บทที่ 4 พรากความเชื่อถือ 2/3

“...หม่อมฉันเสียมารยาทเพคะ”

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดทิ้งตัวลงกลางห้องทันที

เสวียนเฟิงขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาดกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของนาง

หรือนางสมองกระทบกระเทือน

“เมื่อครู่เจ้าจะพูดอะไร”

“ไม่มีอะไรเพคะ” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใด ๆ ไม่ว่าโกรธหรือเสียใจก็ตาม

“พูดมา!” เขาเค้นเสียงสั่ง

“หม่อมฉันไม่กล้า”

คำว่า ‘ไม่กล้า’ ดังก้องในหูของตงอ๋อง หว่างคิ้วของเขาขมวดมุ่นจนเป็นปมแน่อน

สตรีผู้นี้เคยมีคำว่า ‘ไม่กล้า’ กับเขาตั้งแต่เมื่อใดกัน?

นับตั้งแต่วันแรกที่นางเหยียบย่างเข้ามาในจวน ต่อให้ถูกเขาบีบข้อมือจนขึ้นรอยเขียวช้ำ ถูกกักบริเวณ ถูกข่มขู่ว่าจะหักคอ หรือถูกลดฐานะให้ต่ำต้อยยิ่งกว่าสาวใช้ชั้นต่ำ นางก็ยังกล้ายืนเชิดหน้าด่าเขาว่าว่างงาน ไร้แก่นสาร เป็นพวกขาดความอบอุ่น กระทั่งกล้าเย้ยหยันหน้าตายว่าหอตำราท้ายจวนคงเดินมาหาเขาเอง

แล้วบัดนี้เล่า?

นางกำลังนั่งหลบสายตา ตัวสั่นเทิ้มด้วยพิษไข้ และพูดกับเขาด้วยถ้อยคำนอบน้อมดั่งบ่าวไพร่ที่กำลังสนทนากับเจ้านายผู้หนึ่งเท่านั้น!

ความห่างเหินนี้กลับทำให้คนอย่างตงอ๋องผู้เหี้ยมโหดและเด็ดขาดไม่พอใจ

“ซูหว่านโหรว” เสวียนเฟิงเรียกชื่อนางด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เพคะ”

“วันนี้ปากเจ้าเป็นอะไร”

หว่านโหรวนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่งามที่เคยฉายประกายท้าทาย บัดนี้กลับสงบนิ่งดั่งผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง ว่างเปล่าจนไม่มีสิ่งใดให้เขาจับต้องได้อีกต่อไป

“ไม่มีอะไรเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันจำกฎของจวนได้แล้ว”

เสวียนเฟิงชะงักกึก “กฎอะไร”

“รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่ต่อปากต่อคำกับผู้เป็นนาย และทำตามคำสั่งโดยไม่ตั้งคำถาม...” นางกล่าวเนิบนาบ ทุกลำดับคำชัดเจนและเยือกเย็น “หม่อมฉันจำได้หมดแล้ว   เพคะ”

นางกลายเป็นสตรีเชื่อฟังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ไม่รู้เพราะเหตุใด คำตอบที่ควรทำให้เขารู้สึกพึงพอใจว่าตนเองสามารถสยบความพยศของนางได้สำเร็จ กลับทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายบีบรัดจนอึดอัดแน่นไปหมด มันระคายเคืองยิ่งกว่ายามที่นางต่อปากต่อคำกับเขาเสียอีก

เสวียนเฟิงโยนผ้าชุบน้ำลงในอ่างทองเหลืองเสียงดังจ๋อม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างที่เขาไม่เคยใช้กับผู้ใด

“เรื่องเมื่อตอนบ่าย... ข้าเพียงต้องการสั่งสอนเจ้า มิได้คิดว่าพวกนั้นจะลงมือหนัก”

“เพคะ” นางตอบรับอย่างเมินเฉย ไม่ยินดียินร้าย ไม่เสียใจ หรือไม่ได้โกรธเคืองคนพูด

“เพคะอะไรของเจ้า”

“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”

“เจ้าจะไม่มีอะไรพูดกับข้าเลยหรือ!” เสวียนเฟิงเริ่มขึ้นเสียงด้วยความหงุดหงิดที่ไม่อาจควบคุมได้

หว่านโหรวมองใบหน้าคมคายนั้นอย่างสงบ ไร้ร่องรอยของความโกรธแค้นหรือตัดพ้อ “ท่านอ๋องต้องการให้หม่อมฉันพูดสิ่งใดหรือเพคะ”

“อย่างน้อยเจ้าก็ควร...”

คำพูดของเสวียนเฟิงชะงักค้างไปเองในลำคอ

ควรอะไรเล่า?

ด่าทอเขา?

ประชดประชันเขา?

หรือร้องไห้คร่ำครวญกล่าวหาว่าเขาใจร้าย ไร้หัวใจ เหมือนที่สตรีทั่วไปควรจะทำงั้นหรือ?

แต่ซูหว่านโหรวไม่ทำสิ่งเหล่านั้นเลยแม้แต่อย่างเดียว นางเพียงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

“เรื่องผ่านไปแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่มีสิ่งใดจะกล่าว”

เสวียนเฟิงขบกรามแน่นจนกรามปูดโปน เขาเบือนหน้าหนีสายตาอันว่างเปล่านั้น พลันชี้ไปที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ

“ยาที่โต๊ะเป็นยาสมานแผลจากคลังหลวง โสมอายุร้อยปีข้าก็ให้คนต้มไว้เจ้าดื่มเสีย” เขาพูดว่านางจะประชดอะไรเขาอีก แต่ทว่าความเงียบทำให้ตงอ๋องอึดอัด

“เจ้าอย่าได้ใจ ข้าเพียงไม่ต้องการให้มีคนตายในจวน”

หว่านโหรวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ร่างกายผอมบางค้อมลงเล็กน้อยขณะที่ยังนอนบนเตียง “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตาเพคะ”

เสวียนเฟิงสีหน้าแข็งค้างขึ้นมาทันที “ใครเมตตาเจ้า! ข้าคือตงอ๋องผู้ไม่เคยเมตตาผู้ใดต่างหาก”

“เช่นนั้นหม่อมฉันกล่าวผิดไปเพคะ”

นางยอบศีรษะลงอีกครา คราวนี้ดูยินยอมราวกับปล่อยวางทุกสิ่ง

“เจ้า!” แขนเสื้อกว้างถูกสะบัดกลับไปด้านหลังอย่างแรง

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ไม่ประสงค์ให้หม่อมฉันตายในจวนเพคะ”

“……”

บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ

ฟังอย่างไร... ก็ยิ่งระคายหูจนแทบคลั่ง! คำขอบคุณที่สุภาพ นอบน้อม ไร้ที่ติ ทว่าแฝงไปด้วยความห่างเหินดั่งกำแพงเหล็กที่สร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขากับนางอย่างสิ้นเชิง

เสวียนเฟิงทนมองใบหน้าซีดเซียวที่เต็มไปด้วยความเย็นชานั้นไม่ไหว เขายื่นมือหนาออกไป หมายจะแตะลงบนหน้าผากมนเพื่อตรวจดูไข้ที่ยังคงแผ่ไอความร้อนออกมา

ทว่า ยามที่ปลายนิ้วของเขาเฉียดใกล้ หว่านโหรว

กลับเบี่ยงศีรษะหลบไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ!

ฝ่ามือหนาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

บรรยากาศพลันแข็งค้างลงในพริบตา ทั้งสองคนสบตากันนิ่งงัน เสวียนเฟิงจ้องมองมือของตนเองที่คว้างอยู่กลางความว่างเปล่า หัวใจหล่นวูบด้วยความรู้สึกชาวาบ