บทที่ 4 พรากความเชื่อถือ 3/3

หว่านโหรวได้สติก่อน นางรีบก้มหน้าลงต่ำทันที

“หม่อมฉันเสียมารยาทเพคะ”

“เจ้ากลัวข้า?” น้ำเสียงทุ้มสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึก

“มิได้กลัวเพคะ”

“เช่นนั้นหลบทำไม!”

หว่านโหรวเงียบไปอึดใจหนึ่ง แววตาของนางทอดมองลงที่ผ้าห่ม ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเชือดเฉือนเข้าไปในอกคนฟังอย่างลึกซึ้ง

“เพียงไม่คุ้นชินกับการที่ท่านอ๋องแตะต้อง... โดยไม่ทำให้เจ็บเท่านั้นเพคะ”

เสวียนเฟิงลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่พยายามกดทับไว้ระเบิดทะลักออกมาจนกลายเป็นโทสะกลบเกลื่อน

“ซูหว่านโหรว! เจ้ายังประชดข้าอยู่อีกหรือ!”

“หม่อมฉันมิได้ประชดเพคะ”

“แล้วน้ำเสียงเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร!” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนค้ำหัวนาง ตวาดลั่นด้วยความคลุ้มคลั่งที่ไม่อาจทลายกำแพงที่สร้างความห่างเหินของนางได้

“แต่ก่อนเจ้ามิได้พูดกับข้าเช่นนี้! ความเก่งกาจที่มีเล่ากลืนลงท้องไปแล้วหรือ”

ดวงหน้างามช้อนขึ้นมองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้านิ่ง “หม่อมฉันเพียงกำลังพูดกับท่านอ๋อง...อย่างที่คนในฐานะของหม่อมฉันสมควรพูดเท่านั้นเพคะ”

“แต่ก่อนเจ้าดื้อรั้น เจ้าต่อปากต่อคำ เจ้าไม่เคยกลัวข้า!”

“แต่ก่อนหม่อมฉันไม่รู้ความเพคะ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

“เมื่อก่อนหม่อมฉันคิดว่า... ท่านอ๋องกับหม่อมฉัน ยังพอจะสนทนากันในฐานะคนสองคนที่เข้าใจผิดและปรับความเข้าใจได้” หว่านโหรวเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ริมฝีปากที่ซีดเซียวปราศจากสีเลือดยกยิ้มจางที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าการร้องไห้

“แต่บัดนี้ หม่อมฉันรู้ฐานะของตนเองแล้วเพคะ ว่าเป็นเพียงเศษธุลีดินใต้ฝ่าเท้าของท่าน”

“ซูหว่านโหรว!”

“เพคะ”

อีกแล้ว...

ไม่มีคำพูดดักคอว่า ‘ไม่ต้องเรียกเสียงดัง’ไม่มีรอยยิ้มยียวนกวนโทสะ

ไม่มีการยกนิ้วขึ้นมาแคะหูเพื่อแกล้งรำคาญเสียงคำรามของเขา

มีเพียงคำว่า ‘เพคะ’ ที่เปล่งออกมาด้วยความสุภาพ และเหินห่างเสียจนทำให้เขารู้สึกอยากจะคว้าสิ่งของรอบกายมาทุ่มทุบให้แหลกคามือเพื่อระบายความอัดอั้น!

เสวียนเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านที่ตีรวนในอก เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน

“พักผ่อนเสีย อย่าคิดว่าข้าให้ยาดีแก่เจ้าเพราะข้ารู้สึกผิด”

เขาไม่ควรรู้สึกผิดใด ๆ นางก็แค่โกรธที่เขาลงโทษ เช่นนั้นก็เพราะเขามีบทลงโทษเดียวในจวนต่างหาก ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่รอดมาตั้งแต่เสด็จพ่อไล่มาอยู่จวนนอกทั้งที่อายุเพียงห้าหนาว

หว่านโหรวหลุบตาลงอีกครา “หม่อมฉันไม่เคยคิดเช่นนั้นเพคะ”

เสวียนเฟิงชะงักฝีเท้าที่จะเดินจากไป

นางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยดั่งสายน้ำไหลเอื่อย “ท่านอ๋องไม่ต้องทรงกังวล... หม่อมฉันไม่ได้คาดหวังสิ่งใดจากท่านอีกแล้ว”

คำว่า ‘ไม่ได้คาดหวังสิ่งใดอีก’ บดขยี้หัวใจตงอ๋องอย่างจัง เสวียนเฟิงหันขวับกลับมา จ้องมองร่างบางที่นอนคุดคู้ใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยสายตาวาวโรจน์

“หากเกิดเรื่องใดขึ้นอีกในเรือนนี้ ให้คนมารายงานข้าทันที!”

“ไม่จำเป็นเพคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ!”

“หม่อมฉันหมายถึง... ขอบพระทัยในพระเมตตา เพคะ” หว่านโหรวประสานมือคารวะเท่าที่แรงจะขยับตัวได้ “แต่เรื่องของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะจัดการเอง”

“เจ้าอยู่ในจวนข้า!” เสวียนเฟิงคำรามลั่น ก้าวประชิดเตียงอีกครั้ง “ชีวิตของเจ้า ข้าวปลาอาหารที่เจ้ากิน ชายคาที่เจ้าคุ้มหัว ล้วนเป็นของข้า! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าจะจัดการเอง!”

“เพคะ หม่อมฉันทราบดี” นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยความนิ่งเฉยที่น่ากลัว “ดังนั้น หม่อมฉันจะไม่ทำให้ท่านอ๋องต้องเดือดร้อนอีก”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”

หว่านโหรวมองท่าทีเกรี้ยวกราดปนร้อนรนของเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะทอดถอนใจแผ่วเบา

“เช่นนั้น... หม่อมฉันคงโง่เขลาเกินกว่าจะเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งของท่านอ๋องแล้วเพคะ”

เสวียนเฟิงยืนนิ่งค้าง ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในสนามรบใด ๆ นางไม่ได้ด่าทอ ไม่ได้ใช้กำลัง ไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย ทว่าคำพูดที่นอบน้อมทุกคำกลับเหมือนเข็มพิษนับพันเล่มที่ปักตรึงลงบนแผ่นอกของเขา

ชายหนุ่มสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง หมุนกายก้าวพรวด ๆ ออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงบานประตูที่สั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์

และเมื่อออกจากห้องนอนของตนเขาก็สั่งอาเซิงทันที

“บ่าวที่โบยนางตัดเบี้ยหวัดสามเดือน โบยยี่สิบไม้ นางหวังที่แอบอ้างเป็นแม่นมผู้นั้นขายออกไป”

อาเซิงผงะ...นี่ยังใช่ท่านอ๋องของพวกเขาหรือไม่ เหตุใดถึงทำเพื่อสตรีผู้นั้นมากมายเช่นนี้

“ยังยืนบื้อทำอะไรอยู่...ยังไม่รีบไปจัดการอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ!!”