องค์ชายใหญ่เสด็จแล้ว

กลางดึกของคืนเดียวกันนั้นเอง... ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณโรงน้ำชาหลิวหยุนอย่างสมบูรณ์ เฉินจื่อหลานที่ล้ามาจากเหตุการณ์ในป่าไผ่ เคลิ้มหลับใหลลงบนเตียงนอนหนานุ่มภายในห้องส่วนตัวอย่างผ่อนคลาย โดยไร้ความกังวลใจใดๆ ด้วยคิดว่าตนเองปลอดภัยดีแล้วภายใต้เงาคุ้มครองของคุณหนูสาม

ทว่า ท่ามกลางความเงียบ นั้น... บานหน้าต่างไม้ถูกเปิดอย่างเบามือแท่งหลอดไม้เรียวยาวดุจเข็มพลันถูกสอดลอดผ่านช่องรอยต่อของประตูห้องเข้ามาอย่างเงียบเชียบและไร้เสียง

ฟู่...

ควันละอองสีขาวเจือกลิ่นหอมบางเบาใถูกเป่าฟุ้งกระจายออกมาจากปลายหลอด กระจายตัวแทรกซึมไปในอากาศยามราตรี ละอองยานอนหลับชั้นเลิศลอยเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ขององค์ชายใหญ่ ส่งผลให้ร่างสูงใหญ่ที่หลับใหลอยู่แล้ว พลันดิ่งจมลงสู่ความหลับใหลที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม ร่างกายอ่อนระทวย ไร้ซึ่งสติและการรับรู้โดยสิ้นเชิง

เพียงครู่เดียว ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ชายชุดดำสองนายเร้นกายเข้ามาในเงามืดดั่งภูตผี พวกเขาไม่รอช้า เข้าประคองอุ้มร่างขององค์ชายใหญ่ขึ้นจากเตียงนอนอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว แล้วใช้วิชาตัวเบาทะยานออกทางหน้าต่าง ทะยานหายลับไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน... ทิ้งไว้เพียงเตียงนอนอันว่างเปล่าและห้องนอนที่เงียบเชียบ ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้มาก่อนเลย

"องค์ชายใหญ่เสด็จแล้ว!"

เสียงขานก้องของทหารหน้าประตูท้องพระโรงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนวูบผ่านโถงพระราชวังอันกว้างใหญ่ ประตูไม้แกะสลักบานโตถูกผลักเปิดออกช้าๆ ปรากฏเรือนกายสูงใหญ่ของเฉินจื่อหลานในอาภรณ์หรูหราเต็มยศขององค์ชายใหญ่ ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทรงอำนาจ และผ่าเผย สลัดคราบเสี่ยวเอ้อในโรงน้ำชาและชายหนุ่มผู้โชคร้ายในป่าไผ่ออกจนหมดสิ้น

เหล่าเสนาบดีและขุนนางน้อยใหญ่ที่เข้าเฝ้าต่างพร้อมใจกันหันมองความเปี่ยมด้วยบารมีนั้นเป็นตาเดียว เสียงพึมพำแสดงความทึ่งและเลื่อมใสดังระงมไปทั่วโถง

บนราชบังลังก์ทอง ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาทอดพระเนตรมองบุตรชายคนโตที่รอดชีวิตกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยรอยยิ้มปิติยินดีและมีความสุขอย่างเปี่ยมล้น นัยน์ตาผู้ผ่านโลกมานานฉายประกายเอ็นดูและคลายความวิตกที่กัดกินมานานนับเดือน

เฉินจื่อหลานก้าวเดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอมาหยุดลงเบื้องหน้าพระพักตร์ ซึ่งเป็นจุดเดียวกับตำแหน่งที่เหล่าองค์ชายประทับยืนเรียงรายกันอยู่

มู่หลิงเชียว ยืนนิ่งสงบ ดุจรูปสลักหิน สายตามองตรงไปข้างหน้าโดยไม่คิดจะหันมาสนใจหรือสบตากับการมาถึงของพี่ชายเลยแม้แต่น้อย ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

องค์ชายใหญ่เหลือบมองน้องชายต่างมารดาเพียงชั่วครู่ด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะยักไหล่เบาๆ แล้วก้าวขึ้นไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวอย่างถือดี เพื่อประทับยืนในตำแหน่งของ 'องค์ชายใหญ่' ผู้เป็นเลิศและมีลำดับสูงกว่าทุกคนในท้องพระโรง

ภายในใจของเฉินจื่อหลานเค้นหัวเราะเยาะในการกระทำอันบ้าบิ่นและย้อนศรของน้องชาย... มู่หลิงเชียวกล้าถึงขั้นส่งคนมาเป่ายานอนหลับแล้วลักพาตัวเขากลับเข้าวังหลวงกลางดึก ก็เพียงเพื่อแยกเขาให้อยู่ห่างจากสตรีที่ตนรักอย่างผิงอัน!

หากไม่รักผิงอันจนลุ่มหลงเสียสติ... ก็อาจเป็นเพราะมั่นใจในอำนาจอันล้นฟ้าของตนเองจนไม่กลัวเกรงสิ่งใดอีกแล้ว

"ถวายพระพรเสด็จพ่อ ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพะยะค่ะ"

เฉินจื่อหลานประสานมือคุกเข่าถวายบังคมด้วยน้ำเสียงก้องกังวานและกตัญญู

"ลุกขึ้นเถิด จื่อหลาน!"

ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนเปรมปรีดิ์

"เจ้าปลอดภัยกลับมานับเป็นเรื่องโชคดีที่สุดของแคว้นเรา สวรรค์ยังมีตาที่ส่งเจ้ากลับคืนสู่อ้อมอกของข้า"

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อ"

จื่อหลานยันกายลุกขึ้นยืน ยืดอกสง่าแอองาม ก่อนจะเบนสายตามามองมู่หลิงเชียวที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำแต่แฝงกระแสคลื่นอันรุนแรง

"ลูกรอดพ้นภัยพิบัติมาได้ ย่อมต้องขอบคุณฟ้าดิน... และอาจต้องขอบคุณ 'ใครบางคน' ที่ช่วย 'สงเคราะห์' ส่งลูกกลับคืนสู่พระราชวังอย่างเร่งด่วนในยามวิกาลเช่นนี้พะยะค่ะ"

มู่หลิงเชียวค่อยๆ หันใบหน้าคมคายกลับมาสบสายตากับพี่ชาย นัยน์ตาหงส์ฉายแววหยิ่งพยอง เยียบเย็น และไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงนุ่มทว่าบาดลึก

"เสด็จพี่กล่าวหนักไปแล้วพะยะค่ะ... การที่เสด็จพี่รอดชีวิตกลับมาได้ ย่อมเป็นเรื่องที่ทุกคนยินดี ยามนี้เสด็จพี่คืนสู่ฐานันดรเดิมแล้ว สมควรอย่างยิ่งที่จะประทับอยู่ในวังหลวงอย่างสงบเพื่อฟื้นฟูร่างกาย... หาใช่การไปเร่ร่อนอยู่ในสถานที่ 'ต่ำต้อย' นอกวังให้เสื่อมเสียพระเกียรติอีกต่อไป"

คำพูดประชดประชันที่กระทบไปถึงโรงน้ำชาและผิงอัน ทำให้นัยน์ตาของเฉินจื่อหลานวูบไหวความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาชั่วครู่ ทว่าเขากลับคลี่ยิ้มทรงอำนาจตอบกลับไปอย่างเหนือชั้น

"นั่นสิ... แต่สถานที่ที่เจ้าเรียกว่าต่ำต้อยนั้น กลับมี 'ของบางอย่าง' ที่งดงามและงดงามล้ำค่ายิ่งนัก จนข้าเกือบจะตัดใจทิ้งมันกลับวังไม่ได้เสียด้วยซ้ำ"

สงครามประสาทและรังสีแห่งอำนาจปะทะกันอย่างเงียบเชียบกลางท้องพระโรง โดยมีฮ่องเต้และเหล่าเสนาบดีทอดพระเนตรมองด้วยความตระหนักรู้ว่า บัดนี้... ศึกแย่งชิงบัลลังก์และหัวใจของคุณหนูสาม ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

ทันทีที่เสร็จสิ้นการเข้าเฝ้าในท้องพระโรง ใต้เท้าเชี่ยผู้นำตระกูลก้าวลงจากรถม้ากลับถึงจวนด้วยใบหน้าบึ้งตึงเครียดจัด! ความอดทนของเขาขาดสะบั้นลงทันทีเมื่อจดหมายด่วนฉบับหนึ่งส่งตรงมาจากสายสืบขององค์ชายสาม

แจ้งความผิดเรื่องการแอบเปิดโรงน้ำชาของคุณหนูสาม ทว่าในจดหมายกลับกำชับ คำสั่งเหล็กจากองค์ชายสามอย่างเด็ดขาดว่า ห้ามมิให้เอ่ยนามของพระองค์ หรือหลุดปากให้ผิงอันรู้เป็นอันขาดว่าข่าวนี้มาจากพระองค์

ซ้ำร้าย... จดหมายด่วนจากท่านเจ้าอาวาสวัดประจำตระกูลยังถูกส่งมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน โดยระบุชัดเจนว่าตลอดหลายวันมานี้ คุณหนูสามไม่เคยเดินทางไปกราบพระหรือทำบุญตามที่อ้างเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีเพียงการส่งสาวใช้ไปทำหน้าที่แทนอย่างบีบบังคับ

ยิ่งไปกว่านั้น พี่หญิงใหญ่และพี่หญิงรองยังฉวยโอกาสนี้ก้าวออกมาผสมโรง เข้าพบผู้นำตระกูลและฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อรายงานภาพที่พวกตนแอบตามไปสืบเห็นมากับตา

"ท่านพ่อเจ้าคะ"

พี่หญิงใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสลดทว่านัยน์ตาทอประกายสะใจ

"น้องสามไม่ได้แค่แอบเปิดโรงน้ำชาบังหน้าเท่านั้นนะเจ้าคะ แต่นางยังไร้ยางอายถึงขั้นไปยืนพูดจาหยอกล้อ หัวเราะต่อกระซิกอยู่กับเสี่ยวเอ้อต่ำต้อยในร้านอย่างสนิทสนมเกินชายหญิง กิริยาต่ำช้าเช่นนั้นทำลายเกียรติยศของตระกูลเชี่ยเราจนย่อยยับแล้วเจ้าค่ะ"

"จริงเจ้าค่ะท่านพ่อ"

พี่หญิงรองรีบเสริมทันที

"สตรีที่มีสัญญาหมั้นหมายกับราชวงศ์ แต่กลับไปกลมกลืนเกลือกกลั้วกับชายชั้นต่ำเช่นนั้น หากเรื่องนี้หลุดไปถึงพระกรรณ พวกเราคงไม่มีหน้าไปพบผู้ใดอีกแล้ว"

ใต้เท้าเชี่ยฟังแล้วโทสะพวยพุ่งจนหน้าดำหน้าแดง เขาตบโต๊ะดัง ปัง! จนถ้วยชาสะเทือน

"ไปพาตัวนางกลับมาจากโรงน้ำชาบัดนี้!! แล้วจับตัวไปที่ลานลงอาญา"

ณ ลานกว้างหน้าเรือนหลัก...

ผิงอันถูกทหารประจำจวนคุมตัวกลับมาถึงในสภาพจำยอม นางถูกบีบบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอันเย็นเชียบ ท่ามกลางสายตาของคนทั้งตระกูลที่มารวมตัวกัน

ฮูหยินผู้เฒ่า นั่งบนเก้าอี้ตั่งด้วยสีหน้าหนักอึ้ง แม้ในใจจะเอ็นดูผิงอันเพียงใด แต่เมื่อความผิดครั้งนี้ร้ายแรงและมีหลักฐานมัดแน่นจากทั้งวัด จดหมายเตือน และคำยืนยันจากพี่สาวทั้งสอง หญิงชราก็ไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยได้อีกต่อไป ทำได้เพียงหลับตาลงอย่างขมขื่นและถอนหายใจยาว

"ผิงอัน..."

ใต้เท้าเชี่ยเค้นเสียงตวาดลั่น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น

"เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้โกหกผู้ใหญ่ แอบหนีไปเปิดโรงน้ำชา และยังทำตัวไร้ศีลธรรมเกลือกกลั้วกับคนชั้นต่ำ ทั้งจดหมายจากเจ้าอาวาสวัด ทั้งการกระทำเสื่อมเสียที่พี่สาวของเจ้าไปพบเห็น... ตระกูลเชี่ยเราสืบรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว!"

ผิงอันเงยหน้าขึ้น ใบหน้าซีดเซียวทว่าขบฟันแน่น เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เด็ดเดี่ยว

"ข้าเปิดโรงน้ำชาเพื่อค้าขายอย่างสุจริต และคนในร้านก็เป็นเพียงคนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าไม่ได้ทำเรื่องต่ำช้าไร้ศีลธรรมอย่างที่พี่หญิงทั้งสองกล่าวหาเจ้าค่ะ"

"ยังจะปากดีอีก"

พี่หญิงใหญ่แผดเสียงขึ้นทันควัน

"หลักฐานมัดแน่นถึงเพียงนี้ เจ้ายังกล้าปฏิเสธ ท่านพ่อเจ้าคะ หากไม่ลงโทษนางให้เป็นแบบอย่าง ตระกูลเชี่ยเราจะปกครองคนได้อย่างไรเจ้าคะ"

ใต้เท้าเชี่ยไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป เขาตวัดมือสั่งการบ่าวชายถือไม้โบยขนาดใหญ่สองนายด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม

"ความผิดของเจ้าใหญ่หลวงนัก โกหกผู้ใหญ่ หลบเลี่ยงการสั่งสอน และทำตัวเสื่อมเสียเกียรติตระกูลเชี่ยจนยากจะให้อยู่เฉย... วันนี้ข้าผู้เป็นบิดาจำเป็นต้องใช้กฎเหล็กของตระกูลสั่งสอนเจ้าให้จำใส่หัว!"

ใต้เท้าเชี่ยชี้หน้าผิงอัน

"ลงโทษโบยคุณหนูสามสิบไม้! แล้วนำตัวไปกักบริเวณไว้ในหอนอน ห้ามใครเข้าเยี่ยมเป็นอันขาด!"

"นายท่าน! เมตตาคุณหนูสามด้วยเจ้าค่ะ!"

ถางถางร้องไห้โฮ พยายามจะวิ่งเข้าไปปกป้องเจ้านายแต่กลับถูกทหารยุดตัวไว้แน่น

เพียะ!

ไม้โบยท่อนหนากระแทกลงบนแผ่นหลังบอบบางของคุณหนูสามอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจจนผิงอันต้องสะกดกรามแน่น หยาดน้ำตาไหลซึมผ่านโหนกแก้ม แต่กระนั้นนางก็กัดฟันไม่ยอมส่งเสียงกรีดร้องออกมาให้พี่หญิงใหญ่และพี่หญิงรองได้สะใจ

ผิงอันกอดตัวเองแน่น รับฟังเสียงไม้กระทบเนื้อด้วยความขมขื่น... โดยที่นางไม่มีวันรู้เลยว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังความเจ็บปวดและการถูกกักขังในครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือ มู่หลิงเชียว บุรุษผู้แสดงออกว่ารักและทะนุถนอมนางยิ่งกว่าสิ่งใด