Chapter: โลภมากลาภหาย“เหลวไหล! เห็นชัดๆ ว่าเจ้าฆ่าเขาเพราะแบ่งน้ำแร่ไม่ลงตัว” เถิงอู่ฮ่าวโกรธจัด พวกเขาสามคนรู้จักกันมานาน ร่วมกันเสาะหาสมบัติด้วยกันหลายปี ไม่คิดว่าจะโดนสหายร่วมกระบวนการหักหลังเพราะผลประโยชน์ตรงหน้าเหวินเจิ้งสะท้อนใจ ตอนมามีสิบคน ตอนนี้เหลือแค่เจ็ด ซ้ำจางเลี่ยความโลภครอบงำเริ่มไล่สังหารแล้ว ส่วนหลูกังสองคนนั้นขาดการติดต่อคาดว่าคงไม่รอดจางเลี่ยหัวเราะหึ ท่าทีไม่แยแสแม้แต่น้อย “แล้วอย่างไรเล่า ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ ใครแข็งแกร่งกว่าก็มีสิทธิ์มากกว่า เจ้ายังจะพูดถึงความยุติธรรมอะไร”“เจ้าฆ่าเขาชิงสมบัติจริงๆ สินะ” เถิงอู่ฮ่าวกัดฟันแน่น คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่สาดลงบนกองไฟ “จางเลี่ย เจ้ามันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน กล้าทำกับพวกเราได้ลงคอ!”บรรยากาศพลันแข็งตึง กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายออกจากร่างของจางเลี่ยโดยไม่ปิดบังอีกต่อไป กลายเป็นสัตว์ร้ายฉีกหน้ากากออกเผยเขี้ยวเล็บแท้จริงเป่ยเฉินหลงก้าวออกมาเพียงครึ่งก้าว ดวงตาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง “ในเมื่อเจ้าก้าวข้ามเส้นก็อย่าหวังว่าจะออกไปได้อย่างปลอดภัย”เป่ยฮวาซินรีบกันหลี่หลิงเฟิ่งถอยห่างก่อนขยับมายืนเคียงข้างพี่ชายโดยไม่เอ่ยคำใด แรงกดดันจากร่างกายพุ่งสู
Last Updated: 2026-05-03
Chapter: มรดกตกทอดค่ายกลแผ่เส้นสายพลังซ้อนทับกันนับพันราวกับใยแมงมุมแห่งกาลเวลา เป่ยเฉินหลงและคนอื่นๆ ยืนล้อมอยู่ด้านนอก สีหน้าตึงเครียด พวกเขามองทะลุแก่นแท้ของมันได้ทว่าหลี่หลิงเฟิ่งกลับเพียงปรายตามองครั้งเดียว ก่อนเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ก็แค่ค่ายกลผนึกซ้อนค่ายกลหลอกตา แล้วก็มีค่ายกลย้อนพลังแทรกอยู่อีกชั้นหนึ่ง”ชิงเหยาชะงักงันไปทันที “สหายหลี่ท่านมองออกตั้งแต่แรกหรือ”นางไม่ตอบ เพียงยกปลายนิ้วขึ้นแตะกลางอากาศ ลากผ่านโครงสร้างค่ายกลอย่างแม่นยำ “ตรงนี้คือจุดเชื่อมของสามชั้นพลัง และตรงนี้คือจุดตาย”การเคลื่อนไหวของนางลื่นไหลราวสายน้ำ ไม่ติดขัดแม้แต่น้อย ในขณะที่มือยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง จิตใจของนางกลับว่อกแว่กไปอีกเรื่องเป่ยเฉินหลงช่วงนี้ดูแปลกไปจริงๆจากที่เคยวางตัวห่างเหิน สุขุมเย็นชา กลับดูแลเป็นพิเศษ คอยแบ่งสมบัติให้โดยไม่ลังเล แม้แต่ท่าทีเล็กน้อยก็ยังต่างออกไป เมื่อก่อนเขาเรียกนางว่า “ท่านหมอ” รักษาระยะชัดเจน แล้วเหตุใดตอนนี้จึงเปลี่ยนเป็น “แม่นาง” กันเล่าปลายนิ้วของนางหยุดไปเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะเคลื่อนไหวต่ออย่างไม่ผิดพลาดเพราะมองเห็นคุณค่าแล้ว?หรือมีจุดประสงค์อื่น…แววตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย
Last Updated: 2026-05-02
Chapter: นักล่าวิญญาณชายหนุ่มนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ แม้อยู่ในระดับราชันย์ ทว่าแรงระเบิดมหาศาลและไอมรณะอันเข้มข้นได้ฉีกกระชากเส้นลมปราณของเขาจนยับเยิน พลังยุทธ์หลงเหลือริบหรี่“... นังชั้นต่ำ...”เขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก ทันทีที่เห็นว่าเป็นหลี่หลิงเฟิ่ง แววตาขุ่นมัวฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง แม้ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นความตาย แต่ความโอหังฝังลึกในกมลสันดานยังคงทำงานอย่างซื่อสัตย์หลี่หลิงเฟิ่งเลิกคิ้วขึ้นมอง กดรอยยิ้มมุมปาก “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่แม้แต่แสร้งทำแล้วหรือเจ้าคะ”คำเย้าแหย่ทำเอาชายหนุ่มสำลักเลือดออกมาด้วยความคั่งแค้น เขาพยายามวางท่าทีสั่งการด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง “อย่ามาโยกโย้ รีบเข้ามาพยุงข้าเสีย พาออกไปจากทางเดินอัปมงคลนี่ หากเจ้าช่วยข้าพ้นภัยได้ ข้าเว่ยเฉิง ในฐานะคุณชายแห่งตระกูลเว่ย จะประทานลาภยศและสมบัติที่เจ้าไม่มีวันจินตนาการถึงให้เป็นรางวัล”“ตระกูลเว่ย?” หลี่หลิงเฟิ่งแค่นหัวเราะ รู้สึกขบขันอยู่บ้าง “คุณชายดูจะสำคัญตัวผิดไปมาก สำหรับข้าแล้ว ตระกูลเว่ยของท่านนับเป็นตัวอะไรกัน ทรัพยากรที่ท่านอวดอ้างว่ายิ่งใหญ่นักหนา ต่อให้ถมลงมาทั้งตระกูลก็ยังเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้
Last Updated: 2026-05-01
Chapter: คนชั่วดวงกุดเสียแล้วหน้าโลงศพเป่ยเฉินหลงกับพวกล้อมโลงศพบนแท่นสูง รอบโลงศพถูกปกคลุมด้วยเส้นสายพลังงานที่พันไขว้กันไปมาจนมองไม่เห็นช่องโหว่"ค่ายกลภพวิญญาณ" เขาเอ่ยสีหน้าเคร่งเครียด "ซับซ้อนเกินไป ต่อให้พวกเราทั้งหมดลงมือพร้อมกัน ก็อาจทำได้เพียงแค่ทำให้มันสั่นคลอนเท่านั้น"เหล่าสมาชิกในกลุ่มต่างมองหน้ากันด้วยความลังเล สำรวจเส้นทางจนหมด กวาดสมบัติจนเกลี้ยง กลับมาก็ยังหาทางแก้ค่ายกลไม่ได้ แต่ละคนต่างสิ้นหวังเป่ยเฉินหลงกล่าว “แม่นางหลี่มีความเข้าใจเรื่องค่ายกล หากเป็นนาง อาจจะมีวิธีแก้”เป่ยเฉินหลงนิ่งคิดอยู่ครู่ จากนั้นก็หยิบป้ายคำสั่งขึ้นมาหลี่หลิงเฟิ่งนั่งพักฟื้นอยู่ริมขอบทะเลสาบ ป้ายคำสั่งในมิติมายาสั่นสะเทือนเบาๆ ข้อความของเป่ยเฉินหลงปรากฏขึ้น สั้นและกระชับ"แม่นางหลี่ ไม่กี่วันมานี้พวกเราหาโลงศพราชาเซียนเต้าหยูเจอแล้ว แต่ติดปัญหาตรงโลงศพมีค่ายกลภพวิญญาณปิดกั้น ซับซ้อนเกินกำลังพวกข้า หากท่านพอมีวิธีแนะนำ ขอรบกวนด้วย ไม่รีบ รอได้"หลี่หลิงเฟิ่งอ่านจบแล้วก็นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง คนพวกนี้ถึงกับหาเจอ โชคดีไม่หยอกสายตาขอ
Last Updated: 2026-04-30
Chapter: ขั้นที่สูงกว่าเถิงอู่ฮ่าวหน้าซีดเผือด ตัวสั่นไม่หยุด “นะ…น่ากลัวเกินไปแล้ว!”เขาหายใจหอบถี่ ตัวสั่นเทาไม่หยุดประหนึ่งลูกนกกลางพายุเพียงแค่สายตาก็เกือบทำลายเขาได้!จิตวิญญาณสั่นคลอน พลังในร่างปั่นป่วน นี่มันไม่ใช่ระดับราชันย์ควรมี“นี่มันพลังระดับไหนกันแน่”ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงวิญญาณทำให้ความคิดของเขาปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณของนักหลอมโอสถพยายามจับต้นชนปลายทันใดนั้น ความเป็นไปได้หนึ่งก็ผุดขึ้นมา ทำให้เลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ“หรือว่าจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนางคือผู้ยิ่งใหญ่จากยุคโบราณ สังสารวัฏสิงร่าง… หรือซ่อนเร้นอยู่ในร่างนี้ ใช่ ต้องใช่แน่”ยิ่งคิด ยิ่งสั่นสะท้าน ทุกอย่างตรงกันหมด!กลิ่นอายที่ไม่สอดคล้องกับระดับพลัง ความลึกลับที่ไม่มีผู้ใดหยั่งถึง และสายตาเมื่อครู่ไม่ใช่สิ่งที่คนจะมีได้“บ้าเอ๊ย ข้าไปยุ่งกับตัวตนแบบไหนเข้าแล้ว!” เถิงอู่ฮ่าวหัวใจแทบแตกสลายในสายตาหลี่หลิงเฟิ่ง เถิงอู่ฮ่าวเลือนราง ไม่ต่างจากจุดแสงเล็กๆ ที่เกิดแล้วดับ เพียงความคิดหนึ่ง
Last Updated: 2026-04-29
Chapter: ประตูสู่ขั้นแปลงเทพท่ามกลางประกายอัสนีแทรกซึมเป็นระยะ ร่างเพรียวบางของหลี่หลิงเฟิ่งถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบ ราวกับทุกสิ่งรอบกายล้วนถูกตัดขาดจากอารมณ์ความรู้สึกปลายนิ้วเรียวพลิกมือเบาๆ ป้ายคำสั่งในมิติมายาก็ลอยออกมาอย่างเชื่องช้า แสงบางเบาแผ่กระจาย นางทอดสายตาลงไปเพียงครู่ ก่อนจะหยุดชะงักเล็กน้อยมีข้อความส่งเข้ามา แววตาที่เคยนิ่งเฉยเกิดคลื่นไหววูบหนึ่ง นางถ่ายทอดกระแสจิตเข้าไปโดยไม่รีรอ“สถานการณ์ทางพวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง”ไม่นาน เสียงของเป่ยเฉินหลงดังขึ้น น้ำเสียงของเขายังคงสุขุมแฝงความผ่อนคลายอยู่เล็กน้อย“พวกข้ารวมตัวกันได้แล้ว พบพื้นที่หนึ่งคาดว่าอาจมีสมบัติ กำลังสำรวจอยู่ ตอนนี้ยังไม่มีอันตรายร้ายแรง”หลี่หลิงเฟิ่งนิ่งฟัง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อย“ทางข้าก็พบวาสนาเช่นกัน เป็นต้นกำเนิดธาตุอัสนี”ปลายสายเงียบงันไปชั่วขณะ ราวกับแม้แต่เป่ยเฉินหลงเองก็ยังต้องใช้เวลาประมวลผล หลี่หลิงเฟิ่งไม่เร่งเร้า รออย่างสงบผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ เสียงของเป่ยเฉินหลงก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ตอบในทันที“รอสักครู่”จากนั้นกระแสจิตก็ขาดหายไป อีกฝั่งหนึ่ง เป่ย
Last Updated: 2026-04-28
Chapter: 037ซูเหยาโงนเงนก้าวเข้าสู่ห้องเล็ก ๆ ที่แสงจันทร์สีเงินสาดส่องเข้ามาเพียงน้อยนิด ความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือดเผาผลาญสติของนางหมดลงทีละน้อย ดวงตาพร่าเลือนของนางพยายามปรับโฟกัสกับเงาร่างสูงใหญ่ที่นอนบนเตียงในวินาทีที่ร่างนั้นหันมา ความมืดไม่อาจซ่อนรูปโฉมของเขาได้หมด ซูเหยาเบิกตากว้างทันทีที่เห็นสวรรค์ ข้าเบลอคนเห็นภาพหลอนหรือ!ไม่ว่าความทรงจำจะเลือนรางแค่ไหน นางก็ไม่มีวันลืมโครงหน้าอันสมบูรณ์แบบนี้ได้ ความหล่อเหลาที่ราวกับถูกสลักเสลาจากหยกเย็นชั้นดี สูงส่ง เย็นชา และเป็นคนที่นางเคยลอบมองอยู่หลายครั้งเป็นผู้ที่นางหลงใหลอย่างลับ ๆ มาโดยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแค่ก ๆซูเหยาแทบอยากกรีดร้องออกมา โอกาสเดียวที่ฟ้าประทานให้มาถึงแล้ว!แรงปรารถนาที่แล่นพล่านในกายของซูเหยา ทำให้สติสัมปชัญญะของนางพร่าเลือน นางเซถลาเข้าหาร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่อาจควบคุมได้ชายหนุ่มที่แม้จะถูกพิษอันร้อนแรงครอบงำ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายก็ยังคงฉับไว มือแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นมารองรับแผ่นหลังของนางไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ศีรษะข
Last Updated: 2025-11-08
Chapter: 036ลวี่เจานำทางซูเหยาเดินเข้ามาด้านในของจวนหนิงอ๋องที่ห่างไกลจากความครึกครื้นของลานจัดเลี้ยง สายลมยามค่ำพัดผ่านหมู่ไม้ เสียงเสียดสีกันนั้นคล้ายเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนรอบกายซูเหยาตระหนักในทันทีว่าเส้นทางที่กำลังมุ่งไปนี้ไม่ใช่เส้นทางไปยังห้องเปลี่ยนชุดตามธรรมเนียมปฏิบัติ แต่เป็นทางวกวนลัดเลาะสู่เรือนเล็กด้านหลังแทนซูเหยากระตุกมุมปาก พวกนางกระทำการโจ่งแจ้งยิ่งนักนางยังคงแสดงสีหน้าอ่อนเพลีย แต่ละก้าวเดินสะเปะสะปะ แต่แอบกวาดมองสำรวจทิศทางอย่างรวดเร็ว หนิงหวางเฟยผู้นั้นช่างรอบคอบนัก เดิมทีก็ไม่คิดจะให้นางเปลี่ยนชุดอยู่แล้ว หากแต่ต้องการล่อให้นางเข้ามาในสถานที่ที่สามารถลงมือได้อย่างลับตาคนแห่งนี้ต่างหาก!จนเมื่อมาถึงเรือนเล็กแห่งหนึ่ง ลวี่เจาเปิดประตูออก “คุณหนูซู เชิญด้านในเจ้าค่ะ ชุดสำรองเตรียมไว้ให้ท่านอยู่บนเตียงแล้ว”ลวี่เจากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม แต่ในแววตานั้นซ่อนความเยาะเย้ยจาง ๆ ไว้กลิ่นกำยานชนิดหนึ่งคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้ซูเหยาต้องสูดหายใจลึกด้วยความฉุน นางส่งเสียงตอบรับในลำคอ เดินตามลวี่เจาเข้าไป ภายในมีเพียงเตียงแกะสลักและฉากกั้นไม้ที่ทาสีเข้มตั้งตระหง่านอยู่“หากคุณหนู
Last Updated: 2025-11-08
Chapter: 035ซูเหยามองการจัดเตรียมอาหารทะเลที่หนิงหวางเฟยอุตส่าห์จัดมาให้ เข้าใจดีว่าอีกฝ่ายต้องการใช้นางเป็นสนามอารมณ์ เพื่อให้เหล่าสตรีทั้งหลายริษยา แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องยอมรับว่าปูนึ่งสามรสที่ถูกนำมาตั้งไว้ตรงหน้านั้นช่างยั่วยวนนักท่าทางดื่มด่ำกับอาหารมื้อนี้ขัดตาหลายคนที่มอง นางเช็ดริมฝีปากด้วยผ้าไหมเนื้อดีอย่างสำรวม หลังจากลิ้มรสปูนึ่งสามรสไปจนหมดตัวหนึ่ง พลางเหลือบมองไปทางหนิงหวางเฟย“ปูนึ่งสามรสจานนี้รสชาติเข้มข้นจัดจ้าน ถูกปากยิ่งนัก เป็นอาหารเลิศรสที่สุดเท่าที่หม่อมฉันเคยทานมาในหัวเฉินเลยเพคะ” ซูเหยากล่าวชมด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ“หากชอบก็กินมากหน่อย อย่าได้เกรงใจกันเกินไปเล่า” หนิงหวางเฟยจิบสุราขึ้นดื่ม รอยยิ้มประดับเต็มใบหน้า“หามิได้เพคะ พระองค์ทรงเมตตาจัดเตรียมให้หม่อมฉันโดยเฉพาะ เหยาเอ๋อร์ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณอย่างยิ่ง” ซูเหยาลุกขึ้นยอบกายกล่าวอย่างสุภาพ“แต่ร่างกายของหม่อมฉันอ่อนแอมาตั้งแต่จับไข้ที่เมืองหลวง ไม่กล้าทานอาหาร ‘ร้อนแรง’ เช่นนี้มากนัก เพียงตัวเดียวหม่อมฉัน
Last Updated: 2025-11-05
Chapter: 034ฝั่งบุรุษเสียงสนทนาในศาลาฝั่งชายครึกครื้นไม่แพ้กัน มู่หรงไป๋อี้นั่งเงียบอยู่ในมุมข้าง หน้าต่างด้านข้างของศาลาเปิดออกพอดี ม่านแพสีทองปลิวบางเบาเขาสวมชุดคลุมสีเข้มปักลายคลื่นเงินเรียบง่าย ใบหน้าคมสงบนิ่ง ผิวขาวจนตัดกับผมดำขลับนิ้วเรียวหมุนจอกสุรา ดวงตาเรียวยาวทอดผ่านม่านออกไปยังลานฝั่งหญิงโดยไม่รู้ตัวถังเว่ยซึ่งนั่งตรงข้ามกันหัวเราะเบา ๆ “ไป๋อี้ เจ้าจ้องลานนั่นตั้งแต่คุณหนูสองคนนั้นเข้ามา ข้าไม่เคยเห็นเจ้าสนใจสตรีที่ไหนมาก่อนนะ”หวังอวี่มองตามบ้าง “เจ้ามองอะไรอยู่ไป๋อี้ ข้าจำได้ว่าเจ้าไม่เคยสนใจงานเลี้ยงแบบนี้”“พูดมาก” เขาตอบเรียบ “ข้าเพียงมองดูบรรยากาศ”หรงอี้ที่ติดตามมาแอบกลอกตามองบน จะเป็นใครได้ หากไม่ใช่ท่านผู้นั้นหวังอวี่ที่นั่งข้างกันหัวเราะบ้าง “นั่นน่ะหรือคุณหนูซูเหยา เหลนสายนอกของไทเฮาสตรีผู้เป็นที่กล่าวถึงของทั้งเมืองหลวง เลื่องลือมาถึงฝั่งใต้เรา ถึงเจ้าไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมพรรค์นี้ แต่ต้องเคยได้ยินมาบ้างกระมัง นางถือตนเองว่าได้รับความโปรดปรานของไทเฮา ใช้อำนาจบาตรใหญ่ หยิ่งยโสโอหัง ทำเรื่องวุ่นวายไม่รู้กี่ครั้ง แม้แต่ในวังหลวงยังกล้าทำมาแล้วครั้งหนึ่ง”เจิ้นหยางเสริมเสียง
Last Updated: 2025-11-02
Chapter: 033เช้าวันงานเลี้ยงแสงแดดลอดผ่านม่านลูกไม้บาง ๆ เข้าสู่เรือนด้านใน กลิ่นฝนเมื่อคืนยังไม่จาง ซูเหยานั่งเอนอยู่หน้ากระจกสำริดในชุดคลุมบางสีงาช้าง ผมยาวปล่อยสยายทั่วบ่า“คุณหนูจะใส่ชุดไหนดีเจ้าคะ” หลี่หลัวถือหีบผ้าเปิดให้ดูทีละชุด ตั้งแต่ผ้าแพรลายมังกรสีฟ้าหยกจนถึงชุดปักทองซูเหยามองเรียงทีละชิ้น “ตัดชุดครามทิ้งไปเลย สีเหมือนน้ำค้างแข็ง ใส่แล้วดูเหมือนคนตายลุกจากโลง”“เจ้าค่ะ” หลี่หลัวอมยิ้มกุ้ยซินยื่นชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนทาบบนตัวนาง “งั้นชุดนี้เจ้าคะ ท่านใส่แล้วดูเหมือนสตรีขี้โรคผู้งดงาม”ซูเหยาปรือตาเหลือบมอง นางชมข้าว่างามหรือไม่งามกันแน่หลี่หลัวหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมา “ปิ่นหยกที่ไทเฮาพระราชทานอันนี้เข้ากับชุดพอดีเจ้าค่ะ”ซูเหยาเลิกคิ้ว ปล่อยให้สองสาวใช้แต่งตัวให้ตามอำเภอใจ “งั้นใช้เถิด เวลาโดนใครด่า ข้าจะได้มีโล่กำบังอีกชั้น”ขณะพูด ซูเหยาก็หันไปมองเงาสะท้อนในกระจก ผิวซีดจนแทบกลืนกับผ้า แววตาเจอความเหนื่อยล้า เมื่อปัดแป้งบาง ๆ ลงใบหน้า ความอ่อนแอนั้นกลับกลายเป็นเสน่ห์ละมุนอย่างประหลาด เหมือนกลีบดอกที่พร้อมจะร่วง ทว่าคงความสดใหม่“คุณหนู เย็นวันนี้คุณหนูฟางเซียงจะมารับนะเจ้าคะ” สาว
Last Updated: 2025-11-01
Chapter: 032ในห้องเงียบงันมีเพียงเสียงลมลอดกรอบหน้าต่างและกลิ่นธูปจาง ๆ ลอยคลุ้ง ซูเหยาเอนตัวพิงหมอนอยู่บนเตียง สีหน้าอ่อนระโหยตามแบบหญิงป่วยที่ยังไม่ฟื้นดี นางยื่นมือให้หลี่หลัวนั่งพับเพียบอยู่ใกล้ เตรียมผ้าชุบน้ำเย็นไว้เช็ดหน้าให้ แต่ก็อดไม่ได้จะเอ่ยเรื่องข่าวเมืองหลวงที่เพิ่งได้ยินมา ซูเหยาเอนตัวพิงหมอน ดวงตาปรือปรอยจากความเมื่อยล้า ทว่ามุมปากกลับคลี่ยิ้มบาง“เจ้าเล่าข่าวคราวในเมืองหลวงให้ข้าฟังบ้างสิ ตอนนี้เป็นอย่างไรกันแล้ว”หลี่หลัวถามอย่างยินดี “คุณหนูหมายถึงข่าวบ้านเมืองหรือเจ้าคะ”ซูเหยาเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ “ข่าวบ้านเมือง? หรือว่าฝ่าบาทเปลี่ยนใจสละราชบัลลังก์เสียแล้ว”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ!” หลี่หลัวรีบมองซ้ายขวากลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยิน คุณหนูนับวันยิ่งใจกล้า แม้แต่ฮ่องเต้ยังกล้าวิจารณ์“ข้าชอบข่าวคนมากกว่า” ซูเหยาว่าพร้อมหัวเราะกับท่าทีตื่นตระหนกของนาง “ข่าวบ้านเมืองฟังแล้วปวดหัว สตรีในห้องหอจะอยากรู้เรื่องของราชสำนักไปทำไมกัน”หลี่หลัวสบตาซูเหยา ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน “ถ้าอย่างนั้นบ่าวจะเล่าเรื่องที่ได้ยินมาจากพ่อค้าข่าวในตลาดนะเจ้าคะ”“อืม ว่ามาสิ” ซูเหยาคงรอยยิ้มสวยงาม หากแต่นางไม่เชื่อว่าข่าวที
Last Updated: 2025-10-26
LOGIN
