ดีเกินไป

 “อีกเรื่อง ฟางหรานอ้อนวอนข้าขอเข้ามาในฐานะ ว่าที่ชายาเอกในจวนอ๋อง เจ้ายินดีที่จะให้นางเข้ามาหรือไม่” ซีหรูหลับตาลงช้าๆ ไล่ความรู้สึกเจ็บแปลบในใจ หันหลังก้าวเดินออกจากตรงนั้น

 “แล้วแต่ท่านอ๋องหากเห็นว่าควรข้าก็ไม่อาจขัดท่านตัดสินใจไปแล้วนี่จะมาถามข้าทำไม” ซีหรูสาวเท้า ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 “เฉวี่ยเต๋ออ๋อง แวะมา คารวะท่านอ๋องไร้พ่ายยยย” 

เฉวี่ยเต๋ออ๋องที่รูปร่างสูงโปร่งใบหน้าขาวสะอาดทว่าใบหน้าเชิดหยิ่ง หล่อเหลาไม่เป็นรองชินหวางอ๋องแม้แต่น้อย

 “เฉวี่ยเต๋ออ๋อง แวะมาเยือนจวนอ๋องไร้พ่าย” สายตาจับจ้องที่แผ่นหลังงดงามซีหรูไม่วางตา เพียงคำปราศรัยทว่าสายตามองไปที่ร่างงามอรชรที่เดินจากไป

 “ชายารองได้ชื่อว่าหญิงที่มีใบหน้าไม่งดงาม ถูกใจท่านอ๋องน้อยชินหวางอ๋องเหตุใดจึงรีบไปเสียไม่พามาแนะนำให้กับเฉวี่ยฮ่องได้พบพานบ้าง” 

 “ไม่ต้อง ไม่สำคัญ” 

 “เฉวี่ยอ๋องไม่สำคัญหรือว่าชายารองไม่สำคัญ ได้ยินว่าฝ่าบาทโปรดปรานบิดานางใต้เท้าเสิ่น หากท่านอ๋องไม่โปรดปรานนางหย่ากับนางแล้วยกให้เฉวี่ยอ๋องเสียดีไหม” ชินหวางอ๋องทำสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร

 “เฮ้อ ของเขาเราอยากได้” เฉวี่ยเต๋ออ๋องพึมพำเบาๆ

 “มานี่มีเรื่องใดสำคัญ” 

 “ข้าแวะมาถวายพระพร ไม่ได้นำทัพมาด้วย ไม่มีเรื่องใดสำคัญ แต่แวะมาดูท่านอ๋องชินหวางว่าแต่งชายาใหม่แล้วทุกข์สุขเพียงใด ข้าเองกำลังคิดว่าควร ผูกมิตรกับขุนนางคนไหมดี ชินหวางอ๋องก็ไม่เบา เก็บเสียหมดหญิงงามอันดับหนึ่งก็จับจองไว้ในฐานะชายาเอกแล้ว หญิงที่บิดาเป็นที่โปรดปรานก็รับไว้ในฐานะชายารอง ไม่เบาจริงๆ ท่านอ๋องน้อยของเรา” ชินหวางอ๋องหันหน้าหนี

 “ข้าไม่คิดว่าเฉวี่ยเต๋อฮ่องจะคิดการเช่นนี้ มาในครั้งหนี้หรือว่าต้องการมาบอกว่าต้องการแย่งชิงหยางฟางหรานกับข้ากันแน่” 

เฉวียเต๋ออ๋องเลิกคิ้วสูงแสดงสีหน้าประหลาดใจ

 “ที่มีอยู่ไม่หวงแหนทว่ากลับหวงแหนสิ่งที่ยังมาๆ ไม่ถึงเช่นนั้นข้าน้อยเฉวี่ยเต๋ออ๋องคงต้อง หาทางเข้าหาว่าที่พ่อตาเสิ่นกงหลิวเสียแล้วกระมัง” ชินหวางอ๋องยิ้มหยัน

 “คิดว่ามีความสามารถก็เชิญ คราวหลังจะผ่านเข้ามาในจวนอ๋องจะต้องประมือกันหากชนะข้าได้ท่านจึงจะได้เข้ามา” เฉวี่ยเต๋ออ๋องยิ้มหยัน

 “เอาเข้าจริงๆ ก็หวงก้างเห็นได้ชัดว่าไม่อยากได้ ทว่ากลับหวงก้างไม่แบ่งใคร” ชินอ๋องยิ้มหยัน

 “นางเป็นชายารองของข้าแล้ว จะอย่างไรก็คือชายายังคิดว่าจะกล้า…ลองดีกับข้าหรือ” เฉวี่ยเต๋ออ๋องยิ้มเย็น

 “ชักสนุกแล้วสินะ แบบนี้ ชายาเอกของท่านข้ายกให้ แต่ชายารองนี่ข้าอยากจะลองดี…ดูสักตั้ง” สะบัดชายเสื้อจากไปทิ้งไว้แค่ความขุ่นมัว ชินหวางอ๋องวางตะเกียบลงบนโต๊ะแรงๆ

เฉวี่ยเต๋ออ๋องเดินตามซีหรูมาจนทัน

 “พระชายารองเฉวี่ยเต๋ออ๋อง ยินดีที่ได้พบท่าน” ซีหรูยืนหันหลังไม่ยอมหันหน้ามาให้เฉวี่ยเต๋ออ๋องได้เห็นใบหน้าอัปลักษณ์

 “ขอบคุณท่านอ๋องซีหรูขอตัว” ย่อกายก้าวเดินแต่อีกคนกลับทำท่าเหมือนจะคว้าข้อมือบางทว่ากับหดหมือเสีย

 “เจ้า” 

 “ซีหรูขอตัว” 

 “ซีหรู เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ หรือ” เรียกชื่อด้วยความสนิทสนม

 “ท่าน ซีหรูต้องขออภัยข้าจำไม่ได้จริงๆ ว่าเราเคยพบกัน” 

 “ข้าคนนั้นที่เคยร้องไห้จนตาบวมเมื่อถูกทำโทษอยู่ที่ห้องเก็บตำรา แต่กลับมีเด็กหญิงคนหนึ่งที่อาสาพาข้าออกมา โดยการปลอบข้าว่าไม่ต้องกลัวนางจะช่วยข้าเองและนางก็พาคนมาช่วยข้า เป็นเจ้าซีหรู” ซีหรูหันมาสบตาเฉวี่ยเต๋ออ๋องที่พบแต่ความริงใจในนั้น

 “ขะขะข้าจำไม่ได้จริงๆ แล้วก็จำเรื่องราวก่อนหน้านั้นไม่ได้ทั้งหมดเรื่องราวก่อนที่จะสูญเสียท่านแม่ท่ามกลางกองเพลิง” 

 “ข้าเข้าใจแล้ว” เอื้อมมือจับผ้าแพรที่ปิดบังใบหน้าซีกซ้ายของซีหรูทว่าซีหรูกลับเบี่ยงตัวหลบ

 “มารำลึกความหลังกันในจวนของข้าไร้ยางอายที่สุด” ชินหวางอ๋องเดินเอามือไพล่หลังเข้ามายกแขนขึ้นรวบไหล่บางของซีหรูให้กระแทกมาที่ไหล่ของเขา

 “ลับหลังข้า เจ้ากล้ามาทบทวนความหลังกับชายารองข้าหรือ” ซีหรูพยายามแกะมือชินหวางอ๋องออก

 “หือ ทำไมยังไม่คุ้นอีกหรือเราสองคนเป็นสามีภรรยากันมิใช่หรือ” ซีหรูส่ายหน้าไปมา

 “ท่านอ๋องได้โปรดอย่าได้รังแกซีหรู” 

 “หึข้ารังแกนางหรือไม่ต้องให้เฉวี่ยเต๋ออ๋องสั่งสอนด้วยหรือ” มานี่ตามข้ามาที่ห้องบรรทม” คว้าข้อมือของซีหรูพาเดินกลับไปที่ห้องบรรทม เฉวี่ยเต๋ออ๋องส่ายหน้าไปมา

 “ปล่อยนะอย่ามาทำแบบนี้” 

 “ทำไม อ่อจริงสินะคนรักเราความหลังของเจ้าสินะมิน่าเล่าเจ้าอัปลักษณ์เพียงใดเขาก็ยอมรับได้ตั้งใจแย่งชิงคงคิดว่าจะหาหมอมารักษาใบหน้าอัปลักษณ์ให้เจ้าสินะหรืออาจแค่ทำดีเพื่อทดแทนคุณความหลัง อย่าหวังว่าจะได้สมใจ” 

กระชากร่างเล็กมาปะทะอกกว้างด้วยโทสะ ซีหรูเม้มริมฝีปากแน่น

 “ไปให้พ้นหน้าข้าพรุ่งนี้ข้าจะให้ฟางหรานเข้ามาพำนักใน จวนอ๋อง” สะบัดชายเสื้อจากไป ซีหรูถอนหายใจยาว

 “พระชายารองเจ้าขา เจ็บไหมเจ้าคะ” ซีหรูส่ายหน้ามองรอยเขียวที่ข้อแขนเล็ก ถอนหายใจยาว

 “ย้าย ข้าวของของข้า ยังห้องด้านหลังสุดข้าจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทในวันพรุ่งนี้เตรียมขอประทานอนุญาตหย่ากับชินหวางอ๋อง เผื่อว่าเขาจะได้ให้ คุณหนูบ้านหยางมาพำนักให้ห้องใหญ่ของข้า” เสี่ยวไป๋ยิ้มเศร้าๆ สงสารซีหรูจับใจ