บทที่ 1

อาณาจักรยงโจว แบ่งการปกครองเป็นสี่แคว้น มี โยว่โจว จี้โจว ชิงโจวและต้าตง มีอ๋องแต่ละแคว้นที่เป็นเชื้อพระวงศ์ปกครองโดยมีโยว่โจวเป็นเมืองหลวงมีฮ่องเต้เป็นประมุขใหญ่ของทุกแคว้น

หลี่หลิงชิง สตรีในห้องหอจวนอดีตเสนาบดีหลี่จิ้ง ผู้ที่มารดาไม่มอบความรัก นางได้รับการเลี้ยงดูจากอนุจากสกุลว่านนามว่า ว่านเจียงฮวา เพราะความเชื่อจากคำทำนายของโหรหลวงกล่าวว่า หากแม่บังเกิดเกล้าเลี้ยงดูจะเป็นกาลกิณี ส่งให้ตระกูลล่มจม นางจึงถูกส่งมาอยู่บ้านที่ชนบทกับอนุว่าน

‘ข้าเรียกนางว่าว่านเหนียง ข้ารักนางเหมือนมารดาบังเกิดเกล้า ทุกวันต้องนั่งฟังนางเล่าทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเมืองหลวงให้ข้าฟัง ใต้ชายคาผุพังในบ้านชนบท ข้าฟังนางพูดอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย มองดูคนงานเพียงสองสามคนรดน้ำต้นไม้ กับซักผ้าทำความสะอาดในบ้านที่พักอาศัย จนทำให้ข้าคิดว่า หากข้ากลับเมืองหลวงจะต้องไปยังที่ใดบ้าง หอประจำเมืองสูงตระหง่านเมื่อไปยืนแล้วมองลงมาจะงดงามเพียงใด อารามซ่งหยวนถูกสร้างโดยตระกูลของรั่วอ๋องจะคึกคักไปด้วยคนมาไหว้พระขอพรเพียงแค่ไหน เมืองศิวิไลสวยเหมือนที่ข้าฝันไว้หรือไม่ พ่อแม่บังเกิดเกล้าของข้าจะรักข้าจริงอย่างที่ว่านเหนียงบอกหรือไม่

จนแล้วจนรอดข้าคิดมาจวบจนอายุ 15 ปีเพราะคิดตั้งแต่วัย 3 หนาว แล้ววันนั้นก็มาถึงเสียทีวันที่คนในเมืองหลวง บอกว่าข้าพ้นชะตาพิฆาตตระกูลแล้ว

รถม้าที่มารับเป็นรถม้าคันใหญ่ ไม่อาจคาดว่าชีวิตนี้จะได้มีโอกาสนั่ง มารับข้าถึงบ้านที่ชนบท บ้านที่ข้าคิดว่าจะตายอยู่ที่นี่เสียแล้ว...

ข้าเฝ้าถามว่านเหนียงว่าท่านพ่อรักข้าหรือไม่ แล้วท่านแม่รักข้าหรือเปล่า นางพูดได้คำเดียวว่ารัก จวบจนลมหายใจสุดท้ายของนาง เมื่อข้าได้กลับตระกูลหลี่ ข้ายิ้มเบิกบานลงจากรถม้า ส่งยิ้มให้คนที่เดาว่าคือมารดา ‘เจียงจิวฝู’ ซึ่งยืนเคียงคู่กับบุรุษวัยกลางคนน่าจะเป็นบิดา ‘หลี่จิ้ง’ แต่ทว่านางได้เพียงแต่ยิ้มเก้อเพียงผู้เดียว กระทั่งน้องสาวของข้า ‘หลิงอิง’ ก็ไม่แม้แต่เรียกข้าว่าพี่ใหญ่

ชีวิตข้าเหมือนอยู่ลำพังในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ จนคิดว่าว่านเหนียงเป็นเพียงญาติเพียงหนึ่งเดียวด้วยซ้ำ หากไม่ทราบว่าชาติกำเนิดที่แท้ของข้าคือคุณหนูใหญ่สกุล

หลี่

ข้ามีสาวใช้หนึ่งคนนามว่าซูเม่ย เด็กสาวที่ติดตามข้าดูแลข้าและเป็นห่วงข้าอย่างแท้จริง นางพาข้าไปในอารามซ่งหย่วนของตระกูลรั่ว ขึ้นชื่อเรื่องขอพรต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วจะได้รับความสุขกลับมา

พรที่ข้าขอคือ ขอให้ทุกคนรักข้า เอ็นดูข้า แต่เหมือนพรข้าจะขอมาสามปีกลับไร้ผล จนเมื่อได้รู้จักกับคุณชายที่นามว่า ‘รั่วเทียนเฉิง’ บุตรชายคนที่สามของอ๋องรั่วซ่งหยาง ที่ได้รับข่าวว่าเจ็บป่วยมานานกว่าสามปีตั้งแต่ข้าเริ่มกลับเข้าเมืองหลวง

เขาเป็นบุรุษคนแรกที่มองข้าอย่างสตรีที่ควรค่าทะนุถนอม ทำให้ข้าเผลอมอบหัวใจให้เขา แต่ข้าเพียงเก็บมันไว้ในใจ จนเวลาล่วงผ่านไป เมื่อข้าได้รับข่าวร้าย คือมีสัญญาแต่งงานกับรั่วซื่อจื่อ หรือ ‘รั่วเทียนหยาง’ ผู้ที่จะได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์อ๋องต่อจากบิดา

เหมือนหัวใจข้าถูกกรีด เมื่อต้องมีเหตุอันพลัดพรากจากคนที่รัก แต่นั่นยังไม่เท่ากับน้องสาวในอุทรเข้ามาตบตี คิดว่านางแย่งชิงตำแหน่งว่าที่ชายาในอนาคตของตัวเอง กระทั่งบิดาห้ามปรามนางก็ยังไม่หยุด

รอยนิ้วที่ประทับบนใบหน้าเรียงกันตามรอยนิ้วมือของนาง รอยเล็บสวยของนางที่ตะไบจนโค้งมนกรีดบนผิวหน้าแต่ใยเจ็บไปถึงขั้วหัวใจ ประหนึ่งถูกมีดทำจากเหล็กกล้าน้ำดีแข็งแกร่งกรีดลงมา ซ้ำหลายครั้งหลายครา

‘ข้าหรือที่อยากเป็นฮูหยินชายผู้นั้น’

ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ...