Partager

ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้
ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้
Auteur: หวางลี่อิง/มงกุฏดาว

บทที่ 1

last update Date de publication: 2026-01-12 21:52:55

อาณาจักรยงโจว แบ่งการปกครองเป็นสี่แคว้น มี โยว่โจว จี้โจว ชิงโจวและต้าตง มีอ๋องแต่ละแคว้นที่เป็นเชื้อพระวงศ์ปกครองโดยมีโยว่โจวเป็นเมืองหลวงมีฮ่องเต้เป็นประมุขใหญ่ของทุกแคว้น

หลี่หลิงชิง สตรีในห้องหอจวนอดีตเสนาบดีหลี่จิ้ง ผู้ที่มารดาไม่มอบความรัก นางได้รับการเลี้ยงดูจากอนุจากสกุลว่านนามว่า ว่านเจียงฮวา เพราะความเชื่อจากคำทำนายของโหรหลวงกล่าวว่า หากแม่บังเกิดเกล้าเลี้ยงดูจะเป็นกาลกิณี ส่งให้ตระกูลล่มจม นางจึงถูกส่งมาอยู่บ้านที่ชนบทกับอนุว่าน

‘ข้าเรียกนางว่าว่านเหนียง ข้ารักนางเหมือนมารดาบังเกิดเกล้า ทุกวันต้องนั่งฟังนางเล่าทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเมืองหลวงให้ข้าฟัง ใต้ชายคาผุพังในบ้านชนบท ข้าฟังนางพูดอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย มองดูคนงานเพียงสองสามคนรดน้ำต้นไม้ กับซักผ้าทำความสะอาดในบ้านที่พักอาศัย จนทำให้ข้าคิดว่า หากข้ากลับเมืองหลวงจะต้องไปยังที่ใดบ้าง หอประจำเมืองสูงตระหง่านเมื่อไปยืนแล้วมองลงมาจะงดงามเพียงใด อารามซ่งหยวนถูกสร้างโดยตระกูลของรั่วอ๋องจะคึกคักไปด้วยคนมาไหว้พระขอพรเพียงแค่ไหน เมืองศิวิไลสวยเหมือนที่ข้าฝันไว้หรือไม่ พ่อแม่บังเกิดเกล้าของข้าจะรักข้าจริงอย่างที่ว่านเหนียงบอกหรือไม่

จนแล้วจนรอดข้าคิดมาจวบจนอายุ 15 ปีเพราะคิดตั้งแต่วัย 3 หนาว แล้ววันนั้นก็มาถึงเสียทีวันที่คนในเมืองหลวง บอกว่าข้าพ้นชะตาพิฆาตตระกูลแล้ว

รถม้าที่มารับเป็นรถม้าคันใหญ่ ไม่อาจคาดว่าชีวิตนี้จะได้มีโอกาสนั่ง มารับข้าถึงบ้านที่ชนบท บ้านที่ข้าคิดว่าจะตายอยู่ที่นี่เสียแล้ว...

ข้าเฝ้าถามว่านเหนียงว่าท่านพ่อรักข้าหรือไม่ แล้วท่านแม่รักข้าหรือเปล่า นางพูดได้คำเดียวว่ารัก จวบจนลมหายใจสุดท้ายของนาง เมื่อข้าได้กลับตระกูลหลี่ ข้ายิ้มเบิกบานลงจากรถม้า ส่งยิ้มให้คนที่เดาว่าคือมารดา ‘เจียงจิวฝู’ ซึ่งยืนเคียงคู่กับบุรุษวัยกลางคนน่าจะเป็นบิดา ‘หลี่จิ้ง’ แต่ทว่านางได้เพียงแต่ยิ้มเก้อเพียงผู้เดียว กระทั่งน้องสาวของข้า ‘หลิงอิง’ ก็ไม่แม้แต่เรียกข้าว่าพี่ใหญ่

ชีวิตข้าเหมือนอยู่ลำพังในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ จนคิดว่าว่านเหนียงเป็นเพียงญาติเพียงหนึ่งเดียวด้วยซ้ำ หากไม่ทราบว่าชาติกำเนิดที่แท้ของข้าคือคุณหนูใหญ่สกุล

หลี่

ข้ามีสาวใช้หนึ่งคนนามว่าซูเม่ย เด็กสาวที่ติดตามข้าดูแลข้าและเป็นห่วงข้าอย่างแท้จริง นางพาข้าไปในอารามซ่งหย่วนของตระกูลรั่ว ขึ้นชื่อเรื่องขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วจะได้รับความสุขกลับมา

พรที่ข้าขอคือ ขอให้ทุกคนรักข้า เอ็นดูข้า แต่เหมือนพรข้าจะขอมาสามปีกลับไร้ผล จนเมื่อได้รู้จักกับคุณชายที่นามว่า ‘รั่วเทียนเฉิง’ บุตรชายคนที่สามของอ๋องรั่วซ่งหยาง ที่ได้รับข่าวว่าเจ็บป่วยมานานกว่าสามปีตั้งแต่ข้าเริ่มกลับเข้าเมืองหลวง

เขาเป็นบุรุษคนแรกที่มองข้าอย่างสตรีที่ควรค่าทะนุถนอม ทำให้ข้าเผลอมอบหัวใจให้เขา แต่ข้าเพียงเก็บมันไว้ในใจ จนเวลาล่วงผ่านไป เมื่อข้าได้รับข่าวร้าย คือมีสัญญาแต่งงานกับรั่วซื่อจื่อ หรือ ‘รั่วเทียนหยาง’ ผู้ที่จะได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์อ๋องต่อจากบิดา

เหมือนหัวใจข้าถูกกรีด เมื่อต้องมีเหตุอันพลัดพรากจากคนที่รัก แต่นั่นยังไม่เท่ากับน้องสาวในอุทรเข้ามาตบตี คิดว่านางแย่งชิงตำแหน่งว่าที่ชายาในอนาคตของตัวเอง กระทั่งบิดาห้ามปรามนางก็ยังไม่หยุด

รอยนิ้วที่ประทับบนใบหน้าเรียงกันตามรอยนิ้วมือของนาง รอยเล็บสวยของนางที่ตะไบจนโค้งมนกรีดบนผิวหน้าแต่ใยเจ็บไปถึงขั้วหัวใจ ประหนึ่งถูกมีดทำจากเหล็กกล้าน้ำดีแข็งแกร่งกรีดลงมา ซ้ำหลายครั้งหลายครา

‘ข้าหรือที่อยากเป็นฮูหยินชายผู้นั้น’

ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 58

    “เช่นนั้นเราควรเตรียมจัดงานแต่งหรือไม่” คราวนี้กลายเป็นสามคนที่ตั้งวงร่วมกันพูดถึงน้องสามกันอย่างสนุกปาก ทำให้คนที่กำลังโดนพูดถึง ต้องพูดให้พวกเขาหยุดเสีย “พวกท่านไม่กินข้าวกันรึ อาหารเย็นหมดแล้ว” หลิงชิงมองหน้าสามียิ้ม ๆ บางทีก็เพิ่งเคยเห็นนิสัยเอาแต่ใจของเขาเหมือนกัน คนอ

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 57

    เวลาผ่านมาห้าเดือนหลังจากหลิงชิงคลอดลูกสาว และนางก็ได้รับข่าวดีว่าท่านพ่อก็มีน้องเพิ่มจากอนุที่อยู่ในจวนกำลังตั้งครรภ์ นางก็ยินดีกับท่านพ่อด้วย ส่วนอนุที่ท่านพ่อเลือกให้ชูหน้าชูตาขึ้นเป็นผู้หญิงที่กิริยามารยาทเรียบร้อยนัก จนนางคิดว่าท่านพ่อดูคนไม่ผิดแล้ว ยามนี้นางวุ่นวายกับการเลี้ยงลูก และสามีก็ต้อง

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 56

    “พี่ใหญ่ ท่านก็มีลูกน่าจะเข้าใจว่าท่านแม่ก็รักลูกทุกคนเหมือน ๆ กันแต่จะแสดงออกเช่นไรนั้นมันก็แตกต่างกัน เพียงพี่ใหญ่เปิดใจพูดคุยกับท่านแม่ดี ๆ ข้าเชื่อว่าความสัมพันธ์จะต้องกลับมาดีแน่” รั่วเทียนหยางเหตุใดจะไม่อยากดีกับท่านแม่เล่า แต่ว่าท่านแม่นั้นไม่ชอบหลิงชิงที่เป็นภรรยาของเขา หากเขา

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 55

    เรือนรั่วอ๋องต่างมีแขกมามากมายไม่ขาดสาย เมื่อรับรู้ว่ารั่วอ๋องและคุณชายหลิงเฟยเป็นที่โปรดปราน ก็อยากให้บุตรหลานได้เป็นเพื่อนเล่นด้วย เพื่อหวังจะมีช่องทางในการรับราชการในอนาคต แต่รั่วอ๋องไม่ค่อยปลื้มใจนัก เพราะเขามีเวลาส่วนตัวกับภรรยาน้อยเหลือเกิน ทั้งยังต้องแบ่งเวลาต้อนรับแขกอีก จึงสั่งให้พ

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 54

    “คงไม่มีวันนั้นกระมัง ที่เชิญมาวันนี้ก็เพราะคิดว่าคนอย่างฮูหยินหลี่จะสำนึกความผิดที่เคยทำไว้บ้าง แต่ข้าคิดผิดแท้ ๆ” รั่วอ๋องรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าเจียงจิวฝูไม่รู้จักความดีเลยหรือไง ต้องถูกเลี้ยงมาแบบใดกัน “หึ...มารดาท่านดีนักรึ” เพียะ!! หลี่จิ้งเหลือทนแล้วกับ

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 53

    ในเช้าตรู่สองวันถัดมารั่วอ๋องก็เปิดจวนต้อนรับตระกูลหลี่เป็นครั้งแรก หลังจากออกปากเคยไม่ให้เข้ามาเหยียบในเรือนของตัวเอง แต่เมื่อภรรยาเขาต้องการจะกลับคำเล็กน้อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร วันนี้หลี่จิ้งมาพร้อมกับภรรยาแต่เช้าทั้งนั่งรอในรถม้าจนกว่าจะถึงเวลานัดโดยไม่อีดออดนอกจากภรรยาที่ไม่พอใจแต่อยา

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 5

    สองมือของรั่วหลิงเฟยกำแน่นดวงตาหลับปี๋ เจ้าตัวเล็กคิดว่าตัวเองต้องตกต้นไม้แล้ววันนี้ แต่เมื่อกำลังรอร่างตัวเองที่ตกลงกระแทกพื้นเนิ่นนานแล้วแต่ก็ยังไม่ถึงสักที จึงลืมตาขึ้น “ฮึก...ท่าน” รั่วหลิงเฟยตกใจในตอนแรกที่ตนอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษท่าทางองอาจคล้ายกับบุรุษอีกคน แต่ทว่าดวงตาเปล่งประกายดุจด

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 4

    เวลาผ่านไปสองเดือน เป็นสองเดือนที่แสนเงียบสงบสำหรับหลิงชิงกับสาวใช้อย่างยิ่ง ท่านหญิงซีหวินกลั่นแกล้งสารพัด ให้บ่าวในจวนรั่วอ๋องห้ามมาช่วยเหลือไม่พอ ยังไม่ส่งอาหารมาให้ แต่ไม่รู้ว่ารั่วอ๋องไปอยู่ที่ใด ปล่อยให้ชายาที่อยู่ท้ายจวนลำบากเช่นนี้ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งที่นายหญิงของตนเองไม่สบาย “ฮึก

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 3

    เรียวปากยกยิ้ม นัยน์ตาแข็งกร้าวก้มลงมาชิดใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง จมูกโด่งเป็นสันกดเฉียดเข้าที่แก้มนวล ริมฝีปากของนางที่แต่งแต้มด้วยชาดแดงสั่นระริกหวาดกลัวคนตรงหน้าที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ‘ไม่ใช่ เขาไม่ได้อยากมีลูกกับนางงั้นรึ’ พิธีวันนี้ก็บ่งชัดแล้วหรือมิใช่ เขามิเต็มใจแต่งเหตุใดถึงคิดร่วมหอ

  • ชายาเอกอ๋องไร้ใจข้าไม่อยากได้   บทที่ 2

    เสียงครืนครืนของท้องฟ้า ราวกับร่วมสะอื้นไปกับโชคชะตาของนาง เมฆาทมิฬดำราวกับล่วงรู้ว่าในใจของนางนั้นทุกข์โศกเพียงใด หยาดพิรุณที่ร่วงหล่นเป็นเพื่อนร่ำไห้ไปกับนางด้วยความเสียใจ ฟ้าที่เคยสดใสเหมือนหัวใจของนางยามนี้เป็นเหมือนอากาศที่อยู่ ๆ ก็แปรปรวนโดยไร้สาเหตุ ทั้งเมฆฝน พายุ และลมที่โหมกระหน่ำนั่นเหมือน

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status