บทที่ 5 จุดตัดขาด 1/3

วันเวลาในจวนตงอ๋องหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่แรมเดือน บาดแผลฉกรรจ์สิบไม้บนแผ่นหลังของซูหว่านโหรวค่อย ๆ ตกสะเก็ดและสมานตัวด้วยตัวยาสมุนไพรล้ำค่าจากคลังหลวง ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดในสายตาบ่าวไพร่ คือการที่นางยังคงพักรักษาตัวอยู่ภายในห้องนอนใหญ่ส่วนตัวของเสวียนเฟิง

ห้องนอนที่หรูหรา โอ่โถง และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวน บัดนี้ถูกยกให้สตรีไร้ฐานะครอบครองเพียงคนเดียว ส่วนตัวตงอ๋องเองกลับย้ายร่างสูงใหญ่ไปหลับนอนอยู่บนตั่งแคบ ๆ ภายในห้องหนังสือไม่ห่างจากเรือนตนเอง

แม้ระยะทางระหว่างห้องนอนใหญ่กับห้องหนังสือจะห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวเดิน ทว่าช่องว่างระหว่างคนทั้งสองกลับกว้างใหญ่ราวกับมีหุบเหวลึกขวางกั้น ตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ทั้งสองมิเคยได้พบหน้าหรือสนทนากันแม้แต่ครึ่งประโยคในยามตื่น

ในยามกลางวัน ซูหว่านโหรวจะตื่นขึ้นมาดื่มยาบำรุงร่างกายตามที่หมอหลวงจัดไว้ กินอาหารจนหมดถ้วย แล้วก็นอนนิ่งมองเพดานห้อง ไม่เรียกร้อง ไม่เอ่ยปากถามถึงผู้ใด และไม่ก้าวเท้าออกไปนอกประตูแม้แต่ก้าวเดียว ประหนึ่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ชีวิตจิตใจ

ทว่าในยามค่ำคืน เมื่อราตรีสงัดและลมหายใจของนางสม่ำเสมอ บานประตูห้องนอนใหญ่มักจะถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงใหญ่ของเสวียนเฟิงจะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ทอดสายตามองดวงหน้าซีดเซียวที่หลับใหลอยู่นิ่งนาน

แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน ว้าวุ่น และร่องรอยความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอ่ยปากบอกผู้ใด เขาเพียงยืนเฝ้ามองจนแน่ใจว่านางมิได้จับไข้ จากนั้นก็ขึ้นเตียงไปนอนอีกฝั่งก่อนจะลุกออกไปตอนเช้า

บัดนี้ ทั่วทั้งจวนตงอ๋องไม่มีบ่าวไพร่หน้าไหนกล้ากระดิกตัวหรือเอ่ยวาจาล่วงเกินสตรีแซ่ซูอีกต่อไป ทุกคนต่างรู้ซึ้งแก่ใจดีแล้วว่า ท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดให้ความสำคัญกับสตรีผู้นี้มากเพียงใด

ยิ่งหลังจากที่ตงอ๋องออกคำสั่งสายฟ้าฟาด เพิ่มกฎเหล็กประจำจวนข้อใหม่ ว่าหากบ่าวคนใดริอ่านรังแก กลั่นแกล้งซูหว่านโหรวโทษสถานเดียวที่รออยู่คือ... โบยจนตาย!

แม้ไม่มีผู้ใดกล้ารังแก ทว่าซูหว่านโหรวกลับมิได้วางใจในความสงบนี้แม้แต่น้อย นางรู้ดีว่ายามเมื่อคลื่นลมสงบมักจะมีพายุใหญ่ที่ตามมาอยู่เสมอ

ร่างบางยังคงส่งเซียนหนิงให้ลอบสืบข่าวคราวจากภายนอกอย่างลับ ๆ เป้าหมายมิใช่ความเคลื่อนไหวในราชสำนักหรือติดต่อกับผู้ใด แต่เป็นความเป็นอยู่ของมารดาผู้ให้กำเนิดในจวนตระกูลซู

เซียนหนิงอาศัยจังหวะช่วงเช้าตรู่ที่พ่อค้าผักเข้ามาส่งเสบียงหลังครัวในการลอบแลกเปลี่ยนข่าว เพราะรู้ดีว่าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงล้วนรับพืชผักสดจากพ่อค้าส่งเจ้าเดียวกัน

ทว่าสิ่งที่น่ากังขาคือ ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา จดหมายทุกฉบับที่หว่านโหรวเขียนส่งออกไป ไม่เคยมีคำตอบรับกลับมาแม้แต่ฉบับเดียว ยิ่งส่งยิ่งเงียบหาย ประหนึ่งจดหมายเหล่านั้นถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า

ความกระวนกระวายใจเริ่มกัดกินจิตใจของหว่านโหรวทีละน้อย จนกระทั่งในบ่ายวันนี้ นางตัดสินใจก้าวออกจากห้องนอนเป็นครั้งแรก ทั้งอ้างกับบ่าวเฝ้าประตูว่าจะออกไปร้านค้าเพื่อเลือกซื้อผ้าซับระดูและของใช้จำเป็นส่วนตัวของสตรี ซึ่งเป็นเรื่องที่เหล่าบ่าวชายมิกล้าซักไซ้ไล่เลียง

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูจวนออกไป และได้พบกับคนส่งผักที่ตลาดด้านนอก ความจริงอันโหดร้ายก็ฟาดลงทันที

“เจอพวกท่านเสียที...ฮูหยินรองจวนตระกูลซูนามว่าฟางเสี่ยวหรานใช่หรือไม่”

ท่าทางร้อนรนของคนส่งผักทำให้ซูหว่านโหรวใจหายวาบ

“ใช่แล้ว...มีสิ่งใดเร่งพูดมาเถิด...”

เมื่อความจริงปรากฏว่ามารดาของนาง... บัดนี้ถูก

สุ่ยซื่อขังไว้ในห้องเก็บฟืนอันหนาวเหน็บ ถูกสั่งงดอาหารและน้ำ ทรมานจนอาการป่วยทรุดหนักเจียนตาย

และผู้ที่ลงมือสกัดกั้นจดหมายเหล่านั้นไว้... จะเป็นผู้ใดไปได้อีก หากมิใช่บุรุษใจร้ายผู้เป็นเจ้าของจวนแห่งนี้!

หว่านโหรวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางไม่เสียเวลาซื้อของใด ๆ อีกต่อไป ร่างบางหมุนกายก้าวเท้ามุ่งหน้ากลับสู่จวนตงอ๋องด้วยใบหน้าที่พร้อมฆ่าคน

ปัง!

ทันทีที่ถึงบานประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีเสียงขานรายงานจากบ่าวเฝ้าประตูด้านนอก หรือเรียกให้ถูกบ่าวเฝ้าด้านนอกต่างหวาดกลัวแม่นางซูผู้นี้

เสวียนเฟิงที่กำลังนั่งอ่านหนังสือราชการหลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นทันควัน สีหน้าคมคายพลันเคร่งขรึมลงเมื่อเห็นร่างบอบบางของซูหว่านโหรวยืนตระหง่านอยู่ตรงธรณีประตู ชายเสื้อคลุมของนางยังมีละอองฝุ่นจากท้องถนนเกาะอยู่ประปราย ดวงตาหงส์คู่งามกลับสงบนิ่ง นิ่งสนิทเสียจนน่าประหลาดใจ

ตงอ๋องวางพู่กันในมือลง ขมวดคิ้วแน่นพลันเค้นเสียงถามห้วน

“ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในห้องนี้”

หว่านโหรวไม่ได้สนใจที่จะตอบคำถามนั้น นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาช้า ๆ ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดินที่มั่นคง ก่อนจะหยุดยืนหน้าโต๊ะหนังสือ ยอบกายลงคารวะตามธรรมเนียมอย่างถูกต้อง แต่ท่าทางเคียดแค้นนั้นกลับทำให้เจ้าของจวนแววตาเข้มขึ้น