LOGINShare
20
publish date:
2024-11-13 20:46:17
Latest chapter
ชายายอดเสน่หา 131
เพลิงไหม้กลางเมืองหลวงเสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นเว่ย เปลวไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นจากหอเก็บเอกสารหลวงจนมองเห็นได้จากทุกมุมของพระราชวัง ขุนนาง ขันที นางกำนัล และทหารต่างวิ่งวุ่นเข้าหาต้นเพลิง เสียงตะโกนสั่งการดังระงมปะปนกับเสียงไม้เก่าแตกหักเพราะความร้อนเว่ยเซวียนเฉินเสด็จมาถึงเป็นคนแรก ๆ แม้บาดแผลที่สีข้างจะยังไม่หายดี แต่พระองค์ไม่ทรงลังเลที่จะก้าวเข้าไปยังพื้นที่อันตรายหานเฟิงรีบเข้ามาขวาง“ฝ่าบาท พระองค์เข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ หลังคาอาจถล่มได้ทุกเมื่อ”เว่ยเซวียนเฉินทอดพระเนตรเปลวเพลิงที่กำลังกลืนกินอาคารทั้งหลัง ก่อนตรัสเสียงหนักแน่น“บันทึกของอดีตเว่ยอ๋องอยู่ข้างใน”“กระหม่อมจะเข้าไปเอง”“ไม่”เว่ยเซวียนเฉินส่ายพระพักตร์“หากเอกสารเหล่านั้นหายไป ความจริงก็จะหายไปด้วย”หานเฟิงรู้ดีว่าไม่อาจทัดทานได้ จึงรีบหันไปสั่งทหาร“ตั้งแนวดับเพลิงทุกด้าน นำถังน้ำเพิ่มจากคลองหลวง และช่วยคนในอาคารออกมาให้หมด&r
ชายายอดเสน่หา 130
หลังหานเฟิงจากไป เว่ยเซวียนเฉินหยิบรายงานการสวรรคตของพระบิดาขึ้นมาอีกครั้ง ตัวอักษรบนกระดาษเก่าจางลงตามกาลเวลา แต่กลับหนักหนาจนกดทับหัวใจเขาอย่างรุนแรง เขานึกถึงคืนที่ตนยังเป็นองค์ชายวัยเยาว์ ยืนอยู่หน้าตำหนักหลวงและถูกทหารกันไว้ไม่ให้เข้าไปพบพระบิดา เสียงไอแห้ง ๆ ของอดีตเว่ยอ๋องดังออกมาจากด้านใน เสียงหมอหลวงเร่งร้อน เสียงไทเฮาร้องไห้ และสุดท้ายคือเสียงประตูปิดลงพร้อมข่าวการสวรรคตตอนนั้นเขาเชื่อทุกอย่างที่ผู้ใหญ่บอกบัดนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจอีกต่อไปด้านตำหนักท้ายวัง ฉีเยว่หนิงได้รับข่าวจากแม่นมหลินว่าหานกั๋วกงกำลังเคลื่อนไหว นางยังคงถูกควบคุม แต่หลังเหตุลอบสังหาร เว่ยเซวียนเฉินมิได้เข้มงวดกับนางเท่าเดิม ทหารหน้าตำหนักยังอยู่ แต่แววตาของพวกเขาไม่เต็มไปด้วยความระแวงเหมือนก่อนแม่นมหลินนั่งอยู่ตรงข้ามฉีเยว่หนิง พลางลดเสียงลง“หานกั๋วกงไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นเสาหลักของฝ่ายไทเฮามาหลายสิบปี หากเขาถูกสืบถึง เรื่องนี้จะสะเทือนทั้งวัง”ฉีเยว่หนิงขมวดคิ้ว“เขาเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของอดีตเว่ยอ๋องจริงหรือ”“ข้า
ชายายอดเสน่หา 129
เสนาบดีผู้ทรงอำนาจข่าวการเคลื่อนไหวของหน่วยเงาโลหิตไปถึงจวนหานกั๋วกงเร็วกว่าที่เว่ยเซวียนเฉินคาดไว้ยามเช้าของวันนั้น จวนเก่าแก่ทางทิศเหนือของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน ประตูใหญ่สีแดงเข้มปิดสนิท สิงโตหินคู่หน้าประตูตั้งตระหง่านราวกับผู้เฝ้าความลับของตระกูลหานมาหลายชั่วอายุคน ภายนอกดูเหมือนจวนของขุนนางเกษียณผู้วางมือจากอำนาจไปนานแล้ว แต่ภายในกลับมีคนเข้าออกเงียบ ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างหานกั๋วกงนั่งอยู่ในห้องหนังสือด้านในสุด ชายชราสวมอาภรณ์สีเทาเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยตามวัย แต่ดวงตากลับยังคมกริบราวกับคนที่ไม่เคยปล่อยอำนาจให้หลุดมือ บนโต๊ะตรงหน้ามีรายงานหลายฉบับวางเรียงกัน หนึ่งในนั้นระบุว่าเงาโลหิตเริ่มตรวจสอบหมอหลวงหลัว เส้นทางเงินเก่า และเวรยามคืนที่อดีตเว่ยอ๋องสวรรคตเขาอ่านจนจบโดยไม่แสดงสีหน้า ก่อนค่อย ๆ วางกระดาษลง“ในที่สุดเด็กคนนั้นก็เริ่มขุดหลุมเก่า”ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เขาคือจ้าวฉาง เลขาคนสนิทของหานกั๋วกง“นายท่าน ควรให้คนจัดการหมอหลวงหลัวหรือไม่ขอรับ”หานกั๋วกงหลุบตาลง“ช้าไปแล้ว หากเว่ยเซวียนเฉินสืบถึงเขา แปลว่าคนของมันย่อมจับตาอยู่ การฆ่า
ชายายอดเสน่หา 128
ฉีเยว่หนิงจำได้ทันทีว่าเว่ยเซวียนเฉินออกจากตำหนักชิงอันด้วยสีหน้าเย็นเยียบเพียงใด นางไม่ได้พบเขาหลังจากคืนนั้น แต่ลางสังหรณ์บอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวพันกับรอยแผลลึกในราชสำนักเว่ย“ท่านรู้เรื่องการสวรรคตของอดีตเว่ยอ๋องหรือไม่”แม่นมหลินนิ่งไปนาน“ข้ารู้เพียงว่าคืนนั้นวังหลวงวุ่นวายมาก หมอหลวงเข้าออกไม่หยุด ไทเฮาร้องไห้ทั้งคืน ส่วนองค์ชายเซวียนเฉินถูกกันไว้ด้านนอก ไม่ได้รับอนุญาตให้พบพระบิดาครั้งสุดท้าย”ฉีเยว่หนิงขมวดคิ้ว“เหตุใด”“อ้างว่าอาการประชวรน่ากลัว เกรงว่าองค์ชายจะเสียขวัญ”หญิงชราหัวเราะขื่น“แต่เด็กคนนั้นผ่านสนามฝึกมาตั้งแต่ยังเล็ก มีหรือจะเสียขวัญเพียงเพราะเห็นคนป่วย”คำพูดนั้นทำให้ฉีเยว่หนิงเงียบลงยิ่งฟัง ยิ่งเหมือนมีใครบางคนตั้งใจไม่ให้เว่ยเซวียนเฉินเห็นสิ่งสำคัญในคืนนั้นค่ำวันเดียวกัน หานเฟิงกลับเข้าตำหนักใหญ่พร้อมรายงานด่วน“ฝ่าบาท กระหม่อมพบเบาะแสของหมอหลวงหลัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินเงยหน้าขึ้นทันที“อยู่ที่ใด”“ไม่ได้กลับบ้านเกิดตามที่บันทึกไว้ แต่เปลี่ยนชื่อไปอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางเหนือ มีคนจ่ายเงินให้เขาเป็นประจำทุกปี”“ผู้ใดจ่าย”หานเฟิงวางสมุดบัญชีเก่าลง
ชายายอดเสน่หา บทที่ 127
“เสด็จพ่อหรือ” ไทเฮายืนอยู่ท่ามกลางแสงโคม ดวงตาเย็นเยียบและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “เจ้าเอาแต่ถามถึงพี่ชายของเจ้า แต่ไม่เคยถามเลยว่าพ่อของเจ้าตายอย่างไร”เสียงลมหอบหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างจนเปลวโคมไหววูบเว่ยเซวียนเฉินจ้องพระมารดาแน่น มือทั้งสองกำจนข้อนิ้วซีด เขาคิดมาตลอดว่าความจริงที่ฝังอยู่ในอดีตคือศึกผิงหยวน คือการตายของเว่ยเซวียนหลง คือฉีหวนกงกับตระกูลเจียง แต่คำพูดของไทเฮากลับเปิดประตูอีกบาน ประตูที่มืดกว่า ลึกกว่า และอันตรายกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยรู้ด้านนอกตำหนักชิงอัน หานเฟิงยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้ยินทุกประโยค แต่เสียงสุดท้ายของไทเฮาดังพอให้ลอดออกมาเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครหานเฟิงหน้าซีดลงทันที เพราะเขารู้ดีว่า หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการตายของอดีตเว่ยอ๋องจริง พายุที่กำลังจะเกิดขึ้นจะไม่ใช่เพียงศึกระหว่างแม่กับลูก แต่มันจะสั่นสะเทือนทั้งแคว้นเว่ยความลับของอดีตกษัตริย์คำถามของไทเฮายังคงติดอยู่ในใจของเว่ยเซวียนเฉินตลอดทั้งคืนเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครประโยคนั้นไม่ต่างจากคมดาบที่ฟันลงกลางรอยแผลเก่า เขาเคยคิดว่าความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตคือการเห็นพี่ชายตายต่
ชายายอดเสน่หา 126
เว่ยเซวียนเฉินนิ่งไปชั่วขณะภาพฉีเยว่หนิงยืนอยู่ข้างเปลวไฟในคืนนั้นยังคงแทงลึกอยู่ในใจ แต่เสียงของเขายังมั่นคง“หลักฐานชัดเจนเกินไป”ไทเฮาชะงัก“หมายความว่าอย่างไร”“คนที่วางกับดักฉลาดพอจะรู้ว่าหากวางเพียงสิ่งเดียว ข้าอาจสงสัย แต่กลับวางทุกอย่างให้ครบเกินไป ตราราชวงศ์ฉี เอกสารทหาร กระดาษส่งสารลับ สาส์นที่ถูกเผา ข่าวลือในราชสำนัก และมือสังหารที่เอ่ยชื่อเจียงรั่วซีก่อนตาย ทุกอย่างต่อกันราวกับบทละครที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า”ไทเฮามองเขานิ่ง“เจ้าเริ่มฉลาดขึ้นมาก”เว่ยเซวียนเฉินตอบเสียงต่ำ“ข้าไม่เคยโง่ เพียงแต่บางครั้งข้าเลือกเชื่อคนที่ไม่ควรเชื่อ”คำพูดนั้นทำให้ไทเฮาพระพักตร์แข็งขึ้น“เจ้าหมายถึงแม่หรือ”“เสด็จแม่ตอบข้ามาเพียงอย่างเดียว คนของท่านเกี่ยวข้องกับกรมคลังหรือไม่”ไทเฮาเงียบ“ซุนเหอเข้าออกกรมคลังหลายครั้งก่อนเกิดคดี เอกสารที่พบในตำหนักพระชายาเป็นเอกสารที่ถูกขโมยจากคลังทหารผ่านเส้นทางกรมคลัง ขั
ชายายอดเสน่หา 6
“นี่ท่านกักขังข้าเช่นนั้นหรือ แล้วหากข้าขัดคำสั่งของท่าน”“คนของเจ้าทั้งหมดจะต้องกลายเป็นอาหารของจระเข้ในบึงใต้ตำหนักร้อยไหมทันที หรือหากเจ้าอยากลองดีกับข้า จะลองดูสักหนก็ได้พระธิดาจางลี่!”“ท่านร้ายกาจนักองค์ชายหลี่เจี๋ย...อื๊อ!”เสียงของนางหายเข้าไปในปากหยักได้รูปขององค์ชายอีกหน หลี่เจี๋ยกดท้ายทอ
ชายายอดเสน่หา 5
“รู้เพคะ”“แล้วใยเวลาพูดถึงไม่ยอมเงยหน้าสบตาข้า”น้ำเสียงแม้ทรงอำนาจหากก็เยียบเย็นบาดจิต จางลี่จึงต้องเงยหน้าขึ้น มือของนางยิ่งเย็นมากกว่าเก่า องค์ชายหลี่เจี๋ยผู้มีพระชนมายุมากกว่านางถึงหนึ่งรอบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ชั่วแว่บหลี่เจี๋ยกลับรู้สึกว่าพระธิดาของฉีหวนกงซึ่งเป็นพระปิตุลานั้นมิได้เป็นอย่างท
ชายายอดเสน่หา 4
“ทั้งที่อ๋องแคว้นฉีสั่งฆ่าพี่ชายตัวเองกระนั้นหรือ”“นั่นนับเป็นโอกาสอันดี อย่าลืมว่าความแค้นนั้นเป็นของหวาน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วองค์ชายย่อมเก็บความเดือดแค้นไว้ รอวันสะสาง และเมื่อฉีหวนกงเสนอยกธิดาให้เพื่อกระชับสัมพันธ์ระหว่างแคว้นเจ้าคิดหรือว่ามันจะช่วยผ่อนเบาสิ่งที่เคยทำไว้กับหลานตัวเองได้ องค์ชาย
ชายายอดเสน่หา 3
ฮุยอินเป็นผู้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางนั้นระรื่นหูและก้องกังวานใสดุจระฆังหากสายตากลับคมวาววับยามจับจ้องไปยังพระธิดาโฉมงามผู้มาเป็นองค์ชายาปาอ๋องแห่งแคว้นหลู่ จางลี่มัวแต่มองไปรอบ ๆ ตำหนักใหญ่โตกว้างขวางและโดดเด่นด้วยการตกแต่งอันวิจิตร วั่งซูยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเดิม“พระธิดา...ตำหนักนี้ต่อไปข้างห
You may also like
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก450.4K viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง61.4K viewsยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์65.9K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.3K viewsรักเราสองสามคน 3P
นรมน124 viewsคุณบอสเผด็จรัก
นามปากกา ไขขวัญ111 viewsคู่นอนคืนเดียวของท่านประธาน
ย่าหยา131 viewsเฮียธง ไหนว่าจะเลิกเจ้าชู้!
ฟลัตเตอร์18 views
