บทที่2 ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง 2/2

ในจวนนี้ใคร ๆ ต่างเคารพนางเป็นผู้อาวุโส อยู่มาตั้งแต่ท่านอ๋องอายุห้าหนาวถึงความชอบไม่มีแต่เหนื่อยยากก็ยังมีให้เห็น

หว่านโหรวกลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว นางปรายตามองดุดันจนอีกฝ่ายชะงักเท้า รู้สึกสันหลังวาบกับสายตาของสตรีตรงหน้า

“ต่อให้ข้าตกต่ำ แต่ข้าคือบุตรีภรรยาเอกแห่งจวนตระกูลซู วันนี้ตงอ๋องเข้าใจผิดย่อมโกรธเคือง แต่อภิเษกหรือไม่ คนภายนอกยังครหาจับตามอง หากวันหน้ามีราชโองการสมรสพระราชทานล้างมลทินขึ้นมา...” หว่านโหรวก้าวประชิด สายตาดุจคมมีด “เจ้าคิดว่าฐานะบ่าวชั่วที่ริอ่านข่มเหงนายจะถูกตัดลิ้นก่อน หรือถูกลากไปโบยจนตายก่อนกันเล่า?”

ความเยือกเย็นและแววตาไร้ความกลัวสะกดข่มบ่าวร่างท้วมจนหน้าซีดเผือด ลำคอตีบตันขึ้นมาทันควัน นางเพิ่งตระหนักได้ว่าสตรีตรงหน้ามิใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกที่จะยอมให้บ่าวไพร่อย่างนางรังแกได้ง่าย ๆ

หว่านโหรวเหยียดยิ้มบาง ยกแขนเสื้อขึ้นปัดละอองฝุ่นก่อนจะสั่งการหน้าตาเฉย

“ยกข้าวหมูถ้วยนี้กลับไปกินเองเสีย แล้วไปตักสำรับใหม่ที่คนเขากินกันมาให้ข้า หากมาช้าเกินหนึ่งเค่อ... ข้าจะบอกท่านอ๋องว่าเจ้าจงใจดูแลสตรีในเรือนของเขาเหมือนขอทาน ให้คนภายนอกหัวเราะเยาะว่าจวนตงอ๋องยากจนจนไม่มีปัญญาเลี้ยงคน!”

แม่นมหวังอ้าปากค้าง ตัวสั่นด้วยความโกรธผสมความหวาดหวั่น แต่เพียงชั่วครู่ก็เชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าคิดว่าขู่ข้าเพียงไม่กี่คำแล้วข้าจะกลัวหรือ! ท่านอ๋องตรัสเองว่าเจ้าเป็นเพียงสตรีไร้ค่าที่สูงกว่าสาวใช้ไม่เท่าไร ข้าอยู่ในจวนนี้มาตั้งแต่ท่านอ๋องยังทรงพระเยาว์ ต่อให้ข้าสั่งสอนเจ้าสักสองสามฝ่ามือ ท่านอ๋องก็คงไม่ว่าอะไร!”

หว่านโหรวหลุดหัวเราะเบา ๆ

“อยู่มานานถึงเพียงนั้น แต่ยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...น่าเสียดายข้าวปลาในจวนที่เลี้ยงเจ้ามาจริง ๆ คงเสียเปล่าแล้ว”

“เจ้า!” นางหวังมือสั่นผับ ๆ ไม่นึกว่านางจะตีฝีปากกล้า ดูกิริยาเหมือนไม่ใช่คุณหนูลูกผู้ดีมีตระกูล

“ข้าอะไร?” นางเลิกคิ้ว “ต่อให้วันนี้ท่านอ๋องเกลียดข้าจนอยากฝังทั้งเป็น ก็ยังเป็นเรื่องระหว่างข้ากับเขา เจ้าเป็นบ่าว กลับรีบกระโดดเข้ามาเหยียบซ้ำ...หรือคิดว่าตนเองนอนร่วมหมอนกับท่านอ๋อง จึงมีสิทธิ์จัดการคนในเรือนแทนเขา?”

คำพูดจาน่าเกลียดของซูหว่านโหรวกระแทกโทสะของนางหวังเต็มแรง

“ปากสกปรก! ข้าเป็นแม่นมของท่านอ๋อง!”

“อ้อ...” หว่านโหรวลากเสียงยาว ก่อนพยักหน้าราวกับเพิ่งกระจ่าง “ที่แท้ก็เป็นแม่นม มิใช่พระมารดา ข้าเห็นเจ้าวางอำนาจเสียใหญ่โตจนเกือบเข้าใจผิด”

ใบหน้าของแม่นมหวังเขียวคล้ำลงอีกสองส่วน

“นังสารเลว!”

มืออวบยกขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้างาม ทว่าก่อนฝ่ามือนั้นจะทันตกลงมา เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ใจกล้าไม่เบา...ข้าสั่งให้รังแกนางหรือ”

ทุกคนรอบลานแข็งค้าง จากที่มารอดูความสนุกกลับถอยห่างไม่กล้าออกตัวเข้าข้างแม่เฒ่าหวัง

แม่นมหวังหันขวับ ก่อนใบหน้าจะซีดเผือดเมื่อเห็นบุรุษร่างสูงยืนอยู่ไม่ไกล ความเด็ดขาดและโหดร้ายนางประจักษ์ดี

“ทะ...ท่านอ๋อง!”

เสวียนเฟิงสาวเท้าเข้ามาช้า ๆ ดวงตาคมกวาดผ่านชามข้าวบูด กองผ้าสกปรก และแอ่งน้ำเหม็นบนพื้น ก่อนหยุดอยู่ที่มือของแม่นมหวังซึ่งยังยกค้างกลางอากาศ

“ข้าสั่งให้นางทำงาน มิได้สั่งให้ผู้ใดถือโอกาสเหยียบหัวนาง” คนของเขาย่อมมีเพียงเขาที่จัดการได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาสอดมือ

“แต่ท่านอ๋องเพคะ นางเป็นเพียง”

“สุนัขในจวนคิดจะกัดใคร ต้องดูก่อนว่าเจ้าของอนุญาตหรือไม่”

น้ำเสียงไม่ได้ดัง ทว่ากลับทำให้แม่นมหวังทรุดเข่าลงทันที

“บ่าวผิดไปแล้วเพคะ!”

เสวียนเฟิงปรายตามองชามข้าวต้ม “เอาของพวกนี้ออกไป แล้วนำอาหารที่คนกินได้มาใหม่”

หว่านโหรวซึ่งยืนกอดอกมองเหตุการณ์มาตลอด พลันยกมุมปากขึ้น ที่แท้เขาก็รอให้คนรังแกนางให้เสร็จก่อนสินะ คงนึกขัดใจที่สวะพวกนี้ทำอะไรนางไม่ได้

“ดูท่าท่านอ๋องจะยืนฟังมานานพอสมควรนะเพคะ”

เสวียนเฟิงตวัดสายตามาหานาง “ข้าเพียงบังเอิญผ่านมา”

“บังเอิญอีกแล้วหรือ?”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ตั้งแต่ข้าเข้าจวนมา ท่านอ๋องบังเอิญผ่านเรือนนี้บ่อยกว่าบ่าวกวาดลานเสียอีก หม่อมฉันเกรงว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป คนอื่นจะเข้าใจว่าท่านคิดถึงหม่อมฉันจนทนไม่ได้”

“หลงตัวเองให้น้อยหน่อย” แน่นอนว่าเรื่องเกิดขึ้นเขาย่อมสืบให้กระจ่างส่วนเรื่องจับตาดูนางย่อมละเลยไม่ได้เช่นกัน

“ข้าก็แค่ตามจับตาดูเจ้า”

หว่านโหรวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “เพคะ เช่นนั้นคราวหน้าท่านอ๋องก็อย่าบังเอิญบ่อยนัก เดี๋ยวหม่อมฉันจะเข้าใจผิดคิดว่าท่านหลงรักสตรีที่ท่านรังเกียจเข้าแล้ว”

เสวียนเฟิงขบกราม ก่อนปรายตามองกองผ้าบนพื้น คิดเปลี่ยนเรื่องที่ทำให้ตนเองดูแย่ในสายตาบ่าว ก่อนหันไปเอ่ยกับนาง

“เจ้ากล้ามีเรื่องในจวนข้า?”

“เรื่องนี้จะโทษหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ บ่าวแก่พวกนี้มาหาเรื่องถึงหอตำราเองต่างหาก”

“เจ้ายังจะเถียง?”

หว่านโหรวเหลือบมองแม่นมหวังซึ่งคุกเข่าตัวสั่นอยู่ด้านข้าง แล้วหันกลับมายิ้มหวานให้เขา

“บ่าวเช่นไร นายก็เช่นนั้น...หม่อมฉันเพียงเรียนรู้วิธีพูดจาจากคนในจวนนี้เท่านั้นเองเพคะ และก็รู้สึกว่าการอบรมบ่าวในจวนตงอ๋องทำให้หม่อมฉันเปิดหูเปิดตาได้มาก สนุกกว่าการวางตัวในจวนตระกูลซูเสียอีก”

“ซูหว่านโหรว!”

“เพคะ?”

“เจ้าอย่าคิดว่าข้าออกหน้าเพราะเข้าข้างเจ้า”

“หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้นหรอกเพคะ” นางยิ้มละไม “ท่านอ๋องเพียงบังเอิญผ่านมา บังเอิญได้ยิน บังเอิญช่วย และบังเอิญสั่งเปลี่ยนสำรับให้ข้าเท่านั้น...หม่อมฉันเข้าใจดี”

“เจ้า...” เขากำมือแน่นแล้วสะบัดแขนเสื้อไปด้านหลัง

“ท่านอ๋องยังมีอะไรจะบังเอิญอีกหรือไม่เพคะ?”

ขณะที่ตงอ๋องกำลังจะเอ่ยต่อ เสียงคนวิ่งวุ่นเข้ามาพร้อมกับสีหน้าแตกตื่นคล้ายกำลังมีเรื่องทำให้ซูหว่านโหรวขมวดคิ้ว

“เกิดเรื่องอะไร?” เสียงเข้มถามออกไป