี้ยวเดียว ต้องบอกว่าไม่เคยเห็นเสียมากกว่า

ร่างบางก้าวขึ้นบันไดศาลา เสียงฝีเท้าแผ่วเบาทำลายบรรยากาศอันชื่นมื่นลงทันควัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเสวียนเฟิงพลันหุบลง ดวงตาคมกริบตวัดมองนางด้วยความเย็นเยียบดุจเดิม

หว่านโหรวไม่ได้สนใจสายตานั้น นางก้าวตรงเข้าไป วางถาดชงชาลงบนโต๊ะหินอย่างสงบ ก่อนจะรินน้ำชาใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบแล้วเลื่อนไปวางตรงหน้าไป๋ซีชิงและเสวียนเฟิงด้วยท่าทีเรียบเฉย ไร้ซึ่งการก้มศีรษะอย่างนอบน้อมหรือย่อกายคารวะดั่งบ่าวรับใช้ทั่วไป

การกระทำที่เมินเฉยนั้นทำให้รอยยิ้มหวานของไป๋ซีชิงชะงักไป ดวงตาคู่งามฉายแววสนใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

เสวียนเฟิงขมวดคิ้วแน่น แววตาวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคืองที่นางกล้าทำตัวแข็งขืนต่อหน้าคนสำคัญของเขา ฝ่ามือหนาวางกระแทกถ้วยชาเสียงดัง ตึง!

“ซูหว่านโหรว มารดาเจ้ามิได้สั่งสอนหรือว่าการรับรองแขกเหรื่อของเจ้าบ้านควรมีมารยาทเช่นไร คุกเข่ารินชาให้คุณหนูไป๋เดี๋ยวนี้!”

เสียงตวาดก้องศาลา ทำให้ไป๋ซีชิงนั่งสงบนิ่งมองดูว่าตงอ๋องจะแสดงสิ่งใดต่อ

หว่านโหรวเพียงยืนกอดอก ปรายตามองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันพลันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ

“แขกของท่าน มิใช่แขกของข้า มาทำหน้าที่ยกน้ำชาตามที่ท่านสั่ง มิได้มีหน้าที่ต้องคุกเข่าให้สตรีแปลกหน้า... หรือหากท่านอ๋องต้องการคนคุกเข่าประจบประแจง ก็จงเรียกบรรดาบ่าวที่ท่านเลี้ยงดูไว้มาปรนนิบัติเถิดเพคะ”

คำตอบตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าทำเอาเส้นเลือดขมับของเสวียนเฟิงเต้นตุบ เพลิงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้ต่อหน้าแขกแตกกระเจิงลงทันควัน