บทที่2 ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง 1/2

เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของตงอ๋องลับหายไปจากหอตำรา ซูหว่านโหรวก็โยนพู่กันในมือทิ้งทันที นางมิใช่สตรีโง่เขลาที่จะนั่งทรมานตนเองทั้งวันทั้งคืนเพื่อคัดคัมภีร์ไร้ประโยชน์ให้บุรุษปากสุนัขผู้นั้นสาแก่ใจ

นางรู้ดีว่าที่เสวียนเฟิงเกรี้ยวกราดปานนั้น เป็นเพราะเขาเสียหน้าอย่างหนักที่ชื่อเสียงอันขาวสะอาดต้องมามัวหมองด้วยสตรีไร้อำนาจเช่นนาง

ร่างบางขยับไปเอนกายลงบนตั่งไม้อย่างเกียจคร้าน รออยู่อึดใจ ประตูหอตำราก็ถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา เซียน หนิงสาวใช้คนสนิทที่นางจงใจส่งไปแทรกซึมหาข่าวค่อย ๆ ย่องเข้ามาพร้อมห่อขนมเปี๊ยะไส้เนื้อที่แอบซ่อนไว้ในอกเสื้อ กับถุงน้ำหนึ่งถุง

“นายหญิงเจ้าคะ...” เซียนหนิงยื่นขนมให้นางก่อนจะกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข้าสืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ที่ตงอ๋องอารมณ์ร้ายเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะโดนฝ่าบาททรงกริ้วหนักที่ทำให้งานเลี้ยงของไท่เฟยต้องมัวหมอง ถึงขั้นมีรับสั่งให้เก็บตัวสำนึกตนอยู่ในจวนสามเดือน ห้ามยุ่งเกี่ยวกับราชกิจในราชสำนักเด็ดขาดเจ้าค่ะ”

หว่านโหรวรับขนมเปี๊ยะมากัดชิมหนึ่งคำ มุมปากยกยิ้มสมเพช ‘มิน่าเล่า ถึงได้ว่างงานจนมีเวลาเดินหาเรื่องให้ข้าด่าถึงท้ายจวน ที่แท้ก็กลายเป็นคนตกอับชั่วคราวนี่เอง’

“แล้วข่าวจากตระกูลซูเป็นอย่างไรบ้าง” นางกัดอีกคำก่อนที่ประกายความขบขันในแววตาพลันมลายหายไป

สิ้นเสียงคำถามเหลือเพียงความโกรธแค้น หว่านโหรวไม่ได้สนใจชะตากรรมของตงอ๋องแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่ผูกรั้งใจนางไว้คือความปลอดภัยของมารดา ตั้งแต่เกิดเรื่องถูกลากตัวออกมา นางยังมิได้พบหน้า ไม่รู้ว่าสุ่ยซื่อจะหาเรื่องรังแกท่านแม่หนักหนาเพียงใด

สีหน้าของเซียนหนิงสลดลงทันตา สาวใช้ก้มหน้าเอ่ยเสียงสั่น “ข้าติดสินบนคนส่งผักไปหนึ่งตำลึง เขาบอกว่า... ฮูหยินใหญ่สั่งลงโทษให้นายหญิงรองไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนทั้งคืน โทษฐานไม่สั่งสอนบุตรสาวให้ดี พอรุ่งเช้าก็เป็นลมหมดสติต้องหามกลับเรือนเจ้าค่ะ”

มือเรียวที่ถือขนมเปี๊ยะชะงักค้าง หว่านโหรวกำมือแน่นจนขนมในมือแหลกละเอียด ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ภายใน ความเจ็บปวดแล่นริ้วในอกจนแทบหายใจไม่ออก

วันนั้นนางจำได้ว่าไม่อยากไปงานเลี้ยงอะไรนั่นสักนิด แต่สุ่ยซื่อนึกอยากเป็นมารดาแสนดีอ้างว่านางถึงวัยออกเรือนควรจะออกไปพบปะผู้คน และนางก็คาดการณ์ไม่ผิด เพราะสิ่งดี ๆ หรือจะตกถึงมือนาง

‘สุ่ยซื่อ... หนี้แค้นครั้งนี้ ข้าจะสลักมันไว้ในกระดูก!’

ในเมื่อบัดนี้นางถูกผูกติดอยู่กับบุรุษไม่ได้เรื่องอย่างตงอ๋อง จะหวังพึ่งพาเขาก็คงมีแต่จะพาตัวเองไปตายเปล่า เห็นทีหลังจากนี้คงต้องวางแผนหาทางรอดและล้างแค้นด้วยมือตนเองเสียแล้ว

หว่านโหรวสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความคลั่งแค้นไว้ใต้ใบหน้านิ่งสงบ นางหันไปสบตาสาวใช้คนสนิทด้วยสายตาจริงจัง

“เซียนหนิง พรุ่งนี้เจ้าทำตามเดิม ไม่ต้องมาคอยดูแลข้าที่นี่ ทำทีเป็นว่าเราสองคนผิดใจกันเพราะเจ้าทนความลำบากไม่ไหว จากนั้นเจ้าจงไปตีสนิทประจบพวกบ่าวในเรือนใหญ่ ยอมถูกโขกสับเล็กน้อยเพื่อแลกกับข่าวสาร... ส่วนเรื่องอื่น รอให้ข้าคิดบัญชีกับคนในจวนนี้ให้เสร็จก่อน ค่อยว่ากันอีกที”

“พวกนางจะกลั่นแกล้งท่านหรือไม่” สองมือของสาวใช้คนสนิทกำแน่นใบหน้าเศร้าสร้อย

“อย่ากังวลไป แม้แต่ท่านอ๋องยังรังแกข้าไม่ได้ นับประสาอะไรกับบ่าวชั้นต่ำ อีกอย่างเจ้าช่วยสืบด้วยว่าสุ่ยซื่อกับไท่เฟยมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ก่อนจะมีงานเลี้ยงนางพบปะผู้ใดบ้าง”

“เจ้าค่ะ”

“อ้อ...อีกอย่างหนึ่ง เจ้าสืบด้วยว่าตงอ๋องมีสตรีในดวงใจตระกูลไหน ข้าคิดว่าต้องสืบไปหาต้นตอขั้วตรงข้ามได้แน่ ถึงตอนนั้นเราจะรู้ว่าผู้ใดเป็นคนวางแผน”

เซียนหนิงพยักหน้ารับคำ จากนั้นลอบออกไปพักรวมกับบ่าวคนอื่นที่นางไปตีสนิทด้วย

เช้าวันต่อมา ซูหว่านโหรวเพิ่งตื่นนอน ล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำเย็นจนสดชื่น ทว่ายังมิทันได้ก้าวพ้นธรณีประตูหอตำรา เสียงสาดน้ำดัง ซ่า! ก็ดังขึ้นพร้อมกลิ่นตุ ๆ ตามมา

บนพื้นหน้าเรือนเปียกแฉะ ตามด้วยเสียงโยนตะกร้าผ้าสกปรกกองโตลงพื้นเสียงดัง โครม!

เสียงนั้นทำให้ซูหว่านโหรวเดินออกมาด้วยสายตาบึ้งตึง เมื่อเห็นหน้าว่าเป็นผู้ใดนางจึงปรายตามองอย่างเหยียดหยาม

นางหวัง บ่าวหญิงร่างท้วมชอบประจบประแจงยืนเท้าสะเอว เชิดหน้าปรายตามองนางราวกับมองเศษขยะ ในมือถือชามกระเบื้องบิ่นที่มีข้าวต้มก้นหม้อส่งกลิ่นเปรี้ยวบูดลอยหึ่ง นางกระแทกชามลงบนโต๊ะหินหน้าเรือนจนน้ำข้าวสาดกระเซ็น

“ท่านอ๋องสั่งไว้ว่าที่นี่ไม่มีคุณหนูใหญ่ที่ไหน มีแต่บ่าวไร้ค่า!” แม่นมหวังแผดเสียงห้วน

เสียงนั้นทำให้ซูหว่านโหรวเลิกคิ้ว...บ่าวไร้ค่าหรือ?

“รีบกินเศษข้าวแล้วซักผ้าพวกนี้ให้หมดเสีย ตากให้แห้งก่อนยามเว่ย[1] ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวัน!”

หว่านโหรวก้าวข้ามแอ่งน้ำสกปรกอย่างระมัดระวัง ชายกระโปรงไม่เปรอะเปื้อนแม้แต่น้อย นางใช้ปลายเท้าเขี่ยกองผ้าเน่าเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองถ้วยข้าวต้มบูด สายตาเรียบเฉยกวาดมองแม่นมหวังตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าช้า ๆ

“สุนัขที่นี่ถูกเลี้ยงมาแปลกดี...” เสียงหวานเอ่ยเนิบนาบทว่าบาดลึก “เจ้าของสั่งแค่ให้เฝ้า ดันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เห่า แล้วทำหูกระดกหางกระดิกโร่มากัดคน”

“นังแพศยา! เจ้ากล้าด่าข้าหรือ!” นางหวังตาโตด้วยความโกรธ ถลกแขนเสื้อก้าวพรวดเข้ามาหมายจะชี้นิ้วด่าสั่งสอนสตรีตกอับ

ยามเว่ย 13.00 - 14.59 น.