ล่อเหยื่อ

“ฝน! แกจะไม่ไปด้วยกันแน่นะ?”

“ไม่ไปหรอก ฝนแฮ้งค์หนักมากเลยปวดหัวเป็นบ้า ขวัญไปกับพี่ชาลีกันสองต่อสองแบบสองคนเถอะ”

“แต่ว่าขวัญไม่อยากไปกับเขาแค่สองคน มันดูไม่หมาะเพิ่งจะรู้จักกันเองนะ”วันนี้ชาลีส่งข้อความมาทางไลน์ตั้งแต่เช้า บอกว่าตอนเที่ยงจะพาทั้งสองไปทานอาหารที่ในเมืองพร้อมทั้งจะพาเที่ยวด้วย แต่เม็ดฝนก็ดันเมาค้างหนักจนไม่อยากไปไหนจึงเหลือแต่เพียงขวัญที่ต้องไปกับเขา ซึ่งเธอไม่อยากที่จะไปกับเขาแค่สองคนเพราะว่ามันดูแปลกๆ

“ไม่เหมาะตรงไหนก็เขาจีบแกอยู่นะ”เม็ดฝนดูก็รู้ว่าชาลีกำลังจีบเพื่อนของเธออยู่ และเหมือนว่าจะสนใจเพื่อนคนนี้ของเธอเอามากๆ

“ยัยฝนพูดอะไร เขาไม่ได้จีบขวัญเสียหน่อย เขาก็แค่ใจดี แล้วก็เห็นเราเป็นรุ่นน้องเท่านั้นเอง”

“จ้าๆไม่จีบก็ไม่จีบ ลงไปได้แล้วพี่เขารออยู่ไม่ใช่เหรอ”

“อืมๆเดี๋ยวขวัญมานะ แล้วจะซื้อของอร่อยๆมาฝาก”

“โอเค ขอแบบอร่อยๆเลยนะ”เพียงขวัญสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า สวมใส่รองเท้าผ้าใบคู่โปรดและรีบสาวเท้าเดินออกมาจากห้อง เพราะว่าตอนนี้คนตัวสูงกำลังรอเธออยู่ที่ลานจอรถเรียบร้อยแล้ว

ลาดจอดรถ

“สวัสดีค่ะพี่ชาลี รอขวัญนานไหมคะ”เพียงขวัญเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ พร้อมทั้งคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยโดยที่เขาไม่ต้องบอก

“ไม่ ฉันก็เพิ่งจะลงมาได้ไม่นาน…ไปกันเลยไหม”เขาตอบ

“ค่ะ”รถสปอร์ตคันหรูขับเคลื่อนตัวออกไปจากโรงแรมหกดาวมุ่งตรงไปยังร้านอาหารที่เขาจะพาเธอไปลิ้มลอง เพื่อนของชาลีอย่างคีย์บอกว่ามันเป็นร้านอาหารที่ขึ้นชื่อมากในจังหวัดภูเก็ตแห่งนี้

รถจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าร้านอาหารดังที่ขึ้นชื่อของจังหวัดภูเก็ต ทั้งสองพากันเดินเข้าไปภายในร้านที่ตกแต่งในสไตส์ร่วมสมัยผสมผสานกลิ่นอายที่ดูย้อนยุค โดยที่ทั้งสองเลือกนั่งที่โต๊ะด้านบนเพราะด้านล่างคนเต็มร้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เธอชอบทานอะไรเป็นพิเศษ”เขาถามเธอที่นั่งมองเมนูอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ขวัญทานได้หมดเลยค่ะ เรียกว่ากินไม่เลือกน่าจะดีกว่า”เพียงขวัญเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายไม่เรื่องมาก เธอสามารถที่จะกินอาหารของแต่ละภาคได้สบาย

“อืม”

“สวัสดีค่ะ ลูกค้ามากันสองท่านนะคะ”พนักงานของทางร้านเข้ามาต้อนรับทั้งสองที่โต๊ะ

“ค่ะ”

“อยากทานอะไรสั่งเลย”

“ค่ะ”พูดจบเธอก็หันไปสั่งอาหารที่เธอนั้นอยากที่จะลิ้มลอง แต่ก็ไม่ลืมที่จะถามคนตัวสูงที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามว่าอยากทานอะไรและอาสาที่จะสั่งให้เขาโดยที่เขาเองก็ไม่ได้ขัดอะไร

อาหารหกอย่างถูกวางลงที่โต๊ะ คนร่างบางไม่ลืมที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปหน้าตาของอาหารทุกจานเพื่อที่จะอัฟลงไอจีอย่างเช่นที่ชอบทำ

“ทานหมดหรอ?…”เขาเห็นอาหารที่วางเรียงกันนั้นก็หันไปถามเธอเพราะมันเยอะมากเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะทานหมดได้ คงจะต้องมากันสามสี่คนเห็นจะได้

“หมดค่ะ…หมดแน่นอน”

“อืม…จะรอดู”เพียงขวัญตบปากรับคำว่าของที่อยู่บนโต๊ะนี้หมดอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าเธอจะตัวเล็กแต่ว่าเธอกินเก่งมาก

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงอาหารที่ชาลีคิดว่ามันคงจะเหลือเต็มโต๊ะก็อันตรธานหายไปจนเกือบจะหมด เขามองดูหญิงสาวตัวเล็กร่างบางตรงหน้าที่ไม่ห่วงสวยเวลาทานเลยแม้สักนิด ความจริงเขาก็ไม่เคยมาทานข้าวกับผู้หญิงที่อยากจะมีสัมพันธ์ด้วยเลยสักครั้ง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมาเพราะเขามักจะมาทานข้าวเพื่อพูดคุยในเรื่องของธุรกิจอยู่บ่อยครั้งและก็แทบจะทุกครั้งอีกฝ่ายที่อายุมากกว่าเขาก็มักจะมีลูกสาวห้อยสอยติดตามาด้วยตลอด เขารู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจที่จะมาแนะนำให้ลูกสาวรู้จักกันกับเขาเพื่อที่หวังอยากจะมาเป็นสะไภ้ตระกูลของเขาและท่าทางการทานอาหารของผู้หญิงแต่ละคนที่เขาพบเจอคือทานน้อยอิ่มเร็วรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าเขา แต่กับเธอไม่ใช่ เธอทานจนหมดแทบไม่เหลือแถมมันยังดูอร่อยไปเสียหมดเวลาที่เธอตักอาหารเข้าปาก

“อร่อยมากเลยค่ะ…อร่อยจนน้ำตาจะไหล”เพียงขวัญไม่เคยทานอาหารอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน มันอร่อยจนต้องร้องขอชีวิตจริงๆ

“อร่อยก็สั่งกลับไปทานที่หอพักกับเพื่อนด้วยสิ”

“จริงด้วยค่ะ…ขอโทษนะคะ เอาอันนี้กลับบ้าน แล้วก็อันนี้อีกหนึ่งอย่างด้วยค่ะ”เธอเกือบลืมไปเสียสนิทดีที่เขาช่วยเตือน ไม่อย่างงั้นเม็ดฝนโกรธตายแน่ๆ

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

เมื่ออาหารที่เธอสั่งกลับบ้านถูกวางไว้ที่โต๊ะเรียบร้อยชาลีก็ส่งสัญญาณขอคิดเงินกับพนักงานในทันที

“ทั้งหมดสามพันห้าร้อยบาทค่ะ”

“…”บิลถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่มเขาควักแบงค์สีเทาจำนวนสี่ใบวางลงในถาดบิลก่อนที่จะบอกว่า ‘ไม่ต้องทอน’

“เอ่อ เดี๋ยวขวัญช่วยจ่ายนะคะ”

“ไม่ต้อง ฉันเลี้ยงเอง แล้วก็เลิกพูดว่าเกรงใจด้วยมันน่ารำคาญ”เพียงขวัญกำลังจะหยิบเงินออกมาจากระเป๋าก็ถูกร่างสูงห้ามเอาไว้เสียก่อน เขาพูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและสาวเท้าเดินออกไปทันทีไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ

“อะไรของเขา”

“อยากไปไหนไหม”บนรถเขาหันมาถามเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ไม่รู้สิคะ ขวัญไม่รู้ว่ามีที่ไหนน่าเที่ยว ที่รู้จักก็คงจะเป็นหาดป่าตอง หาดกมลา หาดต่างๆ แหลมพรหมเทพ เกาะใกล้ๆค่ะพอดีว่าอ่านไว้แนะนำแขกที่มาเข้าพัก”เธอไม่รู้จริงๆว่ามีที่ไหนน่าเที่ยวเพราะว่าเธอก็ไม่เคยมา ได้แต่แนะนำนักท่องเที่ยวที่ถามบ้างเป็นบางครั้งเมื่อมีลูกค้าถาม และคำตอบของเธอก็ถูกบรีฟมาแล้วทั้งนั้น

“จะพาไป อยากไปที่ไหน”

“อยากไปแหลมพรหมเทพค่ะ ไปดูวิว”

“ได้ แต่ตอนเย็นนะ ต้องตอนพระอาทิตย์กำลังจะตกดินจะสวยมาก”

“ค่ะ”

“งั้นจะพาไปสวนสัตว์กันก่อน”

“ค่ะ”รถยนต์สัญชาติยุโรปเคลื่อนตัวออกจากร้านอาหารเพื่อพาร่างบางไปยังคาเฟ่ที่คีย์เพื่อนของเขาแนะนำมาว่าร้านนี้เครื่องดื่มอร่อย ก่อนที่จะพาเธอไปที่สวนสัตว์

แหลมพรหมเทพ

“สวยจังเลยนะคะ”ภาพเบื้องหน้าที่ร่างบางกล่าวถึงคือภาพของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า แสงสะท้านของเงาที่กระทบกับน้ำทะเลจนเปลี่ยนเป็นสีส้มทองชวนให้มอง

“ใช่…สวยมาก ยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งสวย”

“ใช่ไหมคะ เหมือนภาพวาดเลย”ร่างบางหันมาตอบกับคนตัวสูง แต่เหมือนว่าเพียงขวัญจะเข้าใจว่าเขากำลังชื่นชมวิวตรงหน้าเช่นเดียวกับเธอ แต่ว่ามันไม่ใช่เพราะสิ่งที่ร่างสูงชมว่าสวยไม่ใช่วิวเลยสักนิดหากแต่เป็นคนที่อยู่ข้างกายเขาในตอนนี้มากกว่า เธอสวยมากยิ่งตอนที่แสงของพระอาทิตย์ตกกระทบเข้ากับใบหน้าสวยยิ่งชวนให้เขาหยุดมองเธอนิ่ง

“กลับกันเถอะค่ะ เย็นมากแล้ว”

“อืม”ทั้งสองพากันกลับมาที่รถและมุ่งตรงไปที่โรงแรมทันที เขายังไม่รีบร้อนในตอนนี้ เพราะกลัวว่ายัยแมวน้อยจะตกใจจนกระโจนหนีเขาไปเสียก่อน

หน้าหอพัก

“ขอบคุณสำหรับวันนี้มากๆนะคะ”รถจอดอยู่ที่หน้าหอพักแล้ว เพียงขวัญกล่าวขอบคุณชาลี เพราะวันนี้เขาพาเธอไปเที่ยวทั้งวันจนเธอเกรงใจกลัวว่าเขาจะเสียการเสียงาน

“อืม…”

“ขวัญไปก่อนนะคะ”

“พรุ่งนี้ฉันจะกลับกรุงเทพแล้ว”ชาลีบอกกับคนร่างบาง พรุ่งนี้เขาต้องกลับแล้วเพราะมีเอกสารที่ต้องเซ็นและยังต้องเข้าประชุมกับทีมงานอีก

“อ๋อ…เดินทางปลอดภัยนะคะ”เพียงขวัญทำได้เพียงแค่อวยพรให้เขา เพราะเธอไม่รู้ว่าเขาบอกเธอทำไมกัน

“ฉันไปเคลียร์งานแล้วจะรีบกลับมา อยู่ที่นู้นฉันโทรหาเธอได้ใช่ไหม”เขาถามเธอ

“อะ…เอ่อได้ค่ะ…”เธอเพียงยิ้มบางๆส่งไปให้เขา เพราะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากจะโทรหา เขาตั้งใจที่จะจีบเธออย่างที่เม็ดฝนบอกอย่างนั้นหรือ

“อืม”

“งั้นขวัญไปก่อนนะคะ สวัสดดีค่ะ”

“…”เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไรต่อ เธอจึงเปิดประตูเพื่อลงจากรถหรูและตรงขึ้นหอพักไปโดยที่ยังคงงงๆกับคำพูดของเขา